Dwie twarze samotności

Dwie strony samotności

Jagoda stoi przed lustrem, przygryzając dolną wargę. Palce nerwowo układają kosmyk włosów, tworząc idealny kok jakby od tego zależało coś najważniejszego.

Trzydzieści pięć lat. W reklamach to rozkwit, w prywatnych notatnikach kryzys. Ma udaną karierę, przytulne mieszkanie w centrum Warszawy, przyjaciółki, które w każdej chwili mogą z nią dyskutować o polityce czy nowym odcieniu kremu nawilżającego.

Gdy wieczorem drzwi się zamykają, a telefon milknie, cisza wzbiera niczym fala. Staje się głośniejsza niż szum miasta za oknem.

Znowu randka wzdycha, spoglądając na swój odbicie.

Ma na sobie elegancką sukienkę, dopasowaną, ale nie prowokacyjną. Lekki makijaż podkreśla oczy, nie wygląda na wymuszone. Obcasy wysokie, ale nie tak, by wydawać się desperacką. Wszystko przemyślane w najdrobniejszych szczegółach, jakby szykowała się nie na spotkanie z człowiekiem, a na egzamin, w którym ocenią ją według surowych kryteriów.

Wie, czego chce nie tylko związku, lecz prawdziwej miłości. Takiej, co wnika w najskrytsze zakamarki duszy, gdzie nie trzeba słów, a jeden wzrok, jeden dotyk wystarczą, by się zrozumieć. Każdego razu, gdy w kawiarni lub restauracji przychodzi nowy mężczyzna, w głowie rozbrzmiewa sarkastyczny głos:

A co jeśli będzie jak poprzedni?

Ostatni. Ten, przy którym prawie uwierzyła, że to to. Ich relacja rozpadła się na codzienności, na jego niechęci do rozmów o uczuciach, na jej próbach naprawić, zrozumieć, dostosować się. Przeczytała dziesiątki książek psychologicznych, zapisała notatki z warsztatów, analizowała każdy swój błąd jak trudne równanie. Im więcej rozumiała, tym bardziej przerażało ją ponowne otwarcie się.

Czy nie chcę za dużo? szepcze, patrząc w ekran telefonu.

Nowa wiadomość. Ciekawy facet z portalu randkowego inteligentny, z dobrym poczuciem humoru, bez czerwonych flag w profilu. Czyta jego słowa i uśmiecha się, ale zaraz po tym jej usta zaciśnięte w cienką kreskę.

A jeśli rozczaruje?

I znowu pustka. Noc, cisza, lustro. Pytanie, na które jeszcze nie ma odpowiedzi.

—

Kasia zajmuje ulubiony narożnik w kawiarni przy ulicy Mokotowskiej, gdzie miękkie fotele dopasowują się do ciała, a zapach świeżo zmielonej kawy miesza się z wonią wanilii. W rękach przegląda nową książkę, palce zatrzymują się przy szczególnie trafnych fragmentach, zostawiając ledwo zauważalne zagłębienia w kartkach.

Czterdzieści dwa lata. Liczba w dowodzie, nie więcej. W środku wody potok energii to właśnie to uczucie, gdy zdajesz sobie sprawę, że najważniejsze przygody dopiero przed tobą.

Kasiu, znowu sama? przerywa jej znajomy głos. To przyjaciółka Ania, zmęczona po pracy, już macha kelnerce, zamawiając swój stały latte z syropem.

Kasia odkłada książkę, odsłania okładkę z jaskrawą abstrakcją. No tak odpowiada spokojnie, uśmiechając się jak tafla jeziora w bezwietrzną pogodę. Ale nie czuję się samotna.

Łapie zaskoczone spojrzenia koleżanek, znajomych, przypadkowych przechodniów. Jak to możliwe, że atrakcyjna, inteligentna, ciekawa kobieta jest sama? Nie tłumaczy już tego innym. Miłość nie szuka księcia, a rano przy kawie na balkonie, spontanicznych wypadów nad Wisłę, projektów, które rozpalają oczy. W przyjaciołach, którzy znają ją prawdziwą bez masek i udawania.

Ten przystojniak z zeszłego tygodnia? mruga Ania, machając łyżeczką deserową. Ten, co zaprosił cię na koncert jazzu? Uwielbiasz jazz!

Ładny, śmieje się Kasia, nie czując napięcia. Ale nie chcę dopasowywać się do czyichś oczekiwań. Zatrzymuje się, obserwując, jak kelnerka delikatnie podaje Anii filiżankę z pianką. Jeśli chce być blisko, niech nadąży. Ja już jestem tam, dokąd zmierzam.

