Zmęczona sprzątaniem po mężu

Hej, muszę Ci opowiedzieć, co u nas w Warszawie. Jadwiga w końcu nie wytrzymała już sprzątania po Kacprze.

– Wiesz co? Najprościej Cię wyrzucić, się rozwieść, a potem w końcu doprowadzić w mieszkaniu porządek! A potem znowu się za Ciebie ożenić! wykrzyknęła wściekle Jadwiga.

– Hej, kochanie, spokojnie! Nie rób drastycznych rzeczy! uśmiechnął się Kacper. Ja tu w ogóle nic nie robię!

– No właśnie! Nic nie robisz! I tak nie pomagasz, ale przynajmniej nie przeszkadzasz! odparła Jadwiga.

– A w czym przeszkadzam? zdziwił się Kacper. Zwinąłem się jak mysz pod biurkiem i nie wydaję się w żadne alarmy!

– Kubek! wskazała Jadwiga na stolik obok klawiatury.

– To ja się herbatę napoju! odparł Kacper.

– A ten drugi, za monitorem? w głosie słychać było irytację. Ja od rana zbieram wszystkie Twoje kubki!

– To ja nie dokończyłem kawę! uśmiechnął się Kacper. Dokończę, nie martw się! Zimną kawę traktuję tak samo jak gorącą nawet lepiej! A potem, jak dżentelmen, sam je zaniesę do kuchni!

– Naprawdę? zdziwiła się Jadwiga.

– Naprawdę, naprawdę! przytaknął Kacper. I jeszcze je umyję!

– Chciałabym Ci uwierzyć, ale doświadczenie mówi, że kłamiesz! pewnie powiedziała Jadwiga. Natychmiast dopij kawę i oddaj kubek!

– No ja… to herbata… zbladł Kacper. Nie chciałbym mieszać

Jadwiga westchnęła ciężko, ale podeszła i sprawdziła, ile jeszcze kawy w tym kubku jest. Jeśli byłyby trzy krople, mogłaby je poświęcić.

– Kacprze, żartujesz? wykrzyknęła Jadwiga. Ten kubek nie jest pusty, resztki kawy już się wysuszyły! Co zamierzasz tu wypijać?

– Serio? zaskoczony Kacper. Taka suchość w mieszkaniu! Wczoraj jeszcze była tam kawa! Musimy chyba kupić nawilżacz!

– Kacprze, co mamy kupić, żeby w końcu sprzątał po sobie? oparła się na oparciu krzesła, na którym siedział Kacper. Co zamierzasz zrobić? krzyknęła prawie w jego ucho. Kacprze! A to co?

– To kubek po wodzie! odparł Kacper. Nie pozwalasz mi przynieść butelkę! Muszę się zadowalać półkubkami!

– Bo napój gazowany jest dla wszystkich, nie tylko dla Ciebie! odpowiedziała Jadwiga. A jak postawisz obok butelkę, to i ją opróżnisz! A za dużo gazowanego szkodzi!

– Dlatego kubek! dodał Kacper.

Jadwiga już wiedziała, że zbieranie kubków przy komputerze będzie musiało się powtórzyć. Sprzątanie jeszcze się nie skończyło, więc miała co robić. Gdy wychodziła z pokoju, zauważyła dziwną pozycję męża.

Nie zwlekając, wróciła, pociągnęła za rączkę krzesła i wyciągnęła je razem z siedzącym Kacprem.

– Co to za zapach? zagadła groźnym tonem. To zapach rozwodu!

– To tylko ciastko, odparł niewinnie Kacper.

– Nie na talerzu, a po prostu na kolanach! A okruszki już leżą na podłodze! A ja już odkurzałam! podniosła głos przy każdej kolejnej uwadze.

– Sprzątnę! przytaknął Kacper.

Chciał wyrzucić ciastko z nogi, ale podstępnie ześlizgnęło się na podłogę i rozpadło się na mnóstwo kawałków.

Kacper zamknął oczy.

Liczył, że zaraz sięgnie po miotłę, ściereczkę, mop, może odkurzacz, ale egzekucja nie nadeszła. Otworzył jedno oko.

Jadwiga siedziała na kanapie, obejmując głowę rękoma:

– Jestem taka zmęczona tym wszystkim powiedziała z bólem w głosie. W mieszkaniu mieszkają cztery osoby, w tym dwoje dzieci!

Ale najwięcej śmieci zostawiasz Ty, dorosły, samodzielny, mądry mężczyzna!

