Dziewczyna siedziała na łóżku, podkurczając nogi, i gniewnie powtarzała:

Siedziała Zuzanna na łóżku, przyciągnęła nogi do klatki i nerwowo powtarzała:
Nie potrzebuję go. Odmawiam. Chcę tylko Andrzeja, a on powiedział, że nie chce dziecka. Więc i mnie nie chce. Róbcie z nim, co chcecie mnie to nie obchodzi.
Kochana! To już barbarzyństwo, odmawiać własnemu dziecku. Nawet zwierzęta tak nie robią rzekła szefowa oddziału, pani Hilda.
Nie obchodzi mnie, co robią zwierzęta. Wypiszcie mnie natychmiast, bo zaraz zrobię wam porządek wykrzyknęła Zuzanna, dopiero że urodziła.
Ty, głupia dziewczyno, łaskawie Boże! westchnęła Hilda.
Jej doświadczenie podpowiadało, że medycyna w tej sytuacji jest bezsilna.

Tydzień temu przeniesiono Zuzannę z położniczego do oddziału noworodkowego. Skandaliczna, krnąbrna dusza. Na przekór wszelkim namowom odmawiała karmić własne maleństwo. Zgodziła się jedynie na odciąganie mleka, ale potem nie miała dokąd się podziać.

Młoda lekarz pediatra, Marta, walczyła z nią bezskutecznie. Zuzanna wywoływała niekończące się histerie, a Marta tłumaczyła, że to niebezpieczne dla dziecka. Wtedy Zuzanna zagroziła ucieczką. Zdezorientowana Marta wezwała Hildę, która godzinę próbowała namówić nieroztropną mamę. Zuzanna krzyczała, że musi do swojego chłopaka, bo on jej nie poczeka wyjedzie bez niej.

Hilda nie zamierzała się poddawać, widziała podobne przypadki latami. Mogła zatrzymać Zuzannę jeszcze trzy dni, żeby dać jej czas na przemyślenie. Gdy usłyszała o trzech dniach, wpadła w szał.
Co wy zwariowaliście? Andrzej już mnie gniewa przez tego, cholernie małego, a wy mi jeszcze podrywacie. Nie rozumiecie, że jak nie pojadę z nim na południe, to on zabierze Kasię.
Zuzanna rozpadła się łzami, krzycząc, że wszyscy są głupi i nie pojmują, że Kasia czeka tylko, żeby zabrać jej chłopaka. Dziecko miało jej służyć jedynie jako wymówka do małżeństwa.

Hilda westchnęła jeszcze raz, podała Zuzannie herbatkę z melisy i ruszyła w stronę drzwi. Ordynator, która milczała do tej pory, podążyła za nią.

W korytarzu zatrzymała się i cicho zapytała:
Czy naprawdę wierzycie, że dziecko będzie dobrze z taką matką? Jeśli tak można ją nazwać.
Kochana, odparła Hilda. Co zrobić? Inaczej oddadzą go do domu dziecka, a potem do placówki opiekuńczej. Rodzice i chłopak mają przyzwoite rodziny, może warto z nimi pogadać? To ich pierwszy wnuk, a chłopak przystojny. Zdobądź ich dane kontaktowe, muszę z nimi porozmawiać.

Zuzanna uciekła tego samego dnia. Hilda zadzwoniła do rodziców chłopaka, ale nie chcieli rozmawiać. Po dwóch dniach przyjechał ojciec chłopaka szorstki, gniewny mężczyzna. Hilda próbowała go namówić, by zobaczył dziecko.
Nie interesuje mnie to, odparł. Moja córka napisze oświadczenie o odrzuceniu, a ja przekażę je przez swojego kierowcę. To nie tak będzie, dziewczyna musi przyjść sama nie wypisaliśmy jej. Wszystko musi być zgodne z prawem, inaczej będą kłopoty.

Mężczyzna się zestresował, w końcu przyznał, że wezwie żonę, by zajęła się sprawą.

Następnego dnia przyszła mała, bladą twarzą kobieta, usiadła na brzegu krzesła i od razu zaczęła płakać. Szepnęła, że to prawdziwa tragedia. Rodzice tego chłopca wywieźli go za granicę, mają spore pieniądze i wielkie plany, a tutaj taki dramat. Ich córka płacze dniami, krzyczy, że nienawidzi dziecka. Najpierw dzwoniła do rodziców chłopca, a teraz twierdzi, że jedzie za nimi za granicę, żeby dowiedzieć się, gdzie go wysłali.

