Zaskakujące Zakończenie

Niespodziewany zwrot
Cóż, w czterdzieści cztery lata muszę przewrócić życie do góry nogami, pomyślała Zofia, pakując rzeczy do walizki. Synowi powiem, gdy znajdę nową pracę. Dobrze, że moja matka wciąż żyje, a ojca już nie ma odszedł za wcześnie. Był dentystą, więc i ja podążyłam w jego ślady.

Zofia rozwiodła się z Arturem. Rozwód przebiegł bez bólu, bo Artur był już gotów na rozstanie; żona wielokrotnie ostrzegała go:

Jeśli nie porzucisz hazardu, zostanę z tobą. Mam dość twojego utrzymywania.

Artur obiecał rzucić zgubny nawyk, lecz nie potrafił się powstrzymać. Po dwudziestu dwóch latach małżeństwa, w tym dziesięciu latach życia w niezdrowym rytmie, miał długi, które najpierw spłacała żona.

Słoneczko, proszę, nie rozstawaj się z Arturem błagała teściowa, mając nadzieję, że kiedyś zrezygnuje z gier. Ja też mam dość podawania mu pieniędzy. Nie mogę już odkładać na czarny dzień.

Ale ja też mam dość, sił już nie mam w końcu Zofia przyznała teściowej złożyłam pozew i informuję cię, by nie było niespodzianek.

Słoneczko, dokąd się wybierasz? Gdzie będziesz mieszkać, wynajmować mieszkanie? Bo to mieszkanie Artura i nie opuści go.

Po co wynajmować? Wyjeżdżam na zawsze do innego miasta, a nie powiem gdzie, bo Artur może mnie tam też dopadnąć. Zwolniłam się z pracy, dentyści są potrzebni wszędzie, więc nie zginę. Zawsze marzyłam o własnym gabinecie, ale jak wziąć pieniądze, kiedy mąż traci?

Zofia pojechała do matki, do wielkiego rodzinnego miasta Warszawy. Po studiach chciała wrócić od razu, lecz poślubiła Artura, a on nie chciał wyjeżdżać, mając już dwupokojowe mieszkanie odziedziczone po babci, która zamieszkała z rodzicami Artura.

Cześć, mamo radośnie objęła Zofia swoją matkę przyjechałam na stałe, jak obiecałam.

Brawo, córeczko, mówiłam ci o tym od dawna. Jesteś jeszcze młoda, przed tobą całe życie. Nikodem cię zrozumie, on dorosły, już studiuje rozpromieniła się matka, była pielęgniarka, niedawno na emeryturę.

Mamo, a czy Iwo Romuald wciąż pracuje, czy już na emeryturze? spytała Zofia następnego dnia po przyjeździe.

Wciąż prowadzi prywatną klinikę dentystyczną, już nie leczy sam, a zarządza. Myślałam o tym i wezmie cię pod swoje skrzydła. Rozmawiałam z nim, gdy powiedziałaś, że przyjeżdżasz na stałe.

Mamo, świetnie, że się załatwiłaś. Tata zawsze wspierał nas. Kiedyś przyjechałam na urlop i spotkałam go, od razu powiedział, że mogę na niego liczyć. Dziś go odwiedzę.

Minął drugi rok od momentu, gdy Zofia pracowała jako dentystka. Przyzwyczaiła się do miasta, własnego gabinetu w klinice, miała stałych pacjentów. Nawet syn Nikodem wrócił na wakacje. Rodzice cieszyli się, że dorosły już nie jedzie do ojca.

Po wypuszczeniu kolejnej pacjentki Zofia zwróciła się do pielęgniarki Kasi:

Wzywaj następną.

Proszę wejść zagłosowała Kasia, otwierając recepcję.

Zofia rzuciła szybkim spojrzeniem na mężczyznę w średnim wieku, którego nigdy wcześniej nie widziała chyba nowy pacjent.

Zastanawiam się, czy sam umówił się na wizytę, czy ktoś go polecił pomyślała, wskazując mu krzesło.

Mężczyzna usiadł spokojnie, twarz nie zdradzała emocji.

Otwórz usta powiedziała Zofia, po badaniu stwierdzając: Górny prawy ząb trzeci próchnica, usuwamy ósemkę. Spojrzała mu w oczy.

Leczyć, usuwać krótko odparł przystojny mężczyzna.

Kasiu, przygotuj strzykawkę z znieczuleniem rzuciła pielęgniarce, zwracając się do pacjenta zrobię zastrzyk, nie poczujesz nic.

Nie potrzebuję zastrzyku ostro odpowiedział.

Co nie potrzebujesz? nie zrozumiała Zofia.

Leczyć, ale bez zastrzyku.

Zofia poczuła szok, pomyślała:

Jedno z dwóch albo jest robotem, albo masochistą, który czerpie przyjemność z bólu. No dobrze, wytrzymam pomyślała, uruchamiając wiertło.

Mężczyzna drażnił ją nieco. Nie zmarszczył brwi, gdy wiertło drążyło ząb. Po wypełnieniu leku zapytała:

Boli?.

Nie odpowiedział spokojnie, choć Zofia wiedziała, że to bardzo bolesne.

Do jutra, przyjdź po plombę wstał, a Kasia pożegnała go zainteresowanym spojrzeniem.

