Nienasycone Pokrewieństwo

No więc, moi drodzy goście? Najedliście się? Napiliście się? Zadowoliłam was? pyta Julia, wstając na czele długiego stołu.

Tak, siostro, mówi Borys z satysfakcją, zawsze jesteś na topie!

Zgadzam się w stu procentach! podtrzymuje brata Natalia. Gotowaliśmy z mamą we dwójkę, a moje dania nigdy nie smakują tak wyśmienicie! Dlatego zawsze zapraszam cię na moje uroczystości!

Mamusiu, wtrąca się Aneta, a ja znowu muszę chować się w siłowni! Ale nie mogłam się zatrzymać!

Mam, wyślę ci żonę, żebyś ją nauczyła gotować, wtrąca się Andrzej.

Dlatego właśnie cię poślubiłem! mówi Wacław i syci się z uśmiechem. Przepraszam!

Zatem się udało! Julia szeroko się uśmiecha. A teraz, moi kochani, robi krótką pauzę, w której z twarzy znika uśmiech, wynocha ze mną z domu!

To ostatnia kolacja, którą przygotowuję dla was! I ostatni raz, kiedy się dla was męczę! Nie chcę was już widzieć, słyszeć ani nawet znać!

Sięga po ogromny, ciężki salaternik i z całej siły rzuca nim w podłogę!

Dość, maluszki! Koniec zabawy! mówi z groźnym uśmieszkiem. Nie pozwolę już nigdy nikomu na mnie jeździć! Zwłaszcza wam!

Nad stołem zapada cisza, goście są w szoku. Mogliby spodziewać się takiego zachowania od kogoś innego, ale zdecydowanie nie od Julii spokojnej, pomocnej, uległej, sumiennej.

Co się stało? pyta Wacław, po czym dostaje policzek od żony.

Szybko dzwońcie, ona ma napad nerwowy! krzyczy Natalia.

Julia chwyta karafkę z resztką soku:

Kto sięgnie po telefon, dostanie w głowę! uśmiecha się łagodnie. A wy czemu tak stoicie? Rozpadajcie się! Jesteście moimi nienasyconymi łobuzami!

Julia! mówi surowo Borys. Mówię ci jako starszy brat: uspokój się i weź się w garść!

Nie! odpowiada Julia z uśmiechem. Nie chcę już wam służyć! Nie będę już spełniać waszych życzeń! Nie będę biec za wami, bo ktoś nie potrafi zrobić nic sam! Dość!

A co cię tak ugryzło? pyta Wacław, pocierając rumiane policzki. Przecież wszystko było w porządku!

Nie zebrałam was po prostu bez powodu, mówi Julia, siadając na krześle i odchylając się. Wasza bezczelność przeszła wszystkie granice. Już od dawna!

Jednak wasz ostatni manifest pokazał mi, jak bardzo się rozgościliście. Dlatego nie chcę już mieć was w swoim życiu!

Nic nie zrobiliśmy, tłumaczy Andrzej.

Dokładnie tak, synku! potwierdza Wacław!

***

Mówi się, że trzeba żyć dobrze. Nie ma co dyskutować. A co to znaczy dobrze? Każdy ma własną definicję.

Julia ma 45 lat i jest przekonana, że całe życie żyła właściwie. W najgorszym razie nie ma sobie za co zarzucić.

Urodziła się trzecim dzieckiem, drugą córką. Rodziców cieszyła, brata uwielbiała, siostrę nie drażniła. Po szkole poszła do pracy. Nie szukała gwiazd, ale nie poddawała się.

W pewnym momencie wyszła za mąż, urodziła dwoje dzieci. Była wierną, kochającą żoną, wspierała męża, nie kłóciła się bez powodu. Była dobrą matką, wychowała i wyedukowała dzieci, wypuściła je w świat.

Dojrzała, nie zerwała kontaktu z bratem i siostrą. Pomagała, świętowała, rozwiązywała problemy, cieszyła się razem z nimi. Uważano ją za dobrą, wrażliwą, mądrą i wyrozumiałą.

Właśnie dlatego Julia wierzyła, że żyje dobrze. A w wieku 45 lat dowiedziała się, co to znaczy być porzuconą w samotności, w najbardziej przygnębiającym momencie.

***

Pani Julio, wchodzi lekarz po obiedzie, wyniki są gotowe, nie ma przeciwwskazań. Umawiamy operację?

Oczywiście, doktorze, mówi Julia smutno, decyzja już podjęta.

Rozumiem, odpowiada lekarz, zauważając przygnębienie pacjentki, ale nie chcę ryzykować

Umawiajcie, odmawia Julia gestem. Im szybciej zaczniemy, tym szybciej skończymy.

Dobrze, lekarz wpisuje w kartę. Dziś jeszcze jemy kolację, jutro nic, a pojutrze operacja.

