WIELOKIERUNKOWA PODRÓŻNICZKA

Na drodze spotyka się tyle nieznajomych

Nie wiem, jak tej młodej, elegancko ubranej kobiecie udało się namówić mnie na wróżbę. Samej nie pojmuje. Jedziemy w jednym przedziale już ponad dwie godziny, a ona wywiera na mnie niezwykle przyjemne wrażenie: brunetka po trzydziestce, z modną fryzurą i sylwetką, której zazdrościłyby grube kobiety takie jak ja. Uśmiechnięta, gadatliwa. Tylko oczy

W rzeczywistości nie było w nich nic nadzwyczajnego. Po prostu miała na nosie ciemne okulary przeciwsłoneczne. Co w tym takiego? myślisz. W szary, pochmurny dzień, kiedy jesienne chmury zasłaniały niebo, prawie czarne szkła wydawały się jeszcze bardziej dziwne. Może chciała ukryć worki pod oczami albo siniaka? Bywa, prawda?

Szukałam wszelkich wymówek, by usprawiedliwić ten niecodzienny gest, i znalazłam ich całkiem sporo. Lecz ciekawość nie dawała mi spokoju. Nie znałam jej dobrze jedyne, co wiedziałam, to że ma na imię Dobrawa i pracuje w jakimś sektorze usług. Pytanie kogoś prawie nieznajomego: Po co pani w taką ciemność zakłada panny? wydawało się niezręczne. A może ma jakąś chorobę oczu?

Wolałam milczeć, podtrzymując płytką, nic nieznaczącą rozmowę, typową dla podróżnych, którzy ledwie się znają. Nagle, z twarzy wyłoniła się nowa pewność i zaproponowała:

Ludmiło, a może ci wróżyć? Dobrze mi to wychodzi. Moja prababcia była profesjonalną wróżką. Prawdziwą, a nie jakąś oszustką, której dziś pełno na każdym rogu. Nie chcesz poznać swego losu? Spróbujemy, to takie ekscytujące!

Zadrżałam, szukając wymówki. Nie chciałam znać tego, co mnie czeka. A co, jeśli

Dziękuję, Dobrawa, ale nie wierzę w karty, ani w te wszystkie wróżby.

Tym bardziej nie masz się czego bać

A skąd wiesz, że się boję? Po prostu nie chcę starałam się, by głos brzmiał pewnie, choć uśmiech Dobrawy drżał.

To twoja sprawa. Nikt nie zmusza, prawda?

Oczywiście odpowiedziałam, czując w głowie dziwny świąd. Gdyby można było się podrapać od środka, natychmiast bym to zrobiła Nagle, niespodziewanie dla samej siebie, wykrzyknęłam:

No dobra, po co nie spróbować? choć w tej chwili pomyślałam o czymś zupełnie innym. Ten zwrot akcji mi się nie podobał. Otworzyłam usta, by powiedzieć: Lepiej tego nie robić, ale zamiast tego uśmiechnęłam się uprzejmie nieznajomej.

Dobrawa skinęła głową i wyciągnęła z torebki aksamitny woreczek. Na stolik przed nami położyła talię kart.

Wtedy zdjąła okulary, a dwa wielkie okulary z grubymi szkłami zakryły jej oczy. Serce mi zamarło.

Jak zamierzasz wróżyć? Przecież nie widzisz! wyszeptałam przerażona.

Nie martw się, Ludmiło, czuję karty i znam je na pamięć. Nie mam wielu rozrywek w życiu, więc zaczynamy? odparła i znów założyła ciemne okulary, których widok wywołał we mnie dreszcze.

Beznadziejnie wzruszyłam ramionami, zapominając, że nie widzi moich ruchów.

Dobrawa rozłożyła karty w krąg, zachowując tradycyjne rytuały, i rzekła:

Odwróć tę najbliższą, ona pokaże przeszłość.

Wyciągnęłam rękę, drżąc, i sięgnęłam po kartę. Była zupełnie czysta, bez rysunku. Wróżka zamyśliła się.