Samotność? Nie pasuje. To wolność lekka jak letni podmuch, mocna jak korzenie starego dębu. Wolność wyboru, dokąd skręcić jutro. Wolność budzenia się i zasypiania w zgodzie ze sobą. Wolność po prostu być.

—

Jagoda zamyka drzwi, powoli zdejmuje szpilki i siada na krawędź łóżka. Wieczorowa sukienka, jeszcze pachnąca zapachem obcego perfumu i aromatem restauracji, nagle wydaje się jej nielogiczna. Randka przebiegła pomyślnie elegancki rozmówca, ciekawe tematy, wykwintne dania. Gdy jednak próbował wziąć ją za rękę, coś w środku się ściśnięło. To nie był strach, a po prostu zrozumienie. Kolejny miły, inteligentny, idealny mężczyzna i znów lodowata pustka w piersi.

Stoi przy oknie, przyciska dłoń do zimnego szkła. Miasto lśni światłami, gdzieś tam tętni życie, ludzie spotykają się i rozstają. Ona stoi w samym środku swojego idealnego mieszkania, otoczona drogimi rzeczami, i czuje się zagubiona.

Dlaczego tak trudno? szepcze w swój odbicie w ciemnym szybie. Pytanie wisi w powietrzu, jak zawsze, bez odpowiedzi.

W tym samym czasie, po drugiej stronie Warszawy, Kasia rozciąga się w plecionej fotelu na balkonie. W jednej ręce kieliszek czerwonego wina, w drugiej papieros, na który pozwala sobie raz w miesiącu. Nocny wiatr igra jej rozwianymi włosami, a z głośników płynie rozgrzewający jazzowy rytm.

Zamknięte oczy pozwalają muzyce otulić ją całkowicie. Nie myśli o nieudanych randkach ani niespełnionych marzeniach. Tylko teraźniejszość kwaśny smak wina na ustach, chłód nocnego powietrza, odległe światła miasta, przypominające rozsypane klejnoty.

Kasia nie czeka na księcia. Zrozumiała dawno, że żaden baśniowy bohater nie uczyni jej szczęśliwszą niż ona sama. Każdy wieczór, każdy świt, każda chwila należą wyłącznie do niej. Nie ma w tym samotności jest absolutna, porywająca wolność bycia sobą.

Podnosi kieliszek w cichym toaście za siebie, za tę noc, za całe swoje niezwykłe życie. Królowej nie potrzeba tronu jej królestwo jest tam, gdzie czuje się spełniona. Dziś to balkon jedenastego piętra, dobry kieliszek wina i gwiazdy, które lśnią na nocnym niebie.

Dwie kobiety. Dwie rzeczywistości.

Jagoda i Kasia. Mieszkają w tym samym mieście, oddychają tym samym powietrzem, ale żyją w zupełnie odmiennych światach.

Jagoda kroczy przez życie z wyciągniętą ręką w jej dłoniach pustka, którą desperacko próbuje wypełnić. Każda randka, każde nowe spotkanie to poszukiwanie kogoś, kto wreszcie da jej to, czego tak bardzo brakuje: poczucia przydatności, ciepła, przynależności. Wierzy, że miłość jest czymś zewnętrznym, co przyjdzie z zewnątrz i uczyni ją całością. Im mocniej szuka, tym większą pustkę odczuwa w środku.

Kasia idzie przez życie z otwartymi ramionami nie dlatego, że czeka, by ktoś je wypełnił, ale dlatego, że jej świat już jest pełen. Pełen wrażeń, wolności, cichej radości z małych rzeczy. Nie szuka miłości ją emanuje. Dlatego ludzie przyciągają się do niej, bo w jej obecności wszystko jest łatwiejsze. Nie czeka na księcia, nie buduje zamków w powietrzu po prostu żyje. I w tym życiu jest miejsce na wszystko: samotność, spotkania, rozstania i nowe drogi.

Może ich drogi kiedyś się skrzyżują. Może Jagoda pewnego dnia zrozumie, że pustka nie wynikała z braku miłości, lecz z tego, że nie umiała kochać siebie. Może Kasia spotka kogoś, kto nie będzie wymagał od niej zmiany, a po prostu pójdzie obok, nie zakłócając jej harmonii. A może nie.

Jednak już teraz ich historie to dwa różne odpowiedzi na to samo pytanie.

Miłość nie przychodzi do tych, którzy jej szukają. Przychodzi do tych, którzy już żyją z otwartym sercem nie dlatego że czekają, ale dlatego że potrafią dawać.

Wtedy okazuje się, że najważniejsze nie jest znalezienie kogoś, kto wypełni twoją pustkę, lecz nauczenie się być pełnym samemu. Bo dopiero wtedy miłość przestaje być ratunkiem i staje się zwykłym szczęściem.