Nie chcieliśmy tego, ale tak się stało samo

Maks, słyszałeś, w naszym dziale jest nowa! Jagoda. Ale dopiero jest super!

Tosia położyła na biurku talerz z omletem i usiadła naprzeciwko kolegi. Słońce przedzierało się przez firankę, barwiąc wszystko w miękki, złocisty odcień. Podparła podbródek dłonią i uśmiechnęła się.

Maks odłożył telefon.

Super? No i co ci w niej tak utkwiło?
Wszystko! rozpromieniła się Tosia. Wczoraj pogadaliśmy i okazało się, że mamy mnóstwo wspólnego. Ona też uwielbia wspinaczkę, chodzi do tego samego klubu, co ja kiedyś. Czyta te same książki. To tak, jakby mnie skopiowali i wsadzili do biura.

Maks roześmiał się i sięgnął po kawę.

To świetnie. Przecież od dawna potrzebowałeś koleżanki w pracy.
Dokładnie! Tosia wzięła widelczyk, ale nie zaczęła jeść. Chciała dalej gadać. A do tego kocha wędrówki. Umówiliśmy się, że w przyszłym miesiącu gdzieś wyjedziemy. Opowiada o wszystkim szczerze, bez tej całej ściemy.

Maks skinął głową, odgryzając kromkę chleba.

Brzmi rewelacyjnie. Możesz nas przedstawić?
Jasne! Zróbmy kolację w weekend? Ja ugotuję coś pysznego, posiedzimy i pogadamy.
Dlaczego nie powiedział Maks z lekkim westchnieniem. Czemu nie?

Tosia przytaknęła i wróciła do omletu. W środku było jej wszystko: wymarzoną pracę, świetnego chłopaka, z którym była już trzy lata, i teraz przyjaciela, z którym tak łatwo się dogadywać. Życie prawie wyglądało jak z reklamy.

Dwa tygodnie później Tosia zorganizowała kolację u siebie. Wypolerowała mieszkanie do błysku, upiekła ulubione danie Maksa pieczonego kurczaka z rozmarynem. Jagoda przyjechała z bukietem tulipanów i ciastem.

Tosiu, ale przytulnie! wykrzyknęła Jagoda, rozglądając się wokół. Chciałoby mi się tu zamieszkać na zawsze.

Tosia roześmiała się i wzięła kwiaty.

Dziękuję. Maks, to Jagoda. Jagoda, to Maks.

Maks podał jej rękę i uśmiechnął się.

Miło mi. Tosiu opowiadała o tobie tak wiele, że czuję się, jakbym znał cię sto lat.
Wzajemnie odparła Jagoda, ściskając jego dłoń. Ona ciągle cię chwali. Mówi, że jesteś najbardziej cierpliwym człowiekiem na świecie.
Trzeba mieć cierpliwość mrugnął Maks do Tosii. Przy tak energicznej dziewczynie bez niej nie przetrwałbym.

Wieczór upłynął w przyjemnej atmosferze. Maks i Jagoda szybko znaleźli wspólny język. Okazało się, że oboje kochają stare kino i rock lat siedemdziesiątych. Szalili z wymieniania ulubionych filmów, spierając się, który jest lepszy.

Tosia siedziała pomiędzy nimi, obserwując rozmowę. Nie mogła przestać się uśmiechać. Jej dwaj najbliżsi przyjaciele właśnie się zaprzyjaźnili. Co może być lepszego?

Po tamtej nocy troje zaczęło spotykać się regularnie. Chodzili do kina, na wystawy, wypadali na łono przyrody. Maks sam proponował, żeby wzywać Jagodę mówił, że z nią nigdy nie jest nudno.

Tosia tylko się cieszyła.

Z czasem jednak zauważyła małe, dziwne rzeczy. Maks częściej zostawał po godzinach w biurze, choć wcześniej zawsze wychodził punktualnie. Rzadziej pisał do niej w ciągu dnia, rzadziej dzwonił taku. Kiedy Tosia poruszała tematy przyszłości zakup mieszkania, ślub Maks odpowiadał krótko i wymijająco, jakby te tematy go obciążały.

Jagoda też się zmieniła. Czasem Tosia łapała ją na spojrzeniu szybkim, oceniającym, jakby Jagoda chciała coś powiedzieć, ale nie odważyła się. Potem znów się uśmiechała i zmieniała temat.

Pewnego wieczoru Tosia siedziała w salonie, a Maks gotował w kuchni. Jego telefon leżał obok niej na stole. Ekran rozbłysł nowe powiadomienie.

Tosia spojrzała odruchowo. Jagoda. Godzina prawie północ. Krótka wiadomość: Dzięki za dziś.

Tosia zamarła. Serce zadrżało. Odkładając telefon, wpatrywała się w ścianę. Co to znaczy? Spotkali się dzisiaj? Maks mówił, że został w biurze.

Goniła ją myśl, że może to przypadek, że spotkali się gdzieś indziej, albo że rozmawiali o pracy, chociaż Maks pracuje w innej firmie. Tosia wstydziła się własnej zazdrości, przekonywała siebie, że to tylko przyjaciele i że wyolbrzymia problem.

Jednak cień pozostał.

W marcu troje pojechało na domek w Bieszczady. Planowali tę wycieczkę od dawna. Tosia marzyła o weekendzie w lesie, o spacerach i wieczorach przy ognisku. Jagoda od razu podchwyciła pomysł, a Maks dał zielone światło. Wynajęli domek nad jeziorem, zabrali namioty i sprzęt wspinaczkowy.

Od pierwszego dnia atmosfera była niepokojąca.