Hilda westchnęła i zaproponowała, żeby zobaczyła dziecko, licząc, że może babcia obudzi w nim jakieś uczucia. Uczucia się pojawiły, ale tylko pogłębiły sytuację. Kobieta patrzyła na malucha w ramionach Hildy, płacząc, i wykrzyknęła, że jest taki słodki. Chciałaby go zabrać, ale mąż zabronił, córka nie chce. Wyciągnęła nowy chusteczkę i jeszcze gorzej zapłakała.

Hilda mruknęła Mmm i kazała pielęgniarce podać kobiecie melisę, narzekając, że dzięki takim głupotom w oddziale zaraz skończą się zapasy środków uspokajających.

Poszła do dyrektora szpitala, opowiedziała mu całą historię i zadeklarowała, że zostawi dziecko w oddziale. Dyrektor, kiedy zobaczył chłopca, rozpromienił się:
Co mu dajecie do jedzenia? zapytał. Ten mały, pulchny, taki jak pączek.

Pączek, tak nazwany przez personel, został w oddziale na kilka miesięcy. Najpierw próbowano przekonać matkę, by przychodziła częściej. Zuzanna przychodziła, grała z nim, twierdziła, że oszczędza pieniądze na bilet, bo wiedzie, gdzie jest jej chłopak. Nie miała nic do roboty, więc wpadała. Wydawało się, że przyzwyczaja się do malucha.

On też się uśmiechał, a z czasem zaczęła go lepiej poznawać. Matka i babcia przychodziły, chętnie opiekowały się dzieckiem, ale zawsze odchodziły płacząc i przepraszając córkę, że kocha chłopaka jak szaleńca. Hilda ciągle podkreślała, że to nie miłość, a pożądanie.

Wszystko szło nie tak. Matka i babcia nie składały wniosków, a dziecko nie było odbierane. Hilda postanowiła porozmawiać z nimi poważnie, bo chłopiec zachorował i było ciężko. Ordynator Marta w każdej wolnej chwili biegała do niego. Pączek miał spocone włoski, które przyklejały się do mokrego czoła. Stracił na wadze, stał się słaby, a Marta trzymała go w ramionach, mówiąc, że nie jest już pączkiem, a raczej naleśnikiem. Po kilku dniach przybrał na wadze i znów był Pączkiem, ulubieńcem całego oddziału. Najbardziej lubił Martę, bo nosiła różowe koraliki, które chłopiec próbował dosięgnąć i gryźć. Gdy mu się to udawało, rozbrzmiewał śmiechem. Obaj byli szczęśliwi.

Pewnego dnia Zuzanna dowiedziała się, że jej chłopak poślubił kogoś innego. Wpadła w furorę, krzycząc, że wszyscy to kombinują, by ich rozdzielić. Nienawidziła wszystkich, a zwłaszcza tego dziecka. Myślała, że gdyby nie było Pączka, byłaby z Andrzejem i szczęśliwa. Złożyła wniosek o oddanie dziecka do domu dziecka i odjechała.

Dyrektor wezwał Hildę. Kiedy wróciła, spojrzała na nią zimno:
Wypisałaś wniosek. Teraz kierujemy dokumenty do domu dziecka. Co zrobić? Musimy to załatwić.
Młoda ordynator Marta zapłakała. Hilda usiadła, zdjąła okulary i długo je przetrzeć, mrucząc pod nosem. Wszyscy wiedzieli, że kiedy Hilda szoruje okulary, to nerwy biją po kątach. Rzadko łamie się jej surowa twarz, ale wtedy widać, że serce wali.

W tej chwili Pączek bawił się w łóżeczku. Podeszła pielęgniarka, a on radośnie zaryczał, machając rękami i nóżkami. Nagle zamarł, jakby wsłuchał się w coś niewidzialnego, potem nagle ucichł.

Pielęgniarka podeszła, sprawdziła, co się stało, i spojrzała w jego małe oczy. Nie potrafiła wyjaśnić, co tam zobaczyła, ale poczuła dziwny dreszcz w klatce. Łzy same popłynęły po jej policzkach. Płakała, nie rozumiejąc, dlaczego płacze, dopiero później dowiedziała się, że to było w chwili, gdy matka składała odrzucenie.

Hilda zakrzyknęła, że nie ma czasu na bajki. To tylko przesądy, nic nie znaczą.

Porzucone dzieci zawsze czują, że ich odrzucili. Czy to ich własny głos, czy anioły szepczą im smutne wieści, nie mają już znaczenia. Starają się stać niewidzialne, by nie przeszkadzać, nie obciążać. Świat ich ignoruje, wsadza w szare placówki. Wydaje się, że nie są potrzebni nikomu.

