– Pojawił się ten, na kogo nie czekaliśmy! – Krzyknął Marek Kowalski. – To możesz sobie wracać, skąd przybyłeś! – Tato, co ty wyprawiasz?

A niech cię! warknął Dominik Nowak. Możesz się zaraz wynosić! Tato, o co ci chodzi?

Tato, o co ci chodzi? zdziwił się Krzysztof. Dwadzieścia lat mnie nie było, a ty mnie tak witasz?

Gdybym miał siłę, spuściłbym ci lanie pasem! Dominik chwycił się za pasek. Ale nic straconego! Zaraz to naprawimy!

Hej, spokojnie! Krzysztof cofnął się. Nie mam pięciu lat, mogę i oddać!

Jaka natura, taka reakcja! warknął Dominik, nie puszczając pasa. Słabych gnębisz, przed silnymi uciekasz, dobrych oszukujesz, a złym się płaszczysz!

Tato, o co ci właściwie chodzi? Za co mnie obwiniasz? Krzysztof wzruszył ramionami. Jeśli nawet coś zawiniłem, to dwadzieścia lat temu! Powinno się przedawnić!

Łatwo mówić, kiedy to ty zawiniłeś! Oczywiście, chcesz, żeby ci wszyscy wybaczyli! Ale ja ci nie daruję! oświadczył Dominik.

Ale za co właściwie mam przepraszać? W technikum cały czas myślałem, czemu rodzice uznali mnie za zdrajcę i zakazali wracać! Na moje listy nigdy nie odpowiedzieliście! A pisałem!

A ty naprawdę nie wiesz? drwił Dominik.

Krzysztof wyglądał na kompletnie zbitego z tropu i chciał dopytać, ale na hałas wpadła jego matka.

O, niech mnie! krzyknęła Wanda Nowak. Przyniósł cię diabeł! Wyrzuć go, Dominiku, za drzwi! Wstyd na nasze siwe włowy!

Zaskoczenie Krzysztofa było tak wielkie, że zastygł jak słup soli. A matka dodała:

Dałby Bóg siły, to bym cię wygoniła miotłą! Całą duszę bym w to włożyła! Ale widzę, że Bóg sam cię już napiętnował! Wskazała na sinego pod okiem syna.

Ktoś ci porządnie przywalił! zaśmiał się Dominik. Chętnie bym mu rękę uścisnął!

Rodzice, co wam się stało? wykrzyknął Krzysztof. Zupełnie wam odbiło? Dwadzieścia lat mnie nie było! Dlaczego takie przyjęcie?

Kto cię tak urządził? spytał Dominik. Zaraz cię przepędzimy, a jemu podziękujemy przy okazji!

Skąd mam wiedzieć? wściekł się Krzysztof. Jechałem autobusem do domu! A tu sąsiad Zdzisiek mnie rozpoznał! Rzucił się witać! A jak autobus stanął, podbiegł jakiś młokos, walnął mnie w oko, opluł i zwiał! A jak się ocknąłem, już go nie było!

Bohater anonimowy! uśmiechnął się Dominik. Trzeba będzie zapytać Zdziśka, kto ci przyłożył!

Tato, tylko to cię interesuje? krzyknął Krzysztof. To fakt, że mnie dwadzieścia lat nie było, znaczy, że mogłem nie przyjeżdżać?

A po co nam zdrajca? odparła Wanda.

Od kiedy jestem zdrajcą?

A bo! wrzasnął ktoś trzeci z głębi kuchni.

A to kto taki odważny? wściekł się Krzysztof.

Z cienia wyłoniła się postać.

To ten dureń mi tego siniaka zrobił! wskazał Krzysztof na młodego chłopaka.

Brawo, wnuczku! zaśmiał się Dominik. Nie przegapiłeś okazji!

Jaki do cholery wnuk? odskoczył Krzysztof.

A taki! Wanda zasłoniła chłopaka. Twój syn! Porzucony!

Nie mam syna! wybuchnął Krzysztof. I nigdy nie miałem! A gdybym miał, to bym wiedział!

A ty przypomnij sobie, dlaczego dwadzieścia lat temu uciekłeś ze wsi! powiedział Dominik, a w jego głosie zabrzmiał ból.

***
Krzysztof nie nazywał swojego wyjazdu ze wsi dwadzieścia lat temu ucieczką. Wyjazd był zaplanowany. Po prostu wyjechał trochę wcześniej. Było ku temu kilka powodów.

Miał przed sobą daleką drogę niemal przez cały kraj. Jechał się uczyć. A wcześniejszy wyjazd miał mu pomóc nie tylko się urządzić, ale i znaleźć pracę na czas studiów.

Tak, miał dostawać stypendium, ale raczej nie starczyłoby na wygodne życie. A prosić rodziców o pomoc było głupio. Mogli wysłać tylko paczki z jedzeniem, a nie pieniądze.

Ale był też inny powód. Na wsi zaczęła się dziwna gorączka matrymonialna. Gdyby został jeszcze dwa tygodnie, mógłby w ogóle nigdzie nie wyjechać. Narzeczone szturmowały dom. Właśnie przed nimi postanowił uciec.

Na pytanie: Dlaczego? odpowiedź brzmiała:

Chcę związać życie z morzem! A zostawianie żony w domu, gdy ja jestem w rejsie kiepski pomysł. Nie chcę dorobić się rogów!

Morze pojawiło się w jego życiu przypadkiem.

Po szkole postanowił najpierw oddać dług ojczyźnie, a potem zastanowić się, kim zostać. Trafił do marynarki. Rok służby wystarczył, by zrozumiał ziemia to nie dla niego!

Gdy wrócił do domu, w kieszeni miał już skierowanie do szkoły morskiej. Po ukończeniu nauki miał zostać mechanikiem okrętowym.

Ale przed studiami postanowił się wyszumieć, żeby potem nie ciągnęło.

Jak bawią się chłopaki po wojsku nie trzeba opisywać. Hamulcem jest tylko utrata przytomności. Reszta czasu wyczyn za wyczynem.

Krzysztof, gdy już trochę pojął, o co chodzi, przyglądał się takim zabawom.

Wraca dumny orzeł, gotowy świat przewrócić do góry nogami. A potem obrączka na łapę, łańcuch obowiązków: żona, dzieci, gospodarstwo. I oto dumny ptak zmienia się w oskubanego kurczaka.

Krzysztof nie chciał takiego losu. I choć się hulał, zawsze pilnował spodni. Nawet drutem je sobie przykręcał. Tak, były problemy z załatwianiem potrzeb, ale lepiej się pomęczyć, niż cierpieć całe życie!

A jego osoba zyskała popularność wśród wiejskich panien. Młody, perspektywiczny, z planem na życie. I co najważniejsze nigdy nie przyłapany na zdradzie.

Samego Krzysztofa atakowano z każdej strony. Zapraszano, częstowano, obiecywano czułość. Do rodziców wysyłano delegacje, by przez rodzinę ułatwić sprawę.

Krzysztof spojrzał na to trzeźwo. Zrozumiał, że nie wytrzyma oblężenia. Al