Nie z tej ziemi

Od najmłodszych lat Jadwiga rosła delikatna i pełna ciepła. Mama zawsze powtarzała:

Nasza córka odziedziczyła po ojcu Grzegorzu charakter niczym wiosenny deszcz zawsze pomagał, choć nie długo już go nie ma. A Jadwiga kontynuuje jego dobre uczynki, choć dopiero dziecko, uratuje każdą biedną robaczek.

Jadwiga dorosła, skończyła szkołę, pracowała i zamieszkała samodzielnie w mieszkaniu swojego dziadka Grzegorza na Pradze. Pozostała taką samą dobrą duszą, sprawiedliwą, gotową nieść pomoc ludziom i zwierzętom, choć niektórzy szepcili, że jest nie z tej ziemi.

Pewnego deszczowego, jesiennego popołudnia, wracając z targu, zauważyła przed sobą staruszkę ciągnącą dwa worki, niecałe pełne.

Boże, jak drżą jej starcze ręce, jak się garbi plecy pomyślała Jadwiga ze współczuciem ile lat już nosi na tych barkach.

Podeszła, rozpoznała sąsiadkę Marię Iłyniczkę z jej kamienicy.

Dzień dobry, proszę, pomogę zaproponowała, przejmując torby.

Staruszka najpierw się cofnęła, przestraszona, potem niepewnie uśmiechnęła się.

Dziękuję, kochana, ale mam dopiero na czwarty piętro

Wiem, ja mieszkam na drugim odparła Jadwiga, uśmiechając się.

Wnosząc torby do mieszkania, zobaczyła bałagan, kurz leżący od lat.

Marianno, pozwól, że pomogę przy sprzątaniu, widzę, że jest ciężko zaproponowała. Mogę wrócić trochę później, po własne zakupy.

Nie, nie, młoda, nie trać na mnie czasu

Nie sprawia mi to trudności, i tak mieszkam sama, a dziś wolny dzień odpowiedziała.

Od tej chwili Jadwiga regularnie wspierała Marię, wieczorami pijąc razem herbatę. Uwielbiała słuchać, jak sąsiadka grała na starym pianinie, które, jak opowiadała, podarował jej mąż, kiedy urodził się ich syn. Jadwiga także potrafiła grać uczyła się w szkole muzycznej, lecz nie poszła tą drogą, bo tak chciała matka.

Kiedy podeszła do klatki, zobaczyła na ławce starą Tamarę Sieradzka z piątego piętra.

Jadwigo, widzę, że opiekujesz się Marią. Dobrze robisz. Szkoda tej babci. Chłopiec z żoną mieszkają w Niemczech, mają pieniądze, a wnuki w Moskwie. Rzadko przyjeżdżają, wszyscy mówią, że czekają na jej śmierć, licząc na spadek. Nie wiem, czy naprawdę jest bogata, ale ludzie plotkują.

Jadwiga skinęła głową i weszła do klatki.

Boże, co to za majątek Marii Iłyniczki? Jedno pianino i solidne meble pomyślała, ludzie mający w ustach słowa

Wieczorem Jadwiga przyniosła babci ciasto.

Zaparzę herbatę, zaraz wrócę radośnie rzekła i poszła do kuchni.

Nie martw się, kochana odpowiedziała Maria, błyszcząc oczami.

Po prostu chciałam cię uszczęśliwić uśmiechnęła się Tamara.

Herbata rozgrzała ich w kuchni. Maria opowiadała o dzieciństwie w czasie wojny, o mężu, który odszedł dawno temu, o synu, który wyjechał do Niemiec z żoną. Zżyła się, że rzadko go odwiedzały, jakby zapomniał o matce.

Ale ma jeszcze wnuki wtrąciła Jadwiga.

Wnuki drżał głos Marii uważają mnie za starą babcię, wariującą. W zeszłym roku przyjechał Gartek, szorstki, ale przyniósł owoce. Przy wyjeździe mruknął: O, babciu, już cię mam dosyć, idź sobie do nieba. Pochylił głowę i milczał. taki to wnuk a wnuczka nie przychodzi, czekają na moją śmierć

Nadeszła zima. Maria zachorowała, a Jadwiga po pracy codziennie ją odwiedzała, przynosząc jedzenie, leki i zakupy. Pewnego wieczoru poprosiła:

Kochana, zagraj na pianinie, bardzo chciałabym posłuchać

Jadwiga usiadła przy instrumencie, dotknęła delikatnie klawiszy, a melodia wypełniła pokój. Widziała, jak Maria zamyka oczy, słucha, wspomina dawne dni. Stało się ich rytuałem wieczorem historia, potem ciche granie.

Czas mijał, a Maria słabła coraz bardziej, przyzywała lekarza, który wystawiał recepty. Pewnego dnia, kiedy Jadwiga myła podłogę i wycierała kurz, usiadła przy właścicielce i usłyszała:

Wiesz, kochana, napisałam testament. Mieszkanie pójdzie wnukom, choć czekają na nie jak na skarb. Ale pianino chcę, żebyś dostała je Ty.

Jadwiga zamarła.

Nie, pani Mario, ja nic nie potrzebuję, nie chcę, by wasze wnuki mnie obwiniały wymamrotała.

Nic nie szkodzi, kochana. Wszystko już załatwiłam, tak jak trzeba odpowiedziała spokojnie.

