– Nie. Zdecydowaliśmy, że lepiej będzie, jeśli nie przyprowadzisz żony i dziecka do tego mieszkania. Nie będziemy w stanie długo znosić niedogodności i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę. – A twoja żona będzie później wszystkim opowiadać, że wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę.

Nie. Zdecydowaliśmy, że lepiej będzie, jeśli nie przywieziesz żony i dziecka do tego mieszkania. Nie damy rady długo znosić niewygód i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę. A twoja żona będzie potem wszystkim opowiadać, że wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę.

Ola, co się stało? Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha zapytała sąsiadka.

Marek powiedział, że właścicielka mieszkania kazała nam się wynosić. Natychmiast. Podobno wynajmowała je parze bez dzieci, a wy chcecie wprowadzić niemowlaka. Będzie płakać w nocy, sąsiedzi zaczną narzekać, a ona nie chce problemów.

I co, nie macie gdzie się podziać?

Rodzice Marka mają trzypokojowe mieszkanie, ale mieszka tam jeszcze jego młodsza siostra. A moi rodzice są w małym miasteczku dwadzieścia kilometrów od miasta odparła Ola.

No to pożyjecie tydzień czy dwa u teściów, aż znajdziecie nowe mieszkanie poradziła kobieta.

Marek już szukał. Ale jak tylko właściciele usłyszą o małym dziecku, od razu odmawiają.

Rzeczywiście, problem. Ale jeszcze są dwa dni twój mąż coś wymyśli.

Ale Marek nic nie wymyślił. Zadzwonił po kilku ogłoszeniach, a gdy usłyszał same odmowy, po prostu przewiózł ich rzeczy z wynajmowanego mieszkania do rodziców.

Niestety, rodzice i młodsza siostra nie byli zachwyceni, że w mieszkaniu zamieszka rodzina Marka, a do tego z takim hałaśliwym lokatorem.

Synu, pamiętasz, jeszcze przed waszym ślubem ustaliliśmy, że nie będziecie z żoną mieszkać u nas powiedziała matka. Oczywiście, masz prawo przebywać w swoim pokoju, ale nie chcemy obcych ludzi w naszym mieszkaniu.

A twoja Ola jest obca. Dla ciebie to żona, a dla nas ktoś obcy. Ty ją wybrałeś, my nie.

Mamo, to tylko na chwilę, aż znajdziemy coś odpowiedniego próbował się dogadać Marek.

Wiesz przecież, że nic nie jest bardziej trwałe niż rozwiązania tymczasowe. Najpierw wjedziecie na tydzień, tydzień zamieni się w miesiąc, a miesiąc w wieczność.

Nie. Poza tym ja i twój ojciec pracujemy, twoja siostra się uczy. Wszyscy chcemy odpoczywać. A z małym dzieckiem w domu to niemożliwe: nie można głośno mówić, nie można oglądać telewizji, a w nocy trzeba być gotowym na przebudzenie o każdej porze.

Postaramy się znaleźć coś szybciej obiecał syn.

Nie. Zdecydowaliśmy, że lepiej będzie, jeśli nie przywieziesz żony i dziecka do tego mieszkania. Nie damy rady długo znosić niewygód i w końcu poprosimy was o wyprowadzkę.

A twoja żona będzie potem wszystkim opowiadać, że wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę. To zrujnuje naszą reputację, a ja nie chcę, żeby źle o nas mówiono. Więc nie próbuj nawet przywozić Oli i dziecka. Rozwiąż problem inaczej.

Z tymi nowinami Marek wrócił do szpitala.

Posłuchaj, Olu, może na razie zamieszkasz z dzieckiem u swoich rodziców? zapytał.

Twojej matce nie jest ciekaw zobaczyć wnuka? zdziwiła się Ola.

Nie wiem, mama powiedziała, żebyśmy do nich nie przyjeżdżali odparł Marek.

No świetnie! Inne kobiety z dziećmi witają krewni kwiaty, prezenty, radość. A my jak bezdomni i bez rodziny. Nawet widzieć nas nie chcą obraziła się Ola.

Wieczorem zadzwoniła do swoich rodziców, i w dniu, gdy ją z synkiem wypisywali, na spotkanie oprócz Marka przyjechał jej ojciec.

Pakuj się, córko, i zabieraj wnuka, jedziemy do domu. A ty zwrócił się teść do Marka przywieź wszystkie rzeczy Oli i to, co kupiliście dla malucha.

Do miasteczka dojechali szybko w jakieś pół godziny. Tam już wszystko było przygotowane dla dziecka: w małym pokoju stało łóżeczko z pościelą w misie i zajączki, obok komoda z ubrankami i wygodny fotel do karmienia.

A w salonie czekał na nich stół zastawiony na uroczysty obiad. Nikogo obcego nie było, tylko rodzice, babcia Oli i jej młodsza siostra, Kasia.

O rodzinie Marka przy obiedzie nie wspomniano, ale żywo dyskutowano, jak nazwać chłopca. Wybrano imię Kacper.

Marek zaraz po obiedzie pojechał do miasta, obiecując przywieźć rzeczy Oli następnego dnia.

A gdy wrócił, czekały na niego dobre wieści.

Ola, Marku powiedział ojciec, gdy cała rodzina zebrała się przy stole. Naradziliśmy się z matką i postanowiliśmy sprzedać dom babci, a uzyskane pieniądze przekażemy wam.

Sformalizujemy to jako prezent od naszej rodziny dla Oli. Ale jest jeden warunek: dom, w którym teraz mieszkamy, przejdzie po nas na Kasię. Ola, zgadzasz się?

Oczywiście, że tak.

W takim razie jutro podam ogłoszenie o sprzedaży powiedział ojciec.

Dom udało się sprzedać dopiero po trzech miesiącach. Przez cały ten czas Ola z Kacprem mieszkała w miasteczku, a Marek w mieście, u rodziców, ale w weekendy zawsze przyjeżdżał do żony i syna.

Potem kolejne półtora miesiąca zajęło znalezienie mieszkania, wzięcie kredytu i remont.

I nadszedł dzień, gdy Ola, Marek i mały Kacper w końcu wprowadzili się do własnego mieszkania. Prawie miesiąc urządzali się, a potem, gdy każda rzecz znalazła swoje miejsce, zorganizowali przyjęcie.

Zaprosili rodziców Oli, jej przyjaciółki i kolegów Marka. Ale jego rodziców na tej uroczystości nie było. W ogóle dowiedzieli się o nowym mieszkaniu przypadkiem.

Gdy Marek zabierał swoje rzeczy, matka pomyślała, że po prostu znów wynajmują nowe lokum.

Synu, zaprosiłeś na przyjęcie wiejską rodzinę, a nam nawet nie powiedziałeś, że masz teraz własne mieszkanie? Mogłeś nas chociaż zaprosić!

A tak w ogóle, to nawet wnuka nie widzieliśmy. Nie po rodzinnemu się zachowujesz wyrzucała mu matka przez telefon.

A nie wpuścić mojej żony z noworodkiem do domu to, według was, po rodzinnemu? zapytał.

Przecież ci tłumaczyłam jesteśmy starsi, potrzebujemy spokoju odparła matka. Ale teraz możemy was odwiedzić?

Po co?

Jak to po co? Przecież Kacper to nasz wnuk.

Mamo, nasz syn ma już prawie pół roku, a ty nagle zapragnęła