ZAGINIONY SYNAK

Jadwiga wychowywała synka sama. Po rozwodzie z mężemgospodarzem, który od początku był typem wesołego gościa, musiała sama radzić sobie z utrzymaniem. Ojciec chłopca, choć już w podeszłym wieku, wspomagał ją zarówno opieką, jak i drobnym dorzuceniem do budżetu. Bez jego pomocy Jadwiga nie wyobrażała sobie, jak przetrwać.

Po rozstaniu finanse spadły na łeb na szyję byłysierżant nie płacił alimentów, a jedyny zarobek Jana (tak naprawdę ojca) to drobne rękodzieła. Jadwiga musiała ruszyć do pracy. Wtedy dziadek westchnął i rzekł:

No cóż, tak jest, idź do roboty. Ja będę z Leszkiem. Nie martw się, dam radę.

I tak Leszek spędzał cały dzień z dziadkiem. Jadwiga trochę zazdrościła chłopiec był naprawdę przywiązany do starszego pana, a ona sama po pracy ledwo mieliła siłę na zabawę.

Pewnego ranka, kiedy Jadwiga szykowała się do wyjścia, Leszek wyskoczył nagle z radością i oznajmił:

Dziś idziemy z dziadkiem po grzyby, super, co?

Zwracając się do ojca, zapytała:

Tato, naprawdę? Gdzie dziś zjrzemy?

Do Puszczy Białowieskiej, podobno pojawiły się podgrzybki odparł Stefan, znany w okolicy grzybiarz i wędkarz, który od małego uczył wnuka sztuki łowienia.

Jadwiga nie widziała problemu, więc zgodziła się:

Tylko nie zostawajcie nas po zmroku, okej?

A co, jak zostaniemy po zmroku, zebrani dwa wiaderka i wrócimy, prawda Leszku? mrugnął dziadek.

Dojechali autobusem do najbliższego przystanku, a potem wyruszyli na pieszo. Puszcza Białowieska zaczyna się zaraz za granicą miasta, więc nawet siedmioletni Leszek nie miał problemu z dotarciem.

Gdy dopiero zbliżyli się do lasu, zatrzymała ich starsza furgonetka.

Cześć, Stefanie! Po co te grzyby znowu?

Rozpoznał w kierowcy swojego starego znajomego, Anatola, i odpowiedział:

Słyszałem, że podgrzybki już sypią się w tej części.

Tam już ich nie ma, wszystko wypadło. Lepiej ruszyć w stronę Tucholi, tam jeszcze coś rośnie. Jadę tam właśnie, chcesz podwieźć?

Jeśli możesz, to super.

Anatol wysadził Stefana i Leszka przy skraju Tucholskiego boru. Umówili się, że w drodze powrotnej spróbują złapać jakieś autostopowe samochody, a jeśli nie uda się, zadzwonią po Anatola, który ich odbierze.

Leszek, radośnie gaduląc, szedł lasem. Uwielbiał wędrować z dziadkiem ten zawsze miał cierpliwość, by odpowiedzieć na milion pytań siedmioletniego odkrywcy. Dziadek jawił się Leszkowi jak bohater, który zna wszystko.

Grzybów rzeczywiście było pod dostatkiem. Zaaferowani poszukiwaniami, posunęli się głęboko w las, kiedy nagle dziadek, machnąwszy rękami, runął na ziemię.

Na początku Leszek nie przestraszył się. Podszedł do Stefana i zapytał:

Dziadku, potknąłeś się?

Dziadek nie odpowiedział, nie ruszył się. Chłopiec poczuł strach. Z dużym trudem przewrócił go na plecy i próbował go potrząsnąć, ale Stefan nie reagował. Leszek otworzył szeroko usta:

Dziadku, wstań! Co się stało? Musisz wstać, bo się boję!

Wieczorem Jadwiga wróciła do domu i nie znalazła swoich grzybiarzy. Zaczęła dzwonić do ojca, ale telefon był poza zasięgiem.

Może wciąż w lesie? pomyślała, coraz bardziej się niepokojąc.

Po godzinie przeszłość zamieniła się w panikę, a po dwóch Jadwiga siedziała w komisariacie, walcząc z nerwami, by wyjaśnić sytuację stróżowi. Strażnik, rozczulony, usłyszał krzyk: Dziecko z dziadkiem! Las! Nie wrócili! i natychmiast wezwał ochotników.

Ochotnicy ruszyli błyskawicznie. Nie minęły dwie godziny, gdy pierwsza grupa, Jadwiga, niecierpliwie odmawiająca czekania w domu, i kilku policjantów wkroczyli w głąb ale nie Białowieskiej, a w zupełnie inny las Puszczę Kampinoską!