Odwraca się do sąsiadki z łóżka:

Katarzyno, twoje wyniki nie są w porządku, zajmiemy się tym.

Dobrze, panie Olek, odpowiada Katarzyna.

Gdy lekarz wychodzi, pyta Julię:

Czemu jesteś taka przygnębiona? Obawiasz się operacji?

To też, przytakuje Julia. Mąż jeszcze patrzy na telefon.

A mnie mój mąż pożegnał piosenką, uśmiecha się Katarzyna. Myślę, że przywiezie dzieci do mamy, a sam zorganizuje przyjęcie! Nic nie szkodzi, później się wyrobi! Może i on odszedł w stronę?

Z ostatniej wiadomości głosowej wynika, że jest już w pełni dorosły, Julia marszczy brwi. Wie, że mam operację! Mógłby choć wesprzeć! A on już w knajpie z kumplami!

Och, odrzuca Katarzyna, wszyscy tak! Kot z domu, myszy w tańcu!

I tak, to wciąż boli, mówi Julia. Usunięcie macicy to poważna sprawa. Chciałabym chociaż trochę wsparcia! Mówiłam mu, że się boję i potrzebuję pomocy. A on po moim wyjeździe wysłał dwa krótkie SMS-y i już nie odpisuje!

Katarzyna jest o dziesięć lat młodsza od Julii i nie ma wystarczającego doświadczenia, by go pocieszyć, więc rozmowa cichnie.

Julia nie idzie na kolację i nie zabiera ze sobą nic, bo wie, że przed operacją musi pościć. Leży cicho, patrząc w sufit.

Przypomina sobie, jak jej kolega Witek złamał nogę w dwóch miejscach w pracy. Codziennie jeździła do szpitala, przywoziła jedzenie i czystą odzież, siedziała z nim do późna, a sama wracała dopiero po północy. Kiedy wypuścili go do domu, wzięła urlop, żeby mu pomagać, jak wiewiórka w kołowrotku. Nie odmówiła mężowi pomocy: nosiła wodę, karmiła łyżeczką, myła, goliła, czesała.

Dlaczego on tak ze mną postępuje? pyta Julia, gdy Katarzyna wraca z kolacji.

Nie tylko twój! śmieje się Katarzyna. Wszyscy są tacy! Konsumenci! W szkole uczą ich, żeby siadały na szyi babci?

Julia szukała pracy trzy lata, przez znajomych zdobywała lepsze stanowiska. On nigdy nie chciał pracować, dopóki nie zagroziła rozwodem i alimentami!

Mój pracuje, odpowiada Julia.

Twój ma inną fobię, gestykuluje Katarzyna. Wszystko to eksploatatorzy! Jeśli ich nie przytrzymasz, usiądą ci na szyi, będą drapać nogi i jeszcze pośmiewają się! To ja tak rozumiem!

Julia zaczyna wątpić, czy nie przesadza, czy nie dusi się od stresu przed operacją.

Jednego nie da się ukryć, mówi Katarzyna. Faktem jest, że od niego nie słyszę dobrych słów wprost na nosie! Mój, choćby nieznaczny, codziennie przynosi soki, owoce, dzwoni, wysyła serca w telefonie.

Julia odwraca się i okrywa kocem głowę.

***

Głodna, nawet gdyby bardzo potrzebowała jedzenia, nie może się łatwo pożywić. Planuje odwrócić uwagę rozmową z sąsiadką, ale Katarzyna przychodzi tylko na chwilę, bo cały dzień jest w laboratoriach.

Telefon w dłoni:

Krewni nie odmówią rozmowy, żeby zabić czas, myśli Julia.

Syn Andrzej nie odbiera. Wysyła tylko wiadomość, że oddzwoni. Córka Aneta dwa razy przerywa połączenie, później numer staje się niedostępny.

Dobre dzieci, mówi Julia w zamieszaniu.

Nie odbierają? pyta Katarzyna, łapiąc oddech między badaniami.

Wyobraź sobie! odpowiada Julia. Czy naprawdę tak trudno odpowiedzieć matce?

Dorośli? dopytuje.

Już mieszkają osobno.

Zapomnijcie, mama! Zobaczycie ich, kiedy będą czegoś potrzebować! Wylądowali z gniazda, teraz wiatr sam ich przywiezie!

Mój najstarszy, szesnastoletni, już mnie nie liczy. A gdy mieszkają osobno, rodzice przestają być potrzebni! Dobrze, jeśli przyjdą na pogrzeb!

Nie, co ty! Mamy świetne relacje! zapewnia Julia.

A dlaczego więc nie odbierają?

Katarzyna pędzi dalej, a Julia zamyśla się.

Naprawdę, czy to takie trudne znaleźć chwilę, by porozmawiać z mamą? Ostatnio ich wizyty to zawsze prośby o pieniądze, nie pożyczki, a ile się da.