Dziwne. Biały liść oznacza, że nie było cię w przeszłości. Jak to możliwe?

Co to za cudowna talia? W normalnych kartach takiego nie ma próbowałam brzmieć pewnie, ale prześlizgnął mnie dreszcz. Czy przypadkiem nie trafiłam na jakąś oszustkę?

Dobrze, spróbujmy jeszcze raz. Weź dowolną kartę, jaką lubisz.

Miałam jedno życzenie szybko spakować się i zniknąć z przedziału, zjechać na najbliższej stacji i nie słyszeć już tego głosu, nie czuć tej niewidzialnej mrowki w głowie. Mimo to, ulegając jej woli, wyciągnęłam kolejną kartę i znów ją odwróciłam. Wynik był taki sam. Coraz bardziej podejrzewałam współtowarzyszkę o oszustwo i zebrałam się na odwagę, by zapytać:

Może skończymy? Wszystko wydaje się takie samo. Ten żart mi się nie podoba!

Wróżka się zadręczała.

Zapewniam, że karty są normalne, rysunek jest wytatuowany cienką igłą, czuję go palcami, ale teraz są po prostu gładkie. Wierzyć mi trzeba przyznała w szoku. Spróbuj jeszcze, weźmy coś na teraźniejszość, bądź odważna!

Zadrżałam, wzięłam dwie karty jednocześnie i dotknęłam ich. Jak się spodziewałam, nie było żadnych kropek ani nakłuć czyste, gładkie kartki. Rzuciłam je w dłonie tej dziwnej podróżniczki.

Może już wystarczy tej farsy? Powiedz szczerze, po co to wszystko zaczęłaś?

Wyglądała na zagubioną, bladą.

Przysięgam, nie miałam takiego zamiaru, chciałam tylko trochę cię umilić w podróży. Spróbujmy jeszcze raz na przyszłość

Dobra, spróbujemy wzburzona odpowiedziałam, sięgnęłam po następną kartę. Po odwróceniu chciałam pokazać Dobrawie, ale przypomniałam sobie, że i tak tego nie zobaczy, i krzyknęłam niemal:

A przyszłość jest biała, biała jak śnieg. Co z tym zrobić?

Sąsiadka nie tylko zbledła, ale pokryła się nerwowymi plamami.

Czy to znaczy, że niedługo umrę?

Otworzyłam oczy szeroko, ale nie przeklinałam. Po prostu wzięłam płaszcz i torbę, spojrzałam w okno i z irytacją wypuściłam:

Skąd mam to wiedzieć? Każdy kiedyś Żegnaj, wysiądę na tej stacji, mam pilną sprawę.

Wyskoczyłam z przedziału, nie odwracając się. W głowie kłębiły się myśli: Ta nieszczęśliwa, wszystko popsuje! Znaleziona kolejna ofiara na swoje eksperymenty!

Wychodząc na peron, sięgnęłam po papierosa. Nie znajdziesz ognia? zapytałam mężczyznę, który dymił zamyślony.

Jasne, jasne odpowiedział, podając zapalniczkę i patrząc na mnie, po czym powoli upadł na brudną podłogę. Musiałam się pochylić i samodzielnie wziąć zapalniczkę. Zaciągnęłam się i wypuściłam pierścień dymu, czując się lżej. Drzwi otworzyły się, a zanim wyszłam na peron, poprawiłam maskę, rzucając szybkie spojrzenie na mężczyznę, który drżał ze strachu.

Co za biedak, zobaczyć kości to dopiero rozrywka! Przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć. Twoja kolej jeszcze nie nadeszła, a ja jestem na urlopie, po prostu straciłam panowanie nad sobą! O, ta jasnowidząca, nawet śmierć dostrzega, choć jest ślepa. Nikt nie ucieknie od nich

Z szemrząc pod nosem, ruszyłam w stronę peronu nieznanego miasteczka. Życzę ci udanego wypoczynku, Ludmiło!