Nie mogłem po prostu odejść

Nie mogła po prostu odejść. Mimo sprzeciwu matki, Grażyna poślubiła Jana, choć Zofia Leonarda niechętnie patrzyła na ich związek.

Córeczko, ten facet nie jest dla ciebie, co ci da ten Janek? Wychował go jedynie babcia, rodziców już nie ma. Pracuje w jakimś warsztacie samochodowym jedno słowo robotnik.

Mamo, Janek nie jest winny, że jego rodzice zginęli, kiedy był mały rzekła Grażyna, marszcząc brwi. On w końcu skończył technikum, ma mocne ręce, potrafi naprawić wszystko.

Co on potrafi? Tylko rozkopywać się w metalach, a to nie jest praca odparła matka. Jak zamierzasz żyć z jego pensją? Ty dopiero w czwartym semestrze studiów, a musisz je skończyć. Bez naszej pomocy z ojcem nie przeżyjesz.

Grażyna słyszała takie wypowiedzi od Zofii Leonardy codziennie. Zygmunt, jej mąż, nie był przy niej, więc nie słyszał ich obraźliwych słów, a Zofia wciąż rozpisywała swoje plany, mając nadzieję podzielić młodą parę. Janek nie podobał się jej zupełnie.

Janek poważny chłopak, odbyły żołnierz, kochał Grażynę ponad wszystko. Ona nie wyobrażała sobie życia bez niego. Przed ślubem przekonywał ją:

Zamieszkajmy u mojej babci. Mamy dwupokojowe mieszkanie, nie tak duże jak czteropokojowe w domu twoich rodziców Jan wiedział, że matka Grażyny nie może go znieść, choć z ojcem od razu znalazł wspólny język. W domu rządziła Zofia Leonarda twarda i uparta.

Gdy Zofia coś postanowiła, doprowadziła to do końca. Grażyna o tym wiedziała i trzymała się swojej decyzji, nie słuchając matki i licząc przede wszystkim na siebie. Zofia nie lubiła samodzielności córki, ale rozumiała, że część jej charakteru wzięła od niej.

Grażyna wiedziała, że Janek drażni jej matkę, ale namówiła go, by choć chwilowo zamieszkali u rodziców:

Janek, studiuję, ty pracujesz, nie damy rady na jedną pensję, a mama zawsze pomoże.

Dobrze, zobaczymy, co będzie zgodził się Jan.

Pewnego dnia Janek dostał wypłatę i poszedł do sklepu spożywczego po zakupy. Grażyna nie wróciła jeszcze z zajęć. Zastała go teściowa, która po zobaczeniu zakupów wykrzyknęła:

Kto ci kazał to kupować?

Sam zdecydowałem odpowiedział spokojnie Janek. Grażynka lubi ten ser, a to

Kim ty jesteś? Nie jesteś nikim w tym domu, nie masz imienia. Toleruję cię tylko ze względu na córkę, która wybrała takiego Zofia Leonarda przerwała mu wypowiedź, a Janek zamarł.

Zofia Leonardo, dlaczego mnie obrażacie? Rozmawiam z wami uprzejmie i spokojnie

Patrzcie na niego, jeszcze mnie uczyć będzie. Słuchajcie mnie dobrze. Całą pensję, którą otrzymasz następnym razem, oddacie mi. Zawsze tak będzie. To ja będę decydować o pieniądzach i o zakupach. Rozumiesz?

Dlaczego mam oddać ci moją pensję? Mamy własną rodzinę, Grażyna i ja.

Nie macie rodziny, nie macie nic. Dajcie mi pieniądze.

Nie, Zosiu, zarobiłem je i oddam żonie.

Wtedy wyjdź z mojego mieszkania natychmiast. Nie chcę cię widzieć.

Janek wyszedł. Trzy dni nie było po nim żadnych wieści. Grażyna czekała, ale nie odważyła się go odwiedzić, choć wiedziała, że Janek nie odszedł bez powodu była w ciąży.

Nawet nie dzwoni myślała gdzie on? Pewnie u babci Anny.

Zofia Leonarda krótko wytłumaczyła córce przyczynę wyjścia, obwiniając Jana, ale nie wspomniała o żądaniu pieniędzy i wyrzuceniu go z mieszkania.

Mamo, powiedziałaś mi wszystko, nic nie ukryłaś zapytała podejrzliwie Grażyna. Janek nie zostawiłby mnie tak po prostu.

Córeczko, dlaczego wątpisz w moją prawdomówność? Nie mam cię okłamywać.

Czwartego dnia Grażyna postanowiła pojechać do babci, bo Janek nie odbierał telefonu.

Jadę do Jana powiedziała matce.

Dokąd?

Do jego domu, na pewno u babci, gdzie ma się udać.

Jeśli nie pojawił się, to nie jest ci potrzebny.

Nieprawda, nie mógłby tak po prostu odejść Nie wiem, mamo, co między wami się stało, ale coś mi ukrywasz. Nie mogła Janek po prostu tak odejść.

Oczywiście, że Janek jest dla ciebie najważniejszy, a matce nie zależy. Ile wydaję na was, a wy jesteście niewdzięczni.

Mamo, nie o to chodzi. Dziękuję za wsparcie materialne, ale wiem, że nie znosisz Jana. Zawsze mu dokuczasz, on cię dusi jak kość w gardle

Grażyna chwyciła torbę i kurtkę, wybiegła z mieszkania, rozmyślając, co powiedzieć mężowi.

Nie można zachowywać się jak obrażone dziecko. Cokolwiek matka powie, nie reaguj tak impulsywnie. W końcu jest dorosłym człowiekiem myślała i trzeba zachować spokój. Mamo ciągle mu dokucza, a ja też jestem w dwóch ogniu. Zmęczona studiami rozważała podchodzę do domu Jana.