***

Smutno, naprawdę. Ale Katarzyna mówi: Wylądowali pisklęta. Teraz żyją własnym życiem. O rodzicach wspominają tylko, kiedy coś potrzebują.

Znowu dzwoni do męża. Brak odpowiedzi. Wysyła wiadomość, pozostaje nieodczytana.

Ach, Witek! mruczy. Gdyby nie był taki leniwy!

Wieczorem w końcu się pojawia. Przesyła wiadomość:

Gdzie są nasze oszczędności? Pensja się skończyła, nie wiemy, jak żyć!.

A pensja przeszła trzy dni temu.

No i co! ocenia Julii zdolności męża. Uczta górami, wino rzeką!

Nie odpowiada mu, bo gdyby choćby nutką wyraził troskę, odpowiedziałaby. Niech sam sobie radzi.

***

Brat Borys odbiera telefon, ale mówi, że jest zajęty i rozłącza.

No tak, jest zajęty, mówi Julia.

Katarzyny w tym momencie nie ma, więc Julia nie słyszy odpowiedzi. Przypomina sobie, jak przez pół roku mieszkała w dwóch domach, gdy żona Borisa wyrzuciła go, zostawiając dzieci. To ona się o nie opiekowała jako matka, kucharka, sprzątaczka, wszystko, dopóki Borys nie znalazł nowej partnerki.

Musiała też rozwiązywać konflikty, bo Borys żądał miłości do jego dzieci, a ona chciała własnych, a obce były niepożądane.

Półtora roku je godziłam, a nie dostałam ani słowa podziękowania. Teraz znów jest zajęty.

Kiedy Julia oddzwoniła wieczorem, usłyszała tylko krótkie sygnały i rozłączenie.

Dzięki, bracie, za czarną listę!

Przy okazji Borys wie, że przed Julią trudna operacja. Kiedy poprosił dzieci na miesiąc, Julia po raz pierwszy odmówiła, tłumacząc się operacją.

***

Siostra Natalia poświęca Julii jedynie pięć minut. Nie pyta o zdrowie, a jedynie o praktyczności:

Kiedy będziesz zdolna do działania? Do mnie przyjedzie krewny męża, dziesięcioro osób. Przyjmą ich w hotelu, ale muszą być dokarmione w domu i z rozmachem! Tylko na ciebie liczę!

Nie wiem, Natalko, odpowiada Julia. Operacja trudna. Po niej dwa, trzy tygodnie w szpitalu, potem zwolnienie na rekonwalescencję. Lekarze mówią, że to nawet pięćdziesiąt dni.

Nie, nie, siostrzyczko! Tak się nie robi! Musisz być w tempie walca, a po trzech tygodniach być gotowa jak karabin! To krewni męża! Ważniejsze niż oni, tylko koronowani goście!

Natalko, boję się, wyznaje Julia.

Daj sobie radę! Nie pierdol się! Wszystko, muszę iść!

To było bolesne. Pierdol się i w cholerę!

Czy operacja jest ryzykowna? Mogą być komplikacje! Kto wie, co się stanie! mówi Julia, patrząc na telefon. A potrzebny mi kucharz! Mam prawie pięćdziesiąt lat, a nie umiem gotować!

Natasha ciągle wzywała młodszą siostrę, by ta gotowała na przyjęcia: kolegów, przyjaciół męża, uroczyste uroczystości. Julia nie schodziła od kuchenki, a nikt jej nie zaprosił przy stole.

Co ty? wykrzykuje Natalko. To obca firma!

A że Julia przygotowała je dla obcych, nie brano pod uwagę.

Operacja przebiegła bez komplikacji, ale w szpitalu zostały jeszcze dwa tygodnie. Julia nie dzwoniła nikomu. Czekała, czy ktoś o niej pamięta. Nikt nie przypomniał się: ani mąż, ani dzieci, ani brat z siostrą.

Dużo myślała, aż podjęła decyzję.

***

Julek, co wypisujesz? wtrącił się Borys. Wyciągnęli ci część mózgu razem z macicą?

A pamiętasz! ucieszyła się Julia. Myślałam, że już nikt nie pamięta!

Stanęła ponownie przy czele stołu.

Posłuchajcie, moi drodzy! Leżę w szpitalu dwa tygodnie, a nikt, ani jedna żywa dusza nie zatroszczyła się o mnie! Nikt!

Nikt! Ani brat, który mnie kochał bardziej niż nową mamę, ani siostra, która wykorzystywała mnie całe życie jako darmową kucharkę. Ani mąż, który wydał nie tylko całą pensję, aleZdecydowała, że od tej chwili będzie żyć tylko dla siebie, zamykając drzwi przeszłości i otwierając nowe okna przyszłości.