– Mieszkaj u przyjaciółki, bo moja ciocia z Siedlec przyjechała do nas na miesiąc – powiedział mąż, wystawiając moją walizkę za drzwi

Zamieszkaj u przyjaciółki, nasza ciotka z Krakowa przyjeżdża na miesiąc powiedział mąż, wypychając mój walizkę na korytarz.
Zofio! Zofio, znów postawiłaś samochód na moje miejsce! Wczoraj prosiłam, żebyś nie zajmowała!

Pani Magdo, co to za miejsce? Na podwórku nie ma stałych miejsc! Gdzie chcę, tam parkuję!

Jak to nie? Mieszkam tu już trzydzieści lat! Zawsze stało się tutaj!

I co z tego? To nie daje ci prawa do własności!

Kasia stała przy wejściu z ciężkimi torbami zakupów, słuchając, jak dwie sąsiadki kłócą się o miejsce parkingowe. Chciałem przejść dalej, ale kobiety zablokowały cały przejście, machając rękami i podnosząc głosy.

Przepraszam, czy mogę przejść? cicho zapytała Ala.

Sąsiadki niechętnie się rozejść, rzucając na siebie gniewne spojrzenia. Ala przeszła między nimi, odpychając drzwi ramieniem. Torby ciągnęły ręce tak, że palce zdrętwiały. Powinnam była wziąć wózek, ale zawsze o tym zapominam, dopóki nie dotrę do domu.

Weszłam po schodach na czwarty piętro winda, jak zwykle, nie działała. Zatrzymałam się przy swoim drzwiach, przeniosłam torby na jedną rękę, drugą zanurzyłam w kieszeni kurtki i wyciągnęłam klucze. Otworzyłam drzwi i stanęłam w progu.

W przedpokoju stał mój niebieski walizka podróżna, zamknięty, z podniesioną rączką, jakby miał zostać gdzieś przetransportowany.

Wito? zawołałam, wchodząc do mieszkania. Jesteś w domu?

Tak, w kuchni! odezwał się mąż.

Ala położyła torby na podłodze, zdjęła kurtkę i przeszła do kuchni. Wiktor siedział przy stole z filiżanką kawy, przeglądając coś w telefonie.

Cześć rzucił, nie podnosząc oczu.

Cześć. Wito, po co ten walizka w przedpokoju?

Wiktor odłożył telefon, spojrzał na żonę.

No wiesz, Ala, sprawa. Pamiętasz moją ciotkę Zofię z Krakowa?

Ala zmarszczyła brwi, próbując przywołać wspomnienie. Zofia, siostra ojca Wiktora, była starszą kobietą, którą widziała tylko kilka razy na rodzinnych uroczystościach.

Raczej tak.

No właśnie, przyjechała do Warszawy na cały miesiąc. Ma operację i później rehabilitację. Zaprosiłem ją do nas.

Ala powoli usiadła na krześle.

Zaprosiłeś ją tutaj? Na miesiąc?

Tak. No i co? To rodzinny gość.

Wito, mamy kawalerkę. Gdzie ona ma mieszkać?

Wiktor wypił kawę i odłożył filiżankę.

Problem w tym, że nie ma miejsca. Pomyślałem, że może zamieszkasz u kogoś na chwilę. Na przykład u Kasi.

Ala spojrzała na męża, nie mogąc uwierzyć w usłyszane.

Co?

No, zamieszkaj u Kasi. Ona mieszka sama w dwupokojowym mieszkaniu. Miejsca pełno. Ciotka Zofia przesypie miesiąc i wyjedzie. Ty wrócisz.

Wito, chcesz, żebym się wyprowadziła z naszego mieszkania?

Nie wyprowadzisz, a tylko tymczasowo zamieszkasz gdzie indziej. Zofia potrzebuje domowej opieki po operacji, nie może leżeć w szpitalu.

Kto się nią będzie opiekował?

Ja. I ona sama, w miarę możliwości.

Ala wstała i przeszła po kuchni. Głowa wirowała. To był jakiś absurd mąż wygania ją z własnego mieszkania dla dalekiej krewnej.

To moje mieszkanie. Tu mieszkam. Nie wyjadę.

Wiktor zmrużył oczy.

Ala, nie bądź uparta. To tylko na chwilę! Tylko miesiąc!

Miesiąc to długo! Dlaczego mam wyjeżdżać? Niech ciotka wynajmie mieszkanie albo zostanie w hotelu!

Nie ma pieniędzy na hotel! Ala, po co taka chciwość? To rodzina!