Masz dawać przykład! A ja wciąż na Ciebie sprzątam! Nieskończone kubki po całym domu, talerze, spodki! Papierki po cukierkach, które w jakiś niewytłumaczalny sposób lądują między poduszkami kanapy!

Wieczne okruszki na stole! Czy u nas od dawna nie ma karaluchów?

– Kupię kredkę! Kasia przeprosił Kacper, ale Jadwiga nie usłyszała.

– Nawet kiedy wyrzucasz śmieci, nie trafiasz do kosza! Czy naprawdę tak trudno sprawdzić, czy trafiło? A jeśli nie, to po prostu wrzuć do kosza! Plecy nie pękną, jak się pochyli i podniesiesz!

Jadwiga opuściła ręce i spojrzała Kacprowi w oczy:

– A ta czekolada, którą pod poduszką zostawiłeś? Nie, tego kompletnego pościelowego nigdy ci nie wybaczę! To była moja ulubiona!

Kacper zaczerwienił się. Było mu naprawdę wstyd. Poza tym bolało go, że to jego wina, że żona tak się rozzłościła.

– Jad wymamrotał. Jadźku!

Oburzenie i gorycz w twarzy Jadwigi zamieniły się w determinację:

– Za tydzień jadę na urlop! Na trzy tygodnie! I wtedy z dziećmi jedziemy do mojej mamy! Jeśli jak wrócimy, w mieszkaniu będzie syf jak w chlewnie, po prostu się z Tobą rozwiodę!

Nie mogę tego dłużej znosić! Z powodu Ciebie kończę sprzątanie i od razu zaczynam od nowa!

Kacper patrzył przerażony na żonę.

– Najpierw choć kubki po sobie posprzątaj! I podłóż resztki ciastka! Proszę!

Kacper od razu zrobił, co Jadwiga powiedziała. Nie wierzył, że naprawdę wyjedzie z dziećmi na trzy tygodnie, myślał, że tylko straszy.

A ona wyjechała! Pokazała nawet bilety powrotne, które kupiła wcześniej. Trzy tygodnie Kacper musi przeżyć w samotnym, dumnym nieszczęściu. Perspektywa go przerażała.

Jedyną rzeczą, jaką Jadwiga zrobiła przed wyjazdem, było doprowadzenie w domu porządku i ostrzeżenie:

– Jeśli nie będzie tak, możesz sam wnieść pozew o rozwód! Dość, moje pokłady cierpliwości się wyczerpały!

***

Mężczyźni mają naprawdę dziwne podejście do czystości.

Są tacy, co dbają o sterylność i potrafią samodzielnie wszystko utrzymać w ryzach. Ale w większości panowie nie stawiają porządku na pierwszym miejscu. Poza tym pojęcie czystość jest bardzo elastyczne.

Na przykład leżąca kartka, jeśli nie drażni oczy, może poczekać do planowanego sprzątania. Albo można ją po prostu zepchnąć pod kanapę lub fotel.

Kurz na telewizorze czy monitorze zmywa się, gdy farby przygasną albo słońce podświetli pył, który potem można opisać jako wiadomość o miłości.

A piasek na podłodze, gdy chodzisz w kapciach, nie przeszkadza, dopóki nie poślizgniesz się przy zakręcie.

Nie wspomnę już o talerzach, kubkach, widelcach, łyżkach i garnkach czekających przy zlewie.

– Po co rozpisywać się na jedną rzecz? Lepiej zebrać, a potem zrobić to z rozmachem, żeby nie była to zwykła zmywanka, a prawdziwy wyczyn Heraklesa!

Co do rzeczy leżących nie na miejscu, dyskusja może trwać wiecznie! Może przedmiot zmienił adres? I tak spodnie na krześle w końcu mają swoje miejsce! A w szafie będą tylko nudzić się i cierpieć!

Kacper był typowym przedstawicielem tych mężczyzn. Jego stosunek do czystości był… świnią według Jadwigi!

Generalnie Kacper potrafił sprzątać, gotować, naprawiać i robił to z własnej inicjatywy. W sumie, w dobrym humorze, pod wpływem impulsu, mógł zabijać się pracą domową.

Jednak nie zawsze udało mu się połączyć chęci z możliwościami! Chciał umyć kuchenkę, a Jadwiga już coś gotowała. Nie dało się pomóc, a jednocześnie nie chciało się przeszkadzać. Jego szlachetny zapał urósł pod naciskiem miedzianych garnków! Inne zadania po prostu go nie kręciły.

