– Zamieszkaj u przyjaciółki, bo ciocia z Siedlec przyjechała do nas na miesiąc – powiedział mąż, wystawiając moją walizkę za drzwi.

Zamieszkaj u koleżanki, nasza ciocia z Lublina przyjechała na miesiąc mówi mąż, wystawiając mój walizkę na korytarz.
Pani Anno! Znowu zaparkowałaś auto na moje miejsce! Wczoraj prosiłam, żeby nie zajmować!

Pani Klaudia, jakie moje miejsce? Na podwórzu nie ma wyznaczonych miejsc! Gdzie chcę, tam parkuję!

Jak to nie ma? Mieszkam tu trzydzieści lat! Zawsze stało na tym miejscu!

No i co? To nie daje ci prawa do własności!

Alina stoi przy wejściu z ciężkimi torbami z zakupami, słysząc, jak dwie sąsiadki kłócą się o miejsce do parkowania. Chciałaby przejść obok, ale kobiety blokują cały przejście do drzwi, machając rękami i podnosząc głosy.

Przepraszam, czy mogę przejść? pyta cicho Alina.

Sąsiadki niechętnie się rozstępują, wymieniając się gniewnymi spojrzeniami. Alina przeciska się między nimi, uderzając w drzwi piętra ramieniem. Torby ciągną ręce tak, że palce zdrabiają. Powinna wziąć wózek, ale zawsze o tym zapomina, dopóki nie dotrze do domu.

Wchodzi na czwarte piętro po schodach winda, jak zwykle, nie działa. Stoi przed własnymi drzwiami, przekłada torby na jedną rękę, drugą szuka w kieszeni kurtki i wyciąga klucze. Otwiera drzwi i zatrzymuje się.

W korytarzu leży jej walizka. Ta sama niebieska, podróżna, którą zabrała na wakacje. Jest zamknięta, rączka podniesiona, jakby ją mieli wkrótce wywieźć.

Wiktorze? woła Alina, wchodząc do mieszkania. Jesteś w domu?

Tak, w kuchni! odpowiada mąż.

Alina odkłada torby na podłogę, zdejmuje kurtkę i idzie do kuchni. Wiktor siedzi przy stole z kubkiem kawy, przeglądając coś w telefonie.

Cześć mówi, nie podnosząc wzroku.

Cześć. Wiktorze, po co ta walizka w korytarzu?

Wiktor w końcu odkłada telefon, patrzy na żonę.

A, tak. Słuchaj, Alu, to ważna sprawa. Pamiętasz moją ciocię Zuzannę z Lublina?

Alina marszczy brwi, wspominając. Ciocia Zuzanna, siostra ojca Wiktora, starsza kobieta, którą widziała tylko kilka razy na rodzinnych uroczystościach.

No, trochę pamiętam.

Otóż przyjechała do Warszawy na cały miesiąc. Ma mieć operację, potem rehabilitację. Zaprosiłem ją, żeby u nas zamieszkała.

Alina powoli siada na krześle.

Zaprosiłeś ją? Na miesiąc?

Tak. Co w tym złego? To rodzina.

Wiktorze, mamy kawalerkę. Gdzie ona będzie spała?

Wiktor kończy kawę, odkłada kubek.

To jest problem. Miejsca mało. Pomyślałem, że może ty przejdziesz na chwilę do znajomej? Na przykład do Grażyny. Może u niej się zmieścisz?

Alina patrzy na męża, nie wierzy uszom.

Co?

No, zamieszkaj u Grażyny. Ona mieszka sama, w dwupokojowym mieszkaniu. Miejsca jest pod dostatkiem. Ciocia Zuzanna spędzi tu miesiąc, a potem wyjedzie. A ty wrócisz.

Alina wstaje, chodzi po kuchni. Głowa kręci się. To absurd. Mąż wypycha ją z własnego mieszkania dla jakiejś dalszej krewniaczki.

Wiktorze, to moje mieszkanie. Tu mieszkam. Nie wyjadę nigdzie.

Wiktor marszczy brwi.

Alu, nie bądź uparta. To tylko na chwilę! Tylko miesiąc!

Miesiąc to długo! Dlaczego mam wyprowadzać się? Niech ciocia Zuzanna wynajmie mieszkanie albo zostanie w hotelu!

Nie ma pieniędzy na hotel! Alu, przestań być skąpa! To rodzina!

Nie jestem skąpa! Po prostu nie rozumiem, po co mam poświęcać swój komfort!

Wiktor wstaje gwałtownie, chwyta klucze ze stołu.