Wiosną Maria nie wstawała już z łóżka, często wzywała lekarza, a Jadwiga dbała o podanie leków na czas. Pewnej nocy, w samotności, Maria odeszła. Tuż przed śmiercią szepnęła:

Pamiętaj o pianinie, nie zapomnij chcę, żeby było twoje

Rano Jadwiga, jak zwykle przed pracą, pobiegła do mieszkania, lecz babci już nie było. Zadzwoniła do wnuka, Garka, używając telefonu Marii.

Na pogrzebie Jadwiga płakała, jakby straciła własną matkę. Wnukowie przyjechali, żeby uporządkować mieszkanie, zaprosili Jadwigę do środka. W sali stało jedyne w pokoju pianino, reszta była pusta.

Zanim przywieziecie pianino do mojego mieszkania, poczekajcie powiedział Garek, wysoki przystojny młodzieniec, patrząc z lekka złośliwie. Pamiętajcie o naszej babci, tak bardzo chciała, żeby instrument został jej a my dziękujemy, że się nią opiekowałaś uśmiechnął się.

Garek milczał, ale jego słowa rozbrzmiały w głowach: nie z tej ziemi, tak jak nasza babcia

Pianino znalazło się w mieszkaniu Jadwigi. Delikatnie przetrząsnęła pył, łzy współczucia i wdzięczności spływały po policzkach.

Dziękuję, Mario Iłyniczko szepnęła za serce pełne dobroci.

Kilka dni nie siadała przy instrumencie, brakowało jej siły. Pewnego wieczoru po pracy zjadła kolację, podeszła, otworzyła pokrywę i dotknęła klawiszy. W środku zobaczyła mały pakunek owinięty w jedwabną tkaninę. Rozwinęła go i odkryła małą szkatułkę, w której leżały klejnoty i list.

Jadwigo, kochana, to dla ciebie. Dla takiej dobrej duszy, jaką jesteś. Dziękuję za ostatni rok mojego życia, byłam szczęśliwa, nie byłaś sama. Bądź szczęśliwa, życzę Ci tego z całego serca. Jeśli zechcesz sprzedać, sprzedaj, ale zostaw sobie choć jedno pierścionek jako wspomnienie o mnie.

W szkatułce były pierścionki, kolczyki, bransoletki, dwa naszyjniki i zdjęcie młodej Marii. Jadwiga płakała nad tym bogactwem, które spadło na jej ręce. Po chwili wybrała jeden pierścionek, włożyła na palec i znów dotknęła klawiszy wybrzmiała łagodna melodia.

Szkatułka leżała otwarta. Rozmyślając, co zrobić z klejnotami, wpadła na pomysł. Była sobota. Wzięła szkatułkę, wsunęła ją do torby i poszła do lombardu.

To twoje rodzinne kosztowności? zapytał zdziwiony rzeczoznawca.

Tak, są bardzo cenne odpowiedziała.

Kwota w złotych wpadła w jej ręce, a ona z nią podążyła do domu. Następnie pojechała na obrzeża miasta, do starego, opuszczonego domu dwupiętrowego z rozległym ogrodem, w którym odsłaniała się surowa cegła pod odpadniętą tynkiem. Dom był wciąż solidny.

Usiadła przy pianinie, grała klasyczną muzykę. Po kilku miesiącach zwróciła się do pośrednika nieruchomości, chcąc kupić ten budynek. Pośrednik zdumiony:

Naprawdę chcesz kupić ten dom? Trzeba będzie gruntownie remontować

Ten właśnie dom potwierdziła Jadwiga.

Po ośmiu miesiącach odnowionego domu otwarto dom spokojnej starości dla samotnych seniorów. W przestronnym salonie stało pianino, otoczone wygodnymi sofami i fotelami. Pierwszymi mieszkańcami byli dziadek Jan Szymonowicz i dwie babcie, Anna i Grażyna, siostry, które straciły dach po pożarze. Potem przybyli kolejni.

Często Jadwiga siadała przy pianinie i grała klasyczną muzykę na prośbę gości:

Pani Jadwigo, zagraj coś dla nas

Grała bez pamięci, czując wśród nut niewidzialną obecność Marii Iłyniczki, a pomiędzy dźwiękami słychać był pochwalny szept: Brawo, kochana.

Jadwiga stała się właścicielką tego przytulnego domu, który mieszkańcy nazywali Naszym Domem. Przychodzili dziennikarze, pisali artykuły i zachwycali się.

Sprzedałaś kosztowności i otworzyłaś dom dla starszych. Nie żałujesz? pytali.

Nie, ani odrobinę uśmiechała się Jadwiga. Czyż nie pięknie patrzeć na tych radosnych seniorów? Babcia Grażyna dzierży skarpetki, a Jan Szymonowicz gra w szachy, czekając na partnera, dziadka Ignacego. Wiem, że Maria Iłyniczka jest zadowolona, że tak wydałam jej skarby. Ja dostałam więcej miłość i dobroć.

Po dwóch latach Jadwiga poślubiła Stefana, który chętnie pomagał żonie, równie życzliwy i o szerokim sercu. Razem prowadzili dom, otaczając wszystkich ciepłem i muzyką, jak w sennej, nieziemskiej krainie, gdzie dobro zawsze zwycięża.