Ruda dziewczyna

Maja

Mama Ania jest blondynką, a tata Aleksander ma ogniste, ciemne włosy. Kocha się w nim głęboko, a dwa lata po ślubie rodzą im córkę. Poród jest trudny noworodek zaplątuje się w pępowinę i nie może od razu wyjść. Po narodzinach lekarz anestezjolog podaje dziecku dodatkowy tlen, a Anię przenoszą do innego pokoju. Po dziesięciu godzinach po raz pierwszy widzi swoją córeczkę. Gdy ją ujawnia, drży z niewiary. Pielęgniarka przynosi małą, zwiniętą jak lalka dziewczynkę, położy ją na stole i rozwiązuje pieluszkę. Na stole leży

mała, ruda dziewczynka o długich, kręconych włosach.

Siostro, na pewno nie pomyłaliście dziecka? zapytała nieśmiało Ania.

Sto procent pewności, że to twoje dziecko. Nie ma mowy, żebyśmy pomyłkę popełnili, bo matki od razu zabierają swoje maluchy do pokoju, a twoja córka leżała w komorze hiperbarycznej wyjaśnia siostra, dodając żartobliwie: twój mąż pewnie też ma rude włosy i znika za drzwiami.

Ania wpatruje się w maluszkę, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Dziecko robi kółeczka w powietrzu, szukając wargami maminy piersi i podnosi donośny płacz, który rozbrzmiewa po całym oddziale. Ania niezdarnie próbuje ją owinąć w kocyk, a dziewczynka krzyczy coraz głośniej, aż wreszcie uspokaja się, gdy Ania przyciska ją do piersi.

Kiedy Aleksander przyjeżdża po swoje córeczki, patrzy z niedowierzaniem, ale nic nie mówi. W domu zaczynają przeszukiwać rodzinne drzewka, dzwonią do rodziców i dowiadują się, że pradziadek ze strony ojca był rdzawowłosą Polką z Mazur. Po niej już nie urodziły się rude dzieci, a jedynie brunetki tak jak sam Aleksander.

Po pierwszych kąpielach, kiedy Ania wyciera dziecko suchym ręcznikiem i podnosi je na ręce, Aleksander patrzy na nią i woła:

Wygląda jak majowy mniszek!

Mimo że imię ma być Alicja, rodzina woła ją Maja, a sąsiedzi nazywają ją Dziurawką.

Maja rośnie wesołą dziewczynką, sąsiedzi mówią, że to śmiechotka, a płacze tylko, gdy naprawdę ma powód. Gdy kończy cztery lata, wiosną pojawiają się pierwsze piegody na jej nosie.

Mamo, co to jest? pyta niewinnie.

To piegi, mają je anioły. Im ich u ciebie więcej, tym więcej ludzi będziesz musiała pomóc odpowiada Ania, całując ją w policzek. Maja nie ma pojęcia, że weźmie te słowa do serca na całe życie.

W piaskownicy, gdy inny maluch zaczyna płakać, rzuca swoje zamki i biegnie do niego, głaszcząc włosy i mówiąc kojące słowa. Dzieci natychmiast się uspokajają, a Maja coraz pewniej wierzy, że jest aniołem. Kiedy dzieci widzą w jej rękach dużą lalkę i zaczynają nalegać na taką samą, płacząc na cały podwórze, Maja podbiega i oddaje swoją ukochaną lalkę. Po powrocie do domu lalka znika w miejscu, a Ania i mama drugiego malucha przekupują go lodami i słodyczami, by wróciła. Maja myśli, że tak to zawsze bywa, bo jest aniołem.

W piątej klasie, wracając ze szkoły, zauważa starszego pana na chodniku, który potyka się o rozpięte sznurówki. Powoli się podciąga, by je zawiązać. W tym samym momencie mały chłopiec z piątego piętra wystawia głowę, by przyjrzeć się ulicy. Niechcący łokciem uderza doniczkę z fikusem, która spada w dół. Maja nie zdążyła jeszcze krzyknąć, więc rusza do pana i z całej siły go odpycha. Starszy pan traci równowagę, a Maja wpada na niego. Nie zdążył się obejść, bo wielka doniczka roztrzaskała się na kawałki właśnie przy miejscu, gdzie pan wiązał sznurówki.

Złość i rozdrażnienie starszego zamienia się w wdzięczność.

