Wczesna wiosna w polskich ogrodach

Wczesna wiosna rozciągała się jak rozmazany obraz nad warszawską kamienicą. Mała Jadzia, czteroletnia dziewczynka o kręconych włoskach, przyglądała się nowemu gościowi, który nieopodal skłonił się na ławce w podwórku. Był to siwy senior, trzymający w ręku laskę niczym czarodziej z ludowych baśni.

Dziadku, czy pan czarodziej? zapytała, a gdy usłyszała odmowę, lekko zmarszczyła brwi.

To po to, żeby łatwiej iść wyjaśnił, przedstawiając się: Nazywam się Stanisław Kowalski.

Więc jest pan bardzo stary? wtrąciła ciekawska Jadzia.

Według twoich miar może tak, ale ja czuję się jeszcze młodo. Moja noga ostatnio się przewróciła, bo źle wylądowałem. Dlatego teraz z laską się przemieszczam odparł, uśmiechając się nieco z zakłopotania.

Nagle podeszła do nich babcia Jadzi, Helena Zielińska, i wzięła ją za rękę, prowadząc w park Łazienki. Helena przywitała sąsiada, który skinął głową, a jednak więź z dziewczynką zdawała się rosnąć szybciej niż z jej własną rodziną. Jadzia, oczekując babci, wychodziła na podwórko trochę wcześniej i opowiadała starszemu przyjacielowi o burzliwej pogodzie, o zupie żurku przygotowanej na obiad i o tym, co bolało jej koleżankę tydzień temu.

Stanisław co dzień podsuwał małej sąsiadce pojemnik czekoladowych cukierków. Zaskakiwało go, że dziewczynka zawsze połamała je w pół, połowę ukrywała w kieszonce kurtki, a drugą starannie owijała w papier.

Co się stało, że nie zjadłaś wszystkiego? Nie smakowało? pytał.

Pyszne, ale muszę podzielić się z babcią odparła.

Poruszony gestem, w następnym dniu przyniósł dwie sztuki. Jadzia znów wyłamała połówki i schowała je w kieszeni.

A teraz komu to oszczędzasz? zdziwił się Stanisław, podziwiając oszczędność dziecka.

Teraz mogę dać je mamie i tacie. Mogą sobie kupić co chcą, ale miło im, gdy ktoś ich poczęstuje wyjaśniła.

Rozumiem, macie bardzo zgraną rodzinę zauważył sąsiada, a Jadzia dodała: I babcia też ma dobre serce, bo kocha wszystkich

Helena wytoczyła jej dłoń, ale przerwała rozmowę:

Dziękujemy za cukierki, panie Kowalski, ale ja i wnuczka nie powinniśmy jeść słodyczy. Proszę wybaczyć

Co więc mogę zrobić? zapytał z troską. Czy coś przyda się w domu?

Nie potrzebujemy nic, dziękujemy uśmiechnęła się babcia.

Nie mogę tak po prostu odejść, chcę was poczęstować. Poza tym buduję dobre sąsiedzkie relacje odparł z uśmiechem.

Przejdźmy więc na orzechy. Będziemy je jeść w domach czystymi rękami. Dobrze? dodała Helena, zwracając się zarówno do wnuczki, jak i do sąsiada.

Jadzia i Stanisław skinęli głowami. Następnego dnia Helena znalazła w kieszeniach wnuczki kilka orzechów włoskich i laskowych.

O, mój wiewiórze, nosisz orzechy! Czy wiesz, że to dziś drogie przyjemność, a dziadek potrzebuje leków, bo kuleje? zapytała.

Nie jestem starą, kulejącą staruszynią, a moja noga się leczy interweniowała Jadzia, broniąc przyjaciela i chce już na zimę wyjechać na narty.

Na narty? zdziwiła się Helena. No cóż, nieźle!

Czy kupicie mi narty? poprosiła Jadzia. Chcę z panem Kowalskim pojeździć. Obiecał mnie nauczyć.

Helena, spacerując w parku, zauważyła już bezlaskowego Stanisława, który pewnie szedł aleją.

Dziadku, idę z tobą! goniła go Jadzia, krocząc energicznie obok.

Poczekajcie na mnie, proszę przyspieszyła, goniąc wnuczkę.

Troje zaczęło wędrować razem, a Helena wkrótce przyzwyczaiła się do tej nietypowej trójki, czując w tym radość i zabawę. Jadzia, niczym rozbrykany wicher, potrafiła jednocześnie pobiec, zatańczyć przy starszych, wskoczyć na ławkę, przywitać babcię i sąsiada, a potem prowadzić marsz:

Raz, dwa, trzy, cztery! Sztywno, patrz przed siebie!

Po spacerze babcia i sąsiad usiedli na ławce, a dziewczynka bawiła się z koleżankami, zawsze otrzymując od Stanisława małą garść orzechów przed rozstaniem.