Na początku Leszek płakał, patrząc na nieruchomego dziadka. Potem sam do siebie powiedział:

Spokojnie, mały, co ci dziadek nauczył? Nie panikować w trudnej sytuacji. Dobra, weź się w garść!

Uderzył się w policzek pomogło, przestał płakać.

Muszę sprawdzić, czy dziadek oddycha dodał.

Najgorsze w tym było myślenie, że może nie oddycha

Zmagał się, położył głowę na brzuch dziadka. Klatka piersiowa, choć słaba, podnosiła się.

Oddycha! Oddycha! zawołał z ulgą. Trzeba tylko poczekać, aż odzyska przytomność.

Leszek usiadł i czekał, próbując zadzwonić do mamy. Telefon nie miał zasięgu, więc pozostał w miejscu.

Zaciemniało się. Leszek przypominał sobie wszystkie opowieści dziadka o przetrwaniu w lesie.

Gdy zapadnie noc, a dziadek nie odzyska przytomności, zamarznie na zimnej ziemi. Nie mogę tak pozwolić! Muszę działać!

Wyciągnął z plecaka zapalniczkę, rozłożył kilka suchych gałązek i rozpalił ognisko. Nie od razu, ale w końcu płomień się rozgorzał.

Teraz zbierzmy drewna, zanim się ściemni. Potrzebujemy na całą noc.

Zaczął łamać gałęzie z sosny, nosił je i podawał pod dziadka.

Nie zmarznie, dziadku. Zaraz przyjdzie kolejny kłódka, i razem się ogrzejemy, tak jak uczyłeś.

Noc była przerażająca. Dźwięki lasu wprawiały Leszka w dreszcze. Leżał przy cieplejszej stronie dziadka, owinięty kocem.

Gdy ognisko przygasało, Leszek chwycił się za kolejne drewno i podłożył pod płomień.

Pamiętam, dziadku, ognisko nie może zgasnąć. Pamiętam.

Rankiem wypił trochę herbaty z termosu i przelał resztę do ust dziadka, unosząc mu głowę.

Potrzebna woda pomyślał. Zaraz za wzgórzem był źródlany strumień.

Rozglądając się, zauważył krzak z czerwonymi jagodami.

Wilcze jagody, nie wolno ich jeść przypomniał słowa dziadka. Ale przydadzą się do czegoś innego. Napełniłem termos jagodami i ruszyłem w stronę źródła, zostawiając po sobie czerwone koraliki.

Poszukiwania zaginionych w Puszczy Białowieskiej trwały już trzeci dzień. Las był przeszukiwany wielokrotnie. Z miasta przyjeżdżali kolejni wolontariusze, usłyszawszy o tragedii.

Leszek i dziadek wydawali się zniknąć w lesie.

Jadwiga, nie śpiąca trzy dni, z czarnymi kręgami pod oczami, biegała od jednego wolontariusza do drugiego, prosząc, by nie przestawali szukać. Unikała samego lasu, ale strach o bliskich dawał jej siłę.

Czwartego dnia wolontariusze zaczęli odwracać uwagę od rozpaczy matki. Jeden, nabierając odwagi, podszedł i rzekł:

Statystyka mówi, że po trzech dniach szukania szanse na żywe odkrycie spadają, a my już dokładnie sprawdziliśmy tę część lasu. Za lasem jest bagno, może warto tam zajrzeć

Nie! wykrzyknęła Jadwiga. Ojciec znał ten teren, nigdy nie zaprowadziłby Leszka w bagno! Są żywi, wiem to! Musimy dalej szukać!

Piątego dnia Jadwiga wyszła z lasu z trzęsącą się chandrą. Przed nią zatrzymał się samochód i z niego wysiadł Anatol stary znajomy ojca.

Jadwiga, nie wierzę, co tu się dzieje? zapytał, patrząc na grupę wolontariuszy i ludzi.

Gdy usłyszał, co się stało, Bladość ogarnęła go natychmiast.

To dokładnie pięć dni temu podwoziłem ich do Tucholskiego boru.

Tu, wszyscy tutaj! krzyknęła Jadwiga.

Po kilku godzinach młody studentwolontariusz przeszukiwał Tucholski las. Poczuł zapach dymu i podszedł w stronę słabego płomienia, gdzie leżały dwie postaci owinięte w koc.

Zawołał cicho:

Leszku!

Z niedowierzaniem zobaczył, że jedna z postaci to chłopiec, który zaczyna się ruszać.

Długo nas szukaliście. Dziadek co chwilę wstaje, dałem mu wody i chleba. Jest przytomny, tylko nie do końca przytomny wyszeptał Leszek.

Zraniony chłopiec trzymał w ramionach swoją wyczerpaną matkę, patrząc, jak przywożą go na noszach.

Dziadku, żyj! Potrzebuję cię, masz jeszcze tyle do nauczenia mnie szepnął Leszek.