Gdy skończyłam piętnaście lat, moi rodzice zdecydowali, że na pewno potrzebują jeszcze jednego dziecka.

Gdy skończyłam piętnaście lat, moi rodzice uznali, że absolutnie potrzebują kolejnego dziecka. Cała odpowiedzialność za mojego brata i prace domowe spadła na moje barki. Nie miałam czasu na odrabianie lekcji, a za złe oceny spotykały mnie kary. Najgorsze jednak miało dopiero nadejść: Dopóki twój brat nie skończy szkoły, nawet nie myśl o chłopakach! warknął ojciec. Musiałam podjąć radykalną decyzję.

Gdy miałam piętnaście lat, rodzice postanowili, że koniecznie chcą kolejne dziecko. Tak na świat przyszedł mój brat. Wszyscy gratulowali mi i życzyli najlepszego, ale ja nie miałam ochoty świętować. Nie lubię wracać do tych wspomnień, ale dzielę się nimi z wami.

Mama cieszyła się, że ma córkę, ale nie dlatego, że mnie kochała, tylko dlatego, że byłam darmową opiekunką. Gdy mój brat, Jakub, skończył rok, nagle przestała go karmić piersią i wróciła do pracy na pełny etat. Babcia przychodziła rano, a gdy wracałam ze szkoły, albo spała, albo już wróciła do siebie. Jakub zostawał pod moją opieką. Ciągle płakał, a ja nie umiałam go uspokoić.