Rozpieszczacie ją, zawahała się Helena, zostawmy tę tradycję na święta, proszę.

Stanisław opowiadał Helenie, że pięć lat temu został wdowcem i dopiero teraz postanowił wymienić swój trzypokojowy kawalerka na dwie: jedną, w której sam mieszka, i dwupokojową dla rodziny syna.

Lubię to, choć nie szukam towarzystwa, przyjaźń w sąsiedztwie jest cenna mówił.

Po dwóch dniach dzwonią do drzwi. Stanisław otworzył, a przed nim stały Jadzia i Helena z tacą pierogów.

Chcemy pana poczęstować przywitała się Helena.

Czy macie czajnik? zapytała Jadzia.

Oczywiście, proszę! otworzył drzwi szeroko Stanisław.

Przy herbacie wszyscy czuli się przytulnie. Jadzia zafascynowana oglądała domową bibliotekę i obrazy, a Helena śledziła zachwyt wnuczki, jak Stanisław z cierpliwością tłumaczył każdą ramę.

A moi wnukowie już studiują w Krakowie. Tęsknię dodał, a Helena rzekła, że jej córka spodziewa się drugiego dziecka. Mamy szczęście, że mieszkamy w sąsiednich blokach.

Latem sąsiedzi spędzali wspólne popołudnia, a zimą Helena, zgodnie z obietnicą, kupiła Jadzi narty. Trójka trenowała na zaśnieżonej trasie w Łazienkach, gdzie zawsze był dobrze utrzymany tor.

Stanisław i Helena stali się tak blisko, że spacerowali wyłącznie razem. Jadzia, nie uczęszczająca do przedszkola, prawie cały czas przebywała przy babci. Codziennie spotykali się, aż pewnego dnia Stanisław wyjechał do rodzinnych stron, do stolicy.

Jadzia tęskniła i pytała babci, kiedy wróci.

Wyjechał na dłużej, na miesiąc, bo gościł u krewnych. My pilnujemy jego mieszkania, bo przyjaźń to obowiązek wyjaśniła Helena. Helena sama przyzwyczaiła się do towarzystwa uważnego sąsiada, ciesząc się jego rozmowami i uśmiechem.

Tydzień minął, a ich przyjaciel brakował. Patrzyli na pustą ławkę, gdzie zwykle czekał.

Ósmym dniem Helena wychodząc z klatki zobaczyła Stanisława przy swojej stałej ławce.

Witaj, drogi sąsiedzie zdziwiła się, nie spodziewaliśmy się tak wcześnie! Mówiłeś, że zostaniesz na dłużej.

Ach, hałaśliwa stolica mnie zmęczyła. Wszyscy w pracy, a ja sam nie mogę czekać na wieczór. Pomyślałem, że przyjdę, bo już was tęskniłem odparł, przytulając się do nich.

Dziadku, co dałeś wnukom? Cukierki? zapytała Jadzia.

Dorośli wybuchnęli śmiechem.

Nie, kochana Cukierki też niezdrowe. Dorosli już, więc dałem im pieniądze. Niech się uczą, rozum się rozwija przyznał Stanisław.

Cieszę się, że wróciłeś, serce już w domu dodała Helena.

Jadzia objęła go mocno, a on poczuł się rozczulony.

Mamy dziś mnóstwo naleśników z różnymi nadzieniami. Nie gorsze od pierogów, delikatne i niskotłuszczowe. Chodźmy na herbatę, a przy okazji opowiesz, co słychać w Warszawie zaprosiła Helena.

Co Warszawa? Piękne miasto, wszystko w porządku. Przyniosłem wam drobne upominki wziął rękę Heleny, a Jadzia trzymała jego drugą, gdy pierwsze wiosenne przelotne deszcze zaczęły padać. Przerwała się nieoczekiwana przelotna odwilż.

Dlaczego tak dziś cieplej? zapytał Stanisław, patrząc na Helenę.

Bo wkrótce wiosna! odparła dziewczynka wkrótce Dzień Kobiet, babcia będzie szykować stół i zapraszać gości, i ciebie, dziadku.

Kocham was, drogie sąsiadki powiedział, wchodząc po schodach.

Po naleśnikach rozdano upominki: Jadzi piękną, ręcznie malowaną matryoshkę, a Helenie srebrną broszkę. Trójka znów ruszyła na swoje znane wydeptane ścieżki w parku. Śnieg przybrał szary odcień, jak gąbka nasiąknięta wodą, a drogi odsłoniły się. Jadzia skakała po mokrych kostkach, rozgrzana ciepłym powietrzem:

Babciu, dziadku, goni mnie! Raz, dwa, trzy, cztery! Sztywno, patrz w przód!