Gdy podeszłam do stołu, teściowa dała mi klapsa: «Dla syna gotowałam, a ty z dziećmi jedz gdzie chcesz!»

Gdy podeszłam do stołu, teściowa dała mi klapsa: Gotowałam dla syna, a ty z dziećmi jedz gdzie chcesz!

Weronika zapięła kurtkę młodszej córeczce i sprawdziła, czy starszy syn ma dobrze zawiązane sznurowadła. Za oknem samochodu migały nagie drzewa, niebo zasnuły szare chmury, a droga prowadziła coraz dalej od miasta. Kacper siedział za kierownicą i pogwizdywał jakąś melodię, wystukując palcami rytm muzyki z radia.

Mamo, a babcia ma huśtawkę? zapytał Szymon, siedmioletni syn, wiercąc się na tylnym siedzeniu.

Nie wiem, kochanie odpowiedziała Weronika. Pewnie tak. Babcia ma duże podwórko.

A będziemy mogli się pobawić? odezwała się Zosia, młodsza. Dziewczynka miała cztery lata i podróż już ją męczyła.

Oczywiście uspokoiła Weronika. Tylko najpierw przywitamy się z babcią i zjemy obiad.

Kacper rzucił żonie spojrzenie w lusterku wstecznym.

Werka, nie martw się tak powiedział. Mama się zmieniła. Mówiła, że tęskni za wnukami. Będzie się cieszyć, że was widzi.

Weronika skinęła głową, ale nic nie odpowiedziała. Słowa męża brzmiały pewnie, ale w środku wszystko się ściskało z niepokoju. Danuta nigdy nie była ciepłą, miękką kobietą. Teściowa trzymała się na dystans, rzucała złośliwe uwagi, a każde spotkanie z matką męża było dla Weroniki prawdziwą próbą.

Ostatni raz, kiedy cała rodzina odwiedzała Danutę, był dwa lata temu. Wtedy teściowa cały wieczór krytykowała, jak Weronika ubiera dzieci, jak gotuje, jak się zachowuje. Kacper milczał, a Weronika zaciskała zęby i znosiła to w ciszy. Od tamtej pory spotykali się rzadko, głównie w neutralnych miejscach kawiarniach, parkach. Ale teraz Kacper nalegał na tę wizytę.

Mama sama, tęskni mówił. Dzieci podrosły, trzeba częściej bywać. A i dom ma ładny, przestronny. Odpoczniemy na wsi.

Weronika nie protestowała. Może Danuta naprawdę się zmieniła? Może z wiekiem zmiękła? Ludzie potrafią się zmieniać.

Samochód skręcił z głównej drogi na polną, przejechał obok kilku posesji i zatrzymał się przy wysokim płocie. Za nim widać było parterowy dom z dużymi oknami i ciemnym, dachówkowym dachem. W ogrodzie stały jabłonie, które już straciły liście, i stara altanka.

Kacper zgasił silnik, wysiadł i otworzył furtkę. Weronika pomogła dzieciom wyjść, wzięła Zosię za rękę i ruszyła w stronę domu. Szymon biegł przodem, ciągnąc za sobą plecak z zabawkami.

Drzwi domu otworzyły się i na progu stanęła Danuta. Teściowa była wysoką, szczupłą kobietą z krótkimi siwymi włosami i ostrymi rysami twarzy. Na ustach gościł uśmiech, ale oczy pozostawały zimne.

No to przyjechaliście powiedziała Danuta zamiast powitania. Mam nadzieję, że nie na długo? Utrzymuję tu porządek, nie brudźcie.

Weronika zastygła w progu, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Kacper objął matkę za ramiona.

Mamo, jesteśmy na weekend powiedział. Chcieliśmy z tobą pobyć, wnuki tęskniły.

Danuta zmierzyła dzieci wzrokiem od stóp do głów.

Tęskniły, mówisz? przeciągnęła. No to wchodźcie, skoro przyjechaliście. Tylko buty zostawcie przy drzwiach. I od razu umyjcie ręce.

Weronika pomogła dzieciom zdjąć kurtki i buty, ustawiła obuwie porządnie przy wejściu. Szymon i Zosia tulili się do niej, onieśmieleni nowym otoczeniem.

W domu pachniało jedzeniem czymś sytym, z cebulą i mięsem. Zapach był przyjemny, i Weronika poczuła, jak burczy jej w brzuchu. Śniadanie jedli dawno, w drodze tylko podjadali ciastka.

Danuta przeszła do kuchni, nie oglądając się za siebie. Kacper wziął walizki i poszedł na górę. Weronika została z dziećmi w przedpokoju, niepewna, co robić dalej.

Mamo, chce mi się pić szepnęła Zosia.

Zaraz, kochanie obiecała Weronika.

Przeszła do kuchni. Wszystko lśniło czystością, sterylnie. Garnki na kuchence błyszczały, blaty lśniły, żadnej zbędnej rzeczy. Danuta stała przy kuchence i mieszała coś w garnku.

Danuto, mogę dzieciom dać wody? zapytała Weronika.

Szklanki w szafce skinęła teściowa, nie odwracając się. Tylko uważaj, żeby nie stłuc.

Weronika wyjęła dwie szklanki, nalała wody z dzbanka i zaniosła dzieciom. Szymon i Zosia chciwie wypili. Weronika pogłaskała córeczkę po głowie i wróciła do kuchni.

Może w czymś pomóc? zaproponowała.

Danuta obrzuciła synową wzrokiem od stóp do głów.

Możesz pokroić warzywa pozwoliła. Tylko równo, nie byle jak. Nie lubię dużych kawałków.

Weronika skinęła głową, wzięła nóż i deskę do krojenia. Teściowa postawiła przed nią miskę z ogórkami i pomidorami. Weronika zaczęła kroić starannie, drobno, próbując się przypodobać.

Danuta co jakiś czas zerkała na jej pracę i marszczyła brwi.

Zawsze tak kroisz? zapytała. Nierówno wychodzi.

Przepraszam mruknęła Weronika. Postaram się lepiej.

Staraj się, staraj burknęła Danuta.

Kacper zszedł ze schodów, zajrzał do kuchni.

Mamo, pachnie przepysznie! pochwalił. Co gotujesz?

Duszona wołowina odpowiedziała Danuta, i jej twarz na moment zmiękła. Twoja ulubiona. Pamiętasz, jak prosiłeś o to w dzieciństwie?

No jasne! ucieszył się Kacper. Nikt tak nie robi, jak ty!

Teściowa z zadowoleniem się uśmiechnęła.

Idź, odpocznij, synku. Zaraz będzie gotowe.

Kacper skinął głową i poszedł do salonu. Weronika dalej kroiła warzywa. Ręce pracowały mechanicznie, myśli błądziły. Dlaczego mąż nie zaproponował pomocy? Dlaczego zostawił ją samą w kuchni z Danutą?

No co, stanęłaś? warknęła teściowa. Szybciej,