Tosia zauważyła, że Maks i Jagoda wymieniają spojrzenia, milkną, gdy wchodzi ona do pokoju. Drugiego dnia spacerowali razem wzdłuż jeziora, podczas gdy Tosia odpoczywała po wspinaczce. Maks tłumaczył, że po prostu pokazywał Jagodzie drogę do starej kapliczki, o której opowiadał leśniczy.

Tosia skinęła głową, ale w brzuchu coś się ściskało.

Wieczorem ostatniego dnia oboje siedzieli przy ognisku. Ich twarze były zdezorientowane, winne. Maks unikał spojrzenia w stronę Tosii, Jagoda też. Tosia próbowała rozmawiać, ale dostawała krótkie, jednowyrazowe odpowiedzi.

Nocą Tosia nie mogła zasnąć. Czuła, że coś się nieodwracalnie złamało.

Tydzień po powrocie Maks napisał: Tosiu, musimy pogadać. Spotkajmy się w kawiarni.

Tosia pracowała, patrząc na ekran telefonu, poczuła dziwny dreszcz niepokoju.

O piątej przyszła do kawiarni. Maks już siedział przy oknie, obok niego Jagoda.

Tosia stanęła w drzwiach. Chwilę chciała odwrócić się i wyjść, ale nogi same poprowadziły ją do ich stolika. Usiadła naprzeciw, nie zdejmując kurtki.

Co się dzieje? zapytała, patrząc najpierw na Maksa, potem na Jagodę. Obaj mieli winne wyrazy twarzy.

Maks długo milczał, drapiąc serwetkę i rozrywając ją na małe kawałki. W końcu podniósł wzrok.

Tosiu, nie wiem, jak to ująć. Nie planowaliśmy po prostu stało się.

Tosia zacisnęła dłonie pod stołem.

W Bieszczadzach w końcu zrozumieliśmy, że zakochaliśmy się w sobie. mówił cicho Maks. Próbowaliśmy się powstrzymać, serio, ale nie mogliśmy już dłużej udawać.

Jagoda zapłakała. Łzy spłynęły po jej policzkach, rozmazując makijaż.

Tosiu, wybacz mi. Nie chciałam przysięgam, nie chciałam cię ranić. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Ale to to silniejsze niż my.

Jagoda wyciągnęła rękę w stronę Tosii.

Tosia odsunęła ją. W środku kipiało gniew, gniew i ból zamieszane w jeden węzeł, który utknął gdzieś w gardle.

Silniejsze niż my? spojrzała na nich obojga. Przez moje plecy podczas gdy planowałam ślub, dzieci, wspólne życie? Jak mogliście mieć sumienie? Co wam zrobiłam?

Tosiu, nie chcieliśmy zaczął Maks, ale Tosia już podnosiła głos. Kilka osób w kawiarni odwróciło się, lecz ona nie przejmowała się tym. Spotykaliście się za moimi plecami! Pisaliście do siebie nocą! A teraz mówicie, że nie chcieliście? To zdrada, Maks. Najgorsza rzecz, jaką mogłeś zrobić.

Wiem przyznał Maks, patrząc w blat. Zdradziłem cię. Nie mogę dalej ci kłamać.

A ty? zwróciła się do Jagody. Mówiłaś, że jestem twoją najlepszą przyjaciółką. Jak to?

Jagoda szlochnęła, zasłaniając twarz dłońmi.

Przepraszam. Nie przewidziałam, że tak to skończy. Po prostu spędzaliśmy razem czas, a potem zrozumieliśmy, że to coś więcej niż przyjaźń.

Tosia wstała, krzesło pisknęło pod jej ciężarem. Chwyciła torbę i spojrzała na nich po raz ostatni.

Nie chcę was już widzieć. Nigdy więcej.

Wyszła z kawiarni, nie odwracając się. Na zewnątrz było zimno, łzy wciąż spływały po policzkach, ale nie wycierała ich. Szła przed siebie, nie zważając na drogę, aż dotarła na stację metra.

Następnego dnia Tosia złożyła wniosek o przeniesienie do warszawskiego oddziału firmy. Szef był zaskoczony, ale nie pytał szczegółów. Była ceniona, więc przeniesienie zatwierdzono szybko.

Jagoda próbowała dzwonić Tosia zablokowała numer. Maks wysłał kilka wiadomości Tosia je usunęła, nie otwierając. Maks zabrał swoje rzeczy, gdy Tosia nie była w domu. Wróciła do pustego mieszkania, stała w środku, patrząc na miejsce, gdzie kiedyś stały jego buty treningowe.

Dwa tygodnie później Tosia była już w Warszawie. Wprowadziła się do nowego mieszkania, rozpakowała rzeczy. Rodzice nie byli zachwyceni, ale Tosia zdecydowała, że musi zacząć od nowa, poza wspomnieniami o Maksie i Jagodzie.

Pierwsze miesiące były ciężkie. Wróciła do wspinaczki, ale już solo. To pomagało.

Pewnego dnia dostała wiadomość od wspólnej znajomej z Krakowa. Maks i Jagoda mieszkają razem od dwóch miesięcy.

Tosia przeczytała i wyłączyła telefon.

Ból nie zniknął, ale stał się cichszy. Nie płakała już w nocy, nie przeżywała ich ostatniego spotkania w kółko. Po prostu żyła dalej, krok po kroku, dzień po dniu.

Tosia nie straciła tylko chłopaka i przyjaciółkę. Straciła wiarę w szczerość ludzi, w to, że przyjaźń może być prawdziwa, że miłość nie zdradza tak łatwo.

Jednak postanowiła budować życie od nowa, tym razem ostrożniej wpuszczając w nie nowych ludzi.

Ból zostanie z nią na długo, ale Tosia wiedziała, że da radę. Nie miała innego wyboru.