Alina, już wszystko załatwiłem. Ciocia Zuzanna przyjedzie dziś wieczorem. Pakowałam walizkę, rzeczy położyłam. Jedź do Grażyny. Zadzwoniłem już do niej, zgodziła się cię przyjąć.

Zadzwoniłeś do Grażyny bez mojego pozwolenia?

Tak. Nie mamy czasu tracić. Nie płacz, zbierz się.

Wychodzi z kuchni. Alina stoi, czując, jak wewnątrz się gotuje. Przechodzi na korytarz. Wiktor już zakłada kurtkę.

Wiktorze, stoń. Musimy to omówić.

Nie ma nic do omawiania. Decyzja podjęta. Oto twoja walizka i pieniądze na taksówkę.

Rzuca jej kilka banknotów w złotych. Alina patrzy na pieniądze, walizkę, męża. Czy to naprawdę się dzieje? Czy naprawdę wyrzucają ją z własnego domu?

Nie pojadę.

Pojdziesz. Alu, nie komplikuj. To tylko miesiąc. Potem wrócisz.

A jeśli nie chcę?

Wiktor wzdycha, drapie twarz.

Alina, zachowujesz się jak dziecko. Ciocia Zuzanna jest chora, starsza. Musi mieć pomoc. A ty kapryśnisz!

Nie kapryszę! Bronę swojego prawa do mieszkania!

Prawa, prawa Ciągle o prawach! A co z rodziną? Czy myślisz o pomocy bliskim?

Alina czuje, jak łzy napływają. Odwraca się, by mężczyzna nie widział.

Dobrze. Pojadę.

Chwyta walizkę, otwiera drzwi. Wiktor odprowadza ją do progu.

Będziesz mądra. Zadzwonię, kiedy ciocia Zuzanna wyjedzie.

Alina wychodzi na klatkę schodową. Drzwi za nią trzaskają. Stoi z walizką, nie wiedząc, co robić. Łzy spływają po policzkach, kapą podłogę.

Sięga po telefon, wybiera numer przyjaciółki Grażyny. Grażyna odbiera od razu.

Alu, cześć! Wiktor zadzwonił, powiedział, że przyjedziesz do mnie. Czekam!

Grażyno, naprawdę nie masz nic przeciwko?

Oczywiście, że nie! Przyjedź, będzie miejsce!

Alina zamawia taksówkę, wsiada na tylną kanapę, podaje adres Grażyny. Jedzie, patrząc przez okno, nie widząc nic przez łzy.

Grażyna wita ją na progu, obejmuje.

Alu, co się stało? Wiktor powiedział, że ciocia przyjechała i że będziesz u mnie tymczasowo. Ale płaczesz!

Wiktor mnie wyrzucił. Po prostu wyrzucił z domu.

Jak wyrzucił?

Alina opowiada. Grażyna słucha, kiwa głową.

No to typowy Wiktor! Bez rozmowy?

Tak. Powiedział, że decyzja podjęta. I wszystko.

Grażyna prowadzi Alinę do pokoju, kładzie ją na kanapie.

Alu, jesteś pewna, że to tylko ciocia?

Co jeszcze?

Nie wiem, coś tu nie gra. Wyrzucić żonę dla cioci Czy u was wszystko w porządku?

Alina zastanawia się. Ostatnie miesiące Wiktor stał się odległy, zimny. Przychodzi późno, cały czas w telefonie. Odpowiadał krótkimi zdaniami.

Nie wiem, Grażyno. Może po prostu się zmienił?

Zmienił? Może ma kogoś?

Kogoś? Masz na myśli… kochankę?

Alina potrząsa głową.

Nie, Wiktor nie jest taki.

Mężczyzna, który wyrzuca żonę z domu, nie jest wierny.

Te słowa wbijają się w Alinę jak drzazga. Kładzie się spać na kanapie, przewraca się całą noc, myśląc o Wiktorze, cioci Zuzannie i o tym, co dzieje się w jej mieszkaniu właśnie teraz.

Rano dzwoni do Wiktora.

Wiktorze, co słychać? Ciocia przyjechała?

Tak, przyjechała. Wszystko w porządku. A ty?

Dobrze. Mogę dziś wpaść po kilka rzeczy?

Wiktor milczy.

Alu, nie. Ciocia Zuzanna jest zmęczona, odpoczywa. Nie chcę jej niepokoić.

Ale ja tylko na chwilę wpadnę

Alu, nie. Powiedz, czego potrzebujesz, przywiozę to.

Alina podaje listę rzeczy. Wiktor obiecuje przynieść wieczorem. Odkłada słuchawkę i rozmyśla.

Grażyno, on nie chce, żebym wróciła.