Po trzecie, Jadwiga dosłownie wymagała aktywności, kiedy nie miał na to ochoty. A trzeba było działać. Gdy nastrój nagle przychodził z nieba, nie było co robić!

Poza tym Kacper był świetnym ojcem i mężem. Pracował dobrze, zarabiał przyzwoite pieniądze, wkładał każdy grosz do domu. Kochał żonę, uwielbiał dzieci! Dodatkowo miał jedną winną przyjemność gry komputerowe. Jadwiga potrafiła go odciągnąć, jeśli to było potrzebne.

Kiedy Jadwiga nagle kupiła coś niepotrzebnego, Kacper patrzył filozoficznie: Jesteś kobietą, to się zdarza!. A gdy wracała z pracy zmęczona, on zawsze brał jej problemy na siebie, słuchał i współczuł. Raz nawet razem z żoną krytykował jej koleżanki, choć ich nie widział.

Rodzina była całkiem spoko, ale jedno ale wyciągało Jadwigię na krawędź podejście Kacpra do porządku. Miał sprzątać sam, a wszystko kończyło się po jego rękach!

A Jadwiga i tak już miałaby pełno roboty dwie córki, które z tatą tylko się bawiały, a wszystkie problemy spadały na mamę.

W końcu, po skrajności, Jadwiga postanowiła: albo przemieni męża w porządkowego człowieka, albo oszczędzi własne nerwy i nie będzie już ciągle powtarzać, że trzeba sprzątać po sobie!

***

Tydzień przed powrotem Zadzwoniła Jadwiga do męża:

– Jak tam?

– W porządku odpowiedział Kacper.

– Masz tydzień! Tylko tak cię uprzedzam, gdyby coś…

– Tak, wszystko gra!

Dzwoniła jeszcze trzy dni przed powrotem, potem dwa, a w końcu jednego dnia, zawsze mówiąc, że jeśli Kacper nie posprząta po sobie, to ma jeszcze czas.

Szczerze mówiąc, za te trzy tygodnie Jadwiga straciła przyzwoitość za Kacprem. Nie rozstawiali się dłużej niż tydzień od ślubu, a tu już trzy tygodnie!

Dlatego ostrzegała, żeby nie było pretekstu do rozwodu. Była gotowa wybaczyć, nawet jeśli w mieszkaniu będzie syf jak w chlewnie.

Nie zamierzała jednak wprowadzać żadnych sankcji, tylko dać szansę bez rozwodu.

W końcu, po zostawieniu dzieci na placu zabaw i podzieleniu się wrażeniami z wyjazdu do babci, Jadwiga wróciła do mieszkania

– Konstanty, naprawdę mnie zaskakujesz! wykrzyknęła radośnie.

– A mnie, Jadwugo, nie! ostro odparł Kacper. Trochę to jak w tym żartobliwym dowcipie!

– Jaki dowcip? zdziwiła się Jadwiga.

– Mieszkałem sam trzy tygodnie! Używałem jednej patelni i jednego garnka, które myłem przed gotowaniem. Tylko jednego talerza, jednej widelca i jednej łyżki, które też myłem przed jedzeniem! Kubki dwa: jeden do herbaty, drugi do kawy! Myłem je, kiedy były brudne. Wodę, gazowaną i soki piłem z butelek, które naturalnie wyrzucałem w drodze do pracy! To chyba Ty mi to wpakowałaś przez tyle lat!

– A przed Twoim przyjazdem po prostu podszedłem do mieszkania z odkurzaczem! I wszystko! Czysto i schludnie!

– I co chcesz tym powiedzieć? zapytała Jadwiga ostrożnie.

– Że bałagan w mieszkaniu nie jestem ja! zapewnił Kacper. A dla informacji! W domu lubicie słodycze! Ty i dzieci!

– Ta czekolada, którą mnie ciągle krytykujesz, to Ty ją schowałeś, kiedy po raz kolejny byłaś na diecie! A ja milczałem dyplomatycznie!

– Ale zostawiasz po sobie Jadwiga chwyciła się za włosy.

– Gdybyś mnie nie wtrącała w sprzątanie i nie wdzierała się tam, gdzie nie prosisz, nie miałbyśmy problemu!

Następnego dnia w mieszkaniu znów był bałagan, ale Jadwiga podeszła do sprzątania z pełnym świadomością, że to nie Kacper jest największym świniakiem w domu!

– Dzieci, chyba pomyślała. Ale to dzieci! Trzeba ich też wciągnąć w sprzątanie! Bo jak się obrzucają, to najpierw oni, a jak sprzątają, to mama!