Ale jest nadzieja. Nadzieja, że kiedyś ktoś ich zauważy, że w tym bezdusznym świecie jest jeszcze dobro, choć go mało. Wierz w to, kochane dziecko, czekaj i wierz.

Od tego dnia Pączek leżał cicho w łóżeczku, nie grał, nie uśmiechał się. Marta próbowała go rozweselić:
Pączku, chcesz podnieść się na ręce? Mam koraliki, pobawmy się!
Wyciągała mu ręce, uśmiechała się, ale on patrzył w niej obojętnie, nie ruszając się. Marta wróciła do łóżka i zaczęła płakać.

W pewnym momencie wybuchła:
My go zdradzamy, rozumiesz? Najpierw ci dranie, a teraz my! Nie ma w tym jego winy, że przybył na ten świat! Nienawidzę!
Usiadła na kanapie, głowa w kolanach, jęczała. Hilda wstała od biurka, podeszła i usiadła obok.
Kochanie, nie wiem co zrobić. Litość nad Pączkiem mnie przytłacza, naprawdę. Boże, co za praca!
Nie będę czekać, będę działać odparła Marta.
To nie siedź, bo krzyczysz i mokrasz koszulkę odparła Hilda. Nie mów mi, że chcesz go adoptować. Nie dostaniesz go. Żyjesz w akademiku, męża nie masz dwie wymówki, nie chcę słuchać. Znasz się na emocjach, ile miałam w życiu Pączków? Nie policzyć, Boże, więc umówmy się: damy ci czas, a ty znajdź mu rodziców.

Marta ruszyła w poszukiwania idealnych rodziców. Robiła to z całego serca, a personel szpitalny też poczuł się poruszony. W końcu znalazła parę: Lidia i Łukasz, trzydziestoletni, bezdzietni, od lat marzyli o małym. Lidia była delikatną, urokliwą kobietą, a Łukasz silnym, wojskowym typem, kochał żonę. W ich domu było przytulnie, jasno i ciepło. Marta wzięła ich na spotkanie w szpitalu.

Lidia i Łukasz od razu spodobali się Hildzie; ona nawet zachichotała, patrząc na dużego Łukasza, ale szybko się uspokoiła:
Przepraszam, to tylko podziw. Nie codziennie widzi się taką posturę dodała, pytając o wagę noworodka.
Przepraszam odparł Łukasz, nie rozumiejąc, po co te liczby. Lidia zaśmiała się, mówiąc, że dziecko go będzie pytać o wszystko.
To nie jest potrzebne do adopcji wyjaśniła Hilda.

Lidia otworzyła drzwi, weszła do pokoju, a Pączek spał. Przebudził się, lekko się rumieniąc, ręce i nóżki drżąc, a w oku błysnął mały łezka. Spojrzał na Lidię, najpierw nerwowo rozglądając się po otoczeniu, potem zatrzymał się na jej twarzy. Zabrzmiał cichy, niepewny dźwięk, gdy chwycił ją za duży palec. Wszyscy roześmiali się, mówiąc, jaki szybki mały chłopiec. Lidia i Pączek patrzyli na siebie bez odrywania wzroku.

Po chwili Pączek uśmiechnął się nieśmiało. Lidia uśmiechnęła się łagodnie i skinęła głową. Później Hilda zakrztusiła się lekko i rzekła:
Zakończmy to spotkanie. Zastanówcie się w domu, podejmijcie decyzję
Nie musimy się zastanawiać powiedziała Lidia spokojnie, nie patrząc na Hildę. Już wiemy, co chcemy.

Hilda uniosła brwi, spojrzała na Łukasza, a on, po chwili namyślenia, przytaknął:
Tak, już ustaliliśmy, że ten mały jest nasz.

Lidia uśmiechnęła się Pączkowi i wyciągnęła rękę. Chłopiec napiął się, ale nie puścił jej palca. Lidia jeszcze raz sięgnęła, a on trzymał mocno, nie odrywając wzroku. Zapanowała cisza.

Proszę, delikatniej powiedziała Hilda, wciągając powietrze. W tym wieku odruch chwytania jest silny.
Co z tym odruchem? zapytała Lidia, nie odwracając się.
Bo on boi się, że nie wrócę odpowiedziała, patrząc na Pączka. Potrzebuję wyjść, ale obiecuję, że wrócę. Musisz mi zaufać.

Pączek posłuchał, puścił palec i znów rozpromienił się radosnym piskiem.

Tak skończyła się walka o małego Pączka, a w szpitalu znów zagościł spokój, choć nie zawsze łatwy.