Widzisz? Coś jest nie tak. Jedź sama, sprawdź, co się dzieje.

Ale nie wpuści mnie

Masz klucze, prawda?

Mam.

To jedź, kiedy go nie będzie. Pracuje w biurze w południe.

Alina waha się, ale ciekawość wygrywa. W południe, gdy Wiktor jest w pracy, wsiada do samochodu i jedzie do mieszkania. Wchodzi na czwarte piętro, otwiera drzwi swoimi kluczami. W mieszkaniu jest cicho. Przechodzi korytarzem, zagląda do pokoju. Łóżko ścięte, na szafce leżą leki. Wszystko wygląda jak zwykle.

Idzie do kuchni. Na stole leży kartka. Alina podnosi ją i czyta:

Wiktorze, jadę na badania do szpitala. Wrócę wieczorem. Nie martw się. Twoja ciocia Zuzanna.

Wygląda na to, że ciocia rzeczywiście tu mieszka. Alina odetchnęła z ulgą. Myślała, że to jakaś kochanka, a nie jest.

Właśnie podnosi słuchawkę, gdy dzwoni telefon. To nie jest jej, tylko domowy, stojący w kuchni. Na wyświetlaczu widzi Mama.

Mama Wiktora, teściowa Aliny.

Alina podnosi słuchawkę.

Halo?

Wiktorze? słyszy głos Galińskiej.

Nie, to Alina. Dzień dobry, pani Galina.

Alu? Co robisz w domu? Wiktor powiedział, że wyjechałaś.

Wyjechałam, tak. Przyszłam coś odebrać.

Rozumiem. A ciocia? Jak się ma?

Wydaje się, że dobrze. Pojechała na badania.

Jakie badania? Wiktor mówił, że operację mają jutro zrobić!

Alina zamarła.

Jutro? Ale ciocia ma spędzić tutaj miesiąc

Miesiąc? Skąd to wiesz? Wiktor mówił, że to maksymalnie tydzień. Operację zróbą, kilka dni w szpitalu, potem wróci do Lublina.

Alina odkłada słuchawkę. Serce bije mocno. Tydzień kontra miesiąc dlaczego Wiktor kłamał?

Przechodzi do sypialni, otwiera szafę. Jej ubrania leżą na miejscu, nic nie porozrzucane. Otwiera szufladę komody wszystko na miejscu.

Siada na łóżku i rozmyśla. W końcu spogląda na stolik nocny. Leży tam notes. Alina podnosi go i otwiera. Na pierwszej stronie ręcznym pismem Wiktora jest napisane Plan.

Pod listą znajduje się:

1. Przekonać Alinę do wyjazdu.
Spotkać się z pośrednikiem.
Pokazać mieszkanie potencjalnym nabywcom.
Załatwić dokumenty.
Zebrać pieniądze.
Przeprowadzić się do Sary.

Alina czyta i nie wierzy własnym oczom. Sprzedać mieszkanie? Przeprowadzić się do… Sary? Kto to jest Sara?

Wypięta telefon, robi zdjęcie strony, odkłada notes. Wychodzi z mieszkania w szoku.

Wraca do Grażyny, drżąc.

Grażyno, miałeś rację. On ma kogoś.

Pokazuje zdjęcie notatki. Grażyna czyta, przewraca oczami.

To obrzydliwe! Chce sprzedać mieszkanie! Twoje mieszkanie!

Nie moje, jest na jego nazwisku.

Ale kupowaliście razem!

Kupowaliśmy, ale dokumenty były na Wiktora. Byłam na urlopie, nie pracowałam oficjalnie.

Co teraz?

Alina siada na kanapie, przytula głowę w dłonie.

Nie wiem. On mnie oszukał, wyrzucił, by sprzedać mieszkanie i zamieszkać z jakąś Sarem.

Grażyna:

Musimy do niego zadzwonić, dowiedzieć się.

Alina:

Nie teraz. Muszę pomyśleć.

Wieczorem Alina jedzie do teściowej. Galina Fiodorowna wita ją zdziwiona.

Alina? Wejdź. Co się stało?

Alina pyta:

Pani Galino, czy wie Pani, że Wiktor chce sprzedać mieszkanie?

Teściowa blednie.

Skąd o tym wiesz?

Alina pokazuje zdjęcie notatki. Galina czyta, twarz blaknie.

To niemożliwe. Wiktor mówił, że chce kupić mniejsze mieszkanie.

Małe? My mamy kawalerkę!

Mówił o studio. Mniej wydatAlina w końcu odwróciła się, zamknęła drzwi i zdecydowała, że jej przyszłość będzie budowana od nowa, bez kłamstw i zdrad.