Nie jestem chciwa! Po prostu nie rozumiem, po co mam poświęcać swój komfort!

Wiktor gwałtownie wstał, chwycił klucze ze stołu.

Ala, już wszystko załatwiłem. Zofia przyjedzie dziś wieczorem. Spakowałem walizkę, rzeczy są gotowe. Jedź do Kasi. Dzwoniłem już do niej, zgodziła się przyjąć.

Dzwoniłeś do Kasi bez mojej zgody?

Oczywiście. Nie traćmy czasu. No, Ala, bez scen. Pakuj się.

Wyszedł z kuchni. Ala stała, czując, jak w środku coś wrze. Poszła na korytarz, a Wiktor już zakładał kurtkę.

Wito, poczekaj. Musimy to przedyskutować.

Nie ma nic do dyskutowania. Decyzja podjęta. Oto twój walizka i pieniądze na taksówkę.

Włożył jej do ręki kilka banknotów złotych. Ala patrzyła na pieniądze, na walizkę, na męża. Czy to naprawdę się dzieje? Czy naprawdę mnie wyrzuca z własnego domu?

Nie pojadę.

Pojedziesz. Ala, nie komplikuj. To tylko miesiąc, potem wrócisz.

A jeśli nie chcę?

Wiktor westchnął, pocierając twarz.

Ala, co to za dziecko? Zofia jest chora, starsza. Musi mieć pomoc. A ty kaprysisz się!

Nie kaprysię! Bronię swojego prawa do mieszkania!

Prawo, prawo Tylko twoje prawa! A co z rodziną? A co z potrzebą pomocy?

Ala poczuła łzy napływające do oczu. Odwróciła się, by mąż nie widział.

Dobrze. Pojadę.

Wzięła walizkę, otworzyła drzwi. Wiktor odprowadził ją do progu.

Dobra dziewczyna. Zadzwonię, kiedy Zofia wyjedzie.

Ala wyszła na klatkę schodową. Drzwi za nią trzasknęły. Stała z walizką, nie wiedząc, co robić. Łzy spływały po policzkach, kapały na podłogę.

Wyciągnęła telefon i wybrała numer przyjaciółki Kasi.

Ala, cześć! Wito dzwonił, mówił, że przyjedziesz do mnie. Czekam!

Kasiu, naprawdę nie masz nic przeciwko?

Oczywiście, że nie! Przyjedź, miejsca wytarło!

Ala zamówiła taksówkę, zjechała na podwórze. Samochód przyjechał szybko. Wsiadła na tylną kanapę, podała adres przyjaciółki. Jechała, patrząc przez okno, nie dostrzegając nic przez łzy.

Kasia otworzyła drzwi, objęła ją.

Ala, co się stało? Wito powiedział, że ciotka przyjechała i masz tymczasowo zamieszkać u mnie. Ale płaczesz!

Kasiu, wyrzucił mnie. Po prostu wyrzucił.

Jak wyrzucił?

Ala opowiedziała, a Kasia słuchała, kiwając głową.

No, twój Wito daje! Bez rozmowy?

Tak. Powiedział, że decyzja podjęta. I to wszystko.

Kasia poprowadziła Alę do pokoju, usiadła ją na kanapie.

Ala, jesteś pewna, że chodzi o ciotkę?

W czym jeszcze?

Nie wiem. To dziwne, wyrzucić żonę dla ciotki Ala, a wy z Witem wszystko w porządku?

Ala pomyślała. Ostatnie miesiące Witek był odległy, cichy, spędzał długie godziny w telefonie. Odpowiadał krótkimi zdaniami.

Nie wiem, Kasiu. Może nie.

Może ma kogoś?

Kogoś? Masz na myśli

Tak, kochankę.

Ala pokręciła głową.

Nie, Wito nie jest taki. Jest porządny.

Porządny facet nie wyrzuca żony z domu.

Te słowa utkwiły w głowie Aliny. Położyła się na kanapie i przewracała się całą noc, myśląc o Wicie, ciotce Zofii i o tym, co się dzieje w jej mieszkaniu.

Rano zadzwoniła do Wita.

Wito, co słychać? Ciotka przyjechała?

Tak, przyjechała. Wszystko w porządku. A ty?

Dobrze. Wito, mogę dziś wpaść po kilka rzeczy?

Witek milczał.

Ala, nie. Ciotka zmęczona, odpoczywa. Nie chcę jej niepokoić.

Ale ja tylko na chwilę

Nie, nie przyjdź. Powiedz, czego potrzebujesz, przywiozę.