Uważała, że Jan wyjechał z powodu kolejnej uwagi matki. Teraz czekał, aż przyjdzie po niego. Postanowiła najpierw wszystko wyjaśnić, a potem wybaczyć.

To, co zobaczyła, przeraziło ją. Babcia Anna otworzyła drzwi z żałobnym wyrazem twarzy, wpuściła ją do mieszkania i rozłożyła ręce. Jan siedział przy stole kuchennym, przed którym stała otwarta butelka wódki. Grażyna była w szoku Jan nigdy nie pił, ani nie palił, a tu

Jan nie zdawał się zaskoczony jej przyjściem, choć nie był pijany, wypił tylko odrobinę. skinął głową w stronę krzesła naprzeciw. Grażyna usiadła i wpatrzyła się w jego oczy. Wszystkie przygotowane słowa uciekły, serce ścisnęło się z żalu.

Co mogła mi powiedzieć matka, że Jan otworzył wódkę? pomyślała, po czym cicho rzekła:

Janie, chodźmy do domu.

Nie odpowiedział głośno.

Dlaczego?

Nie chcę mieszkać z twoją matką Nie mogę nic zrobić bez jej wskazówek. Kontroluje każdy mój ruch, każdą radę, co mam jeść, jak mam mówić, co mam nosić. Zaraz powie, jak mam oddychać A już nie chcę oddawać jej wszystkich pieniędzy, które zarabiam. Mamy własną rodzinę.

Ach, więc o to chodzi szepnęła Grażyna.

Zrozumiała, że matka ukryła przed nią część prawdy o kłótni.

Co teraz robimy?

Nie wiem odrzekł szczery Jan. Może zostaniemy tutaj, u babci.

Ale potrzebujemy pieniędzy, wkrótce przyjdzie nasz syn, a dziecko potrzebuje wszystkiego

Pracuję, dostaję dobrą pensję, mogę pracować po dziesięć godzin, jeszcze więcej mnie docenią.

Nie rozumiesz, że przy moich studiach i twojej pracy nie będziemy mogli odpowiednio wychować dziecka. Trzeba kupować jedzenie, gotować, a ja tego nie zdążę? Nie chcę rezygnować ze studiów, zostało niewiele. Może wrócimy do moich rodziców, dopóki nie przyjdzie nasze dziecko, dopóki nie pójdzie do przedszkola, a ja nie znajdę pracy.

Nie, Grażyno, nie wrócę do teściowej stanowczo odparł Jan.

Może po prostu się rozwiedziemy nagle wybuchła Grażyna, przerażona własnymi słowami.

Jeśli nie jesteś gotowa żyć ze mną, jeśli nie potrafisz zrezygnować z pomocy i wygody rodziców, być samodzielną, to być może faktycznie powinniśmy się rozwieść odpowiedział Jan chłodno.

Grażyna podskoczyła i ruszyła w stronę korytarza, lecz zatrzymała ją babcia Anna.

Usiądź, Kłopotliwa, uspokój się Przepraszam, że wtrąciłam się do waszej rozmowy, ale wiedziałam, że tak skończy się to wszystko. Pomogę ci. Nie musisz rezygnować ze studiów, mam trochę siły nie mam takiej fortuny, jak twoi rodzice, tylko emeryturę, ale podzielę się z wami. Nie potrzebuję wiele. Zajmę się gotowaniem i opieką nad wnuczkiem, obiecuję. Proszę, odrzućmy rozwód. Przenieś się do nas.

Grażyna przyjęła propozycję. Myślała o tym wiele razy, ale wsparcie rodziców i wygoda kusiły. Jednak miłość do Jana była silniejsza własna rodzina, mąż i nienarodzone dziecko stały się dla niej najcenniejsze.

Jan patrzył na żonę, czując, że Grażyna skłania się ku decyzji babci. W końcu uśmiechnął się:

Dobrze, zgadzam się, nie rozstaniemy się, Janie zaśmiał się i przytulił żonę, całując ją, a babcia Anna także się uśmiechnęła, odmawiając w duchu modlitwę.

Grażyna musiała znosić presję matki, pakując rzeczy, by wyjechać do Jana. Stała na klatce schodowej, słysząc jak teściowa wykrzykuje:

Zginięcie z Janem z głodu! Będziesz żyła w biedzie, a wnuk nie jest mi potrzebny. Będzie taki uparty jak jego ojciec. Odejdź!

Słowa matki sprawiły, że Grażyna poczuła się niemal na wskroś.

Boże, to moja matka krzyknęła przerażona Teraz rozumiem męża, wyobrażam sobie, co mu wtedy powiedziała.

Życie Jana i Grażyny ułożyło się. Babcia Anna przejęła dom i wszystkie obowiązki. Grażyna spokojnie przeszła ciążę i urodziła zdrowego chłopca Antka. Babcia i młodzi rodzice byli w siódmym niebie. Zofia Leonarda nie utrzymywała z nimi kontaktu, nie chciała wnuka. Dziadek potajemnie dzwonił, pytał o Antka, a Grażyna przesyłała mu zdjęcia, co go cieszyło.

Gdy Antkowi skończyły się trzy lata, poszedł do przedszkola, mimo że babcia namawiała, że może go trzymać. Grażyna poszła do pracy.

Babciu, Antka musi mieć kontakt z innymi dziećmi, w przedszkolu szybciej się rozwija, bo opiekunowie pracują z dziećmi. Ty będziesz go odbierać, bo to blisko, mówiła Grażyna. Potem odpoczywaj, wciąż jesteś nam potrzebna, Jan i ja planujemy jeszcze córkę śmiała się, patrząc w przyszłość.