Co za twardy facet mruknęła, gdy drzwi się zamknęły. Śmiały i odważny bez zastrzyku.

Myślę, że jest obłudny odparła Zofia, wytrzymuje, nie chce pokazać bólu, a to piekielny cierpienie. Gdybyś się bała, powiedz szczerze boli, nie udawaj bohatera.

Wie pan, Zofio, wydaje mi się, że się we mnie zakochał. Patrzy na panią nie jak na lekarza, ale na kobietę uśmiechnęła się Kasia. Może udaje twardziela, żeby się pani spodobał.

Och, Kasiu, twoja fantazja naprawdę się rozbudziła zaśmiała się Zofia.

Nic takiego. Nie miałeś okazji to zauważyć, a ja dostrzegłam. Czuję, że zaraz zaproponuje pierwszą randkę.

Dobra, Kasiu Jak ma na imię ten pacjent? Prochor? Nie ma szans, jeśli Zofia spróbowała przypomnieć imię.

Dlaczego? zapytała lekko rozczarowana pielęgniarka.

Bo wolę mężczyzn wrażliwych, szczerze otwartych, a ten wygląda jak terminator.

W wyznaczonym dniu pacjent przyszedł punktualnie pod koniec dnia. Kasia przywitała go jak starego znajomego.

Proszę wejść, Prochor Antonowicz.

Zofia przywitała go krótkim, suchym powitaniem.

Dzień dobry, usiądź. Dzisiaj założymy plombę.

Praca przy jego zębie zajęła Zofii sporo czasu, a Prochor znosił to z godnością.

Czy boli? zapytała ponownie.

Nie krótko odpowiedział.

Na pewno nie kłamiesz pomyślała, przygotowując kompozyt.

Gdy wszystko było gotowe, Prochor wstał, spojrzał prosto w oczy Zofii i powiedział:

Dziękuję wydaje mi się, że to mój ostatni pacjent na dziś, mogę cię podwieźć do domu.

Nie, dziękuję, dam radę sama. Czy mogę zapisać się na usunięcie?

Tak, proszę zapisać.

Czy mamy wolny termin w sobotę?.

Kasia przewertowała dziennik, wskazując palcem:

Tak, o dziewiątej rano, reszta zajęta.

Czy pasuje dziewiąta rano? zwróciła się do pacjenta.

Będę, w sobotę o dziewiątej odpowiedział zdecydowanie.

Zofia lubiła sobotnie dojazdy do pracy. Minibusy nie były zatłoczone, nie było korków, a po drodze do przychodni otwierała swój gabinet, rozebrała się powoli, bo miał jeszcze czas, założyła biały fartuch, nawet zaparzyła sobie kawę i usiadła przy oknie.

Widziano, że Prochor nerwuje się. Do pierwszego pacjenta pozostało jeszcze dwadzieścia minut. Pijąc kawę, zobaczyła go przy oknie, przechadzającego się nerwowo, siadającego, wstającego, patrzącego w dal. Jego wyraz twarzy różnił się od tego w fotelu.

Co się z nim stało, że dziś wydaje się taki niepewny? Czy nagle poczuł emocje? zastanowiła się Zofia.

Po odłożeniu filiżanki do szafki otworzyła okno i zawołała:

Prochor, wchodź! odwrócił się zdziwiony.

Jak, już po dziewiątej?

Co szkodzi, oboje przyszliśmy, po co czekać uśmiechnęła się i zamknęła okno.

Prochor wszedł i przyznał:

Jeszcze nie jestem gotowy i zarumienił się. Zofia ponownie była zdumiona.

Czy to znaczy, że nie jestem terminalem.

Mogę już usiąść, czy później? zapytał.

Dlaczego później? Co masz na myśli, mówiąc, że nie jesteś gotowy?

Patrzył na nią i wyznał:

Zrozum pan, nie jestem tchórzem, ale boję się W rzeczywistości boję się dentystów, więc przed wizytą się przygotowuję.

Nie rozumiem, dlaczego więc odmówił pan zastrzyku?

Proszę nie śmiać się, ale strach przed igłami jest we mnie większy przyznał.

Aha, to jest przyczyna. To nie śmieszne, bo prawie wszyscy boją się igieł ale przyrzekam, że będzie prawie bezbolesne.

Prochor siedział blady, po zastrzyku Zofia spojrzała na niego ciepło, a on odwzajemnił uśmiech. Zabieg zakończył się szybko i pomyślnie.

W poniedziałek rano Prochor spacerował przed kliniką z dużym bukietem kwiatów, patrząc na zegarek. Lekarze koleżanki przyglądały się mu z zaciekawieniem, zastanawiając się, komu takiego prezent z rana.

Zofia podeszła, uśmiechnęła się i rozpoznała go od razu, gdy podał jej bukiet.

Dzień dobry, to dla pani. Widać, igła nie była tak straszna. Czuję się dobrze, dziękuję i zapraszam panią na kolację, jeśli nie ma nic przeciwko.

O, to poważnie! Nie mam nic przeciwko Prochor uśmiechnął się szeroko, pokazując białe zęby.

Dziękuję, zadzwonię, mam numer, więc czekam z niecierpliwością na wieczór.

Randka przebiegła wspaniale, a Zofia pomyślała, że Kasia miała rację Prochor naprawdę był świetnym, czułym i emocjonalnym mężczyzną.