Lista moich najskrytszych marzeń

W przedpokoju było ciasno od kartonów. Michał, czerwony od trudu, wcisnął kolejny z nich na antresolę. Kurz osiadał na jego łysiejącej głowie szarym szronem.

No i po co to wszystko przechowywać? Same śmieci narzekał, schodząc po chwiejnej drabinie.

To nie są śmieci odpowiedziała cicho, ale stanowczo Bogna. Siedziała na podłodze, przeglądając stary waliz, przepełniony papierami. To pamięć.

Pamięć? pstryknął Michał. Od tej pamięci mnie plecy odpadną. i tak po roku wszystko wyrzucisz. Nie ma miejsca.

Bogna nie odpowiedziała. Jej palce przesunęły się po zużytej skórzanej okładce starego albumu. Otworzyła go.

Patrz powiedziała, nie zwracając uwagi na jego narzekanie. Pierwsza klasa. Pamiętasz?

Michał niechętnie podszedł bliżej. Na przyżółkłej fotografii mrugała w słońcu dziewczynka w białych kokardkach.

Pamiętam mruknął w końcu łagodniej. wtedy płakałaś, że fartuch cię drapie.

A to był obóz harcerski

Zamr skinął głową Michał, zaglądając przez jej ramię. Przyniosłaś stamtąd tę samą muszlę, co wciąż leży gdzieś tutaj.

Znów zajął się kartonami, ale już bez dawnego zapału. Bogna przekładała stronę po stronie. Młodość, studia, ich ślub Michał w niewyobrażalnie szerokim fraku, ona w koronkowej sukni matki. Młodzi, gładcy, szczęśliwi. Uśmiechali się do obiektywu, nie wiedząc, co czeka ich za dwadzieścia lat: ta mała kawalerka, jego wieczne warczenie, jej cicha pretensja, że romantyzm został gdzieś po drodze, na kartce.

Uważaj! nagle wykrzyknęła Bogna.

Michał uderzył ramieniem w mały karton, a jego zawartość rozlała się po podłodze. Gdy on warczał i sprzątał książki, Bogna podniosła z linoleum małą, aksamitną szkatułkę. Otworzyła wieko.

Wewnątrz, na watę, leżała ta sama muszla z Zamru, kilka przygasłych odznak, zaschnięty gałązek mimośy oraz złożony na cztery list z szkolnego zeszytu.

Co to jest? zapytał Michał, kończąc porządkowanie.

Bogna rozwinęła kartkę. Dziecięcy, pilny pismo napisało: Lista moich marzeń. 1. Zostać lekarzem. 2. Umieć grać na gitarze. 3. Odwiedzić Paryż. 4. Wyjść za mąż z wielką miłością.

Milcząco podała list mężowi. On przejrzał go, złagodniał, po czym zachichotał:

No cóż, lekarzem nie zostałaś. Gitary nie potrafisz. Do Paryża nie pędzisz A co do miłości zadrżał, nie mogąc dokończyć zdania, i drapał w plecy. Nie została lekarzem, a ja mam teraz plecy jak u starca od tych twoich archiwów.

Bogna wzięła kartkę z jego dłoni, przyjrzała się punktowi czwartemu, potem spojrzała na męża. Na jego zmęczoną, zakurzoną twarz, na ręce, które dopiero co nosiły ciężkie kartony, by zrobić w jej szafie trochę miejsca.

Wyjść za mąż z wielką miłością nie znaczy żyć w niekończącym się romansie, Michale. To znaczy, że kiedy mężowi boli plecy, żona robi mu masaż, a on zrewanżuje się myciem naczyń.

Ostrożnie złożyła kartkę, włożyła ją z powrotem do szkatułki i zamknęła wieko.

Dobra westchnęła. Może masz rację. Część tego naprawdę da się rozebrać.

Odstawiła szkatułkę na bok, do stosu najcenniejszych rzeczy, które nigdy nie zostaną wyrzucone. Potem podeszła do Michała, objęła go i przycisnęła policzkiem do jego kłującej brody.

Dziękuję szepnęła. Za wszystko.

Michał najpierw zastygnął ze zdziwienia, potem niezdarnie pogłaskał ją po włosach.

No nie… Co to za chwilka? mruknął. Masz jeszcze masować moje plecy?

Pamiętam uśmiechnęła się Bogna, przyciskając się do jego barku.

Wiedziała, że Paryż i gitara zostały w przeszłości, na żółtej kartce. Ale tu i teraz, w zakurzonym, ciasnym przedpokoju, pachniało nie marzeniami, a życiem. I to też było szczęściem. Takim, którego nie wkleisz do albumu i nie sfotografujesz. Po prostu było. I tego wystarczyło.