Dziecię, jesteś aniołem, uratowałaś mnie od śmierci mówi zdumiony mężczyzna, co jeszcze bardziej utwierdza Maję w przekonaniu, że jest anielskim dzieckiem.

Co wiosna na jej nosie pojawiają się kolejne piegi. Pewnego dnia, stojąc przed lustrem, przygląda się swoim kręconym, rudym włosom, dużym niebieskim oczom, czerwonym ustom i rosłym piegom.

Mamo, gdzie znajdę tylu nieszczęśliwych ludzi, którym mam pomóc? pyta poważnie.

Ania, zapominając o słowach sprzed siedmiu lat, zdziwiona pyta:

Co masz na myśli, córeczko? Nie rozumiem.

Spójrz na mój nosik nie odpuszcza Maja ile tu piegów, a każdego wiosną przybywa ich więcej. To znaczy, że pojawia się więcej ludzi, którym muszę pomóc

Kochanie, twoje piegi to znak, że słońce cię kocha i co roku całuje cię w nos. Każda nowa piega to kolejny pocałunek słońca tłumaczy Ania, choć nie do końca rozumie własne słowa.

Wiesz, mamo, może słońce naprawdę mnie całuje, ale pamiętam, że mówiłaś, że jestem aniołem i każdy pieg to osoba, której mam ratować! podsumowuje Maja.

Ania przypomina sobie, co odpowiedziała, gdy po raz pierwszy pojawiły się jej piegi, i patrzy na córkę z niedowierzaniem. Przytula ją mocno, całuje w złotą czapkę i mówi:

Dziurawko, naprawdę jesteś aniołem!

W nastoletnich latach Maja pomaga starszym przechodzić przez jezdnię, nosi im torby, nawet gdy mieszkają po drugiej stronie miasta. Czasem wchodzi do sklepu po lody i czekoladki, widząc starszą panią przy półce, nie potrafi zdecydować, czy kupić mleko czy masło, więc kupuje oba, oddaje je babci i rezygnuje z własnej przyjemności.

Pewnego dnia idzie chodnikiem, gdy przy niej przechodzi elegancka kobieta w sukni z jedwabiu, otoczona wonnym zapachem perfum. Kobieta mija Maję i podjeżdża do lśniącego Lexusa. Maja wahając się, chce zapytać o zapach, ale ba się, że to niegrzeczne. Gdy otwiera drzwi samochodu, silnik piszczy, a ona, nieświadoma własnej odwagi, chwyta kobietę za rękaw. Kobieta, zdziwiona, krzyczy:

Co pani sobie pozwala, młoda damo?

Przepraszam! Przepraszam! jąka się Maja nie wiem, dlaczego tak się zachowałam, ale ma pani niezwykły, magiczny zapach i chciałam się dowiedzieć

Właśnie wtedy słyszą skreczydło hamulców i huk wypadku. Samochód, w którym prowadził pijany kierowca, rozjeżdża się w auto eleganckiej pani. Drzwi przednie zostają zgniecione, kierownica wygięta, a fotel odleciał na bok.

Pani obejmuje Maję i szeptem mówi do ucha:

Jesteś aniołem! Jesteś moim aniołem!

Kiedy dorasta, spotyka chłopaka w głębokiej jesieni, gdy sypie się lekki deszcz lub śnieg. Zakłada ciepłą czapkę z pomponami, chowa włosy pod nią i zastanawia się, czy wsiąść do metra, czy do tramwaju. Zza rogu słyszy:

Przepraszam, czy może mi pan powiedzieć, jak dojechać na ulicę Bielińską?

Odwraca się i widzi złotego chłopaka rude, kręcone włosy mokre od deszczu, piegi na nosie lśniące jak wiosna, brązowe oczy. Gdy go widzi, wybucha śmiechem. On patrzy zakłopotany, ona zdejmuje czapkę i nadal się śmieje. On też nie powstrzymuje się od śmiechu. Stało się tak, że pod szum deszczu (albo śniegu) oboje roześmiali się razem.

Dwa lata później zostają rodzicami małego, kręconego, rude dziecko. Nowy Dziurawek. Czterdziesty rok życia przynosi mu pierwsze piegi na nosku i pyta:

Mamo, co to są?

Maja odpowiada:

To piegi, mają je anioły, a im ich masz więcej, tym większą liczbę ludzi musisz pomóc.