Ala podała kilka rzeczy, Witek obiecał przynieść wieczorem. Rozłączając się, pomyślała:

Kasiu, on nie chce, żebym wracała.

Widzisz? Coś nie gra. Jedź sama, sprawdź.

Ale on nie pozwoli

Masz klucze?

Mam.

To jedź, kiedy go nie będzie. On pracuje w dzień?

Tak.

To jedź dziś. Zobacz, co się dzieje.

Ala wahała się, ale ciekawość zwyciężyła. Gdy Witek był w pracy, pojechała do domu. Wspięła się na czwarty piętro, otworzyła drzwi swoim kluczem. W mieszkaniu panował spokój. Przeszła korytarzem, zajrzała do pokoju. Łóżko było pościelone, na stoliku leżały leki. Wszystko wyglądało normalnie.

W kuchni leżała kartka. Ala wzięła ją i przeczytała:

Wito, pojechałem do szpitala na badania. Wrócę wieczorem. Nie martw się. Twoja ciotka Zofia.

Ciotka naprawdę tam mieszkała. Ala westchnęła z ulgą. Kasia się myliła, nie było kochanki. Witek po prostu pomagał.

Kiedy już miała wyjść, zadzwonił telefon. To nie jej, a domowy, stojący na kuchni. Na wyświetlaczu było: Mama. Mama Wita teściowa Aliny.

Ala odebrała.

Alo?

Wito? odezwał się głos teściowej.

Nie, to ja, Alina, dzień dobry, pani Galina Fiodorowna.

Alina? Co robisz w domu? Wito powiedział, że wyjechałaś.

Wyjechałam, tak. Przyjechałam coś odebrać.

Rozumiem. Jak ci się wiedzie z Zofią? Czy już się zadomowiła?

Wydaje się, że tak. Pojechała na badania.

Jakie badania? Wito mówił, że operację jutro mają zrobić!

Ala zamarła.

Jutro? Ale ciotka ma tu mieszkać miesiąc

Miesiąc? Skąd to wiesz? Wito mówił, że maksymalnie tydzień. Operację zrobą, kilka dni w szpitalu, potem wróci do Krakowa.

Tydzień?

Tak. Alina, nie wiesz?

Nie, przepraszam, muszę iść.

Ala odłożyła słuchawkę, serce waliło jak szalone. Tydzień kontra miesiąc co on ukrywa?

Wróciła do pokoju, sprawdziła szafę. Jej rzeczy były na miejscu, nic nie poruszono. Otworzyła szufladę komody wszystko na miejscu. Wszystko wyglądało normalnie, ale coś było nie tak.

Usiadła na łóżku, zastanowiła się. Spojrzała na stolik nocny, zobaczyła notes. Wzięła go i otworzyła. Na pierwszej stronie ręcznikiem Wita napisał: Plan. Dalej lista:

1. Przekonać Alę do wyjazdu.
Spotkać się z pośrednikiem.
Pokazać mieszkanie potencjalnym nabywcom.
Sporządzić dokumenty.
Uzyskać pieniądze.
Przeprowadzić się do Świętej.

Ala czytała i nie mogła uwierzyć. Sprzedać mieszkanie? Przeprowadzić się do Świętej? Kto to jest Święta?

Zrobiła zdjęcie notatki, schowała notes i wyszła z mieszkania, zszokowana.

Kasiu, miałaś rację. On ma kogoś. powiedziała, pokazując zdjęcie.

Kasia przeczytała, wykrzyknęła:

Ten drań! Chce sprzedać mieszkanie! Twoje!

Nie moje, jest na jego nazwisko.

Ale kupiliście razem!

Kupiliśmy, ale dokumenty były na niego. Byłam na urlopie, nie pracowałam, dlatego wszystko wystawił na Witka.

I co teraz?

Ala usiadła na kanapie, trzymając głowę w dłoniach.

Nie wiem. On mnie oszukał, Kasiu. Wyrzucił, by sprzedać mieszkanie i zamieszkać z jakąś Świętą.

Trzeba go zadzwonić, wyjaśnić.

Nie teraz. Muszę przemyśleć.

Wieczorem Ala pojechała do teściowej. Galina Fiodorowna przywitała ją zdziwiona.

Alina? Wejdź. Co się stało?

Pani Galino, powinna pani wiedzieć, że Witek chce sprzedać mieszAlina wstała, podniosła głowę i powiedziała, że nie pozwoli mu odebrać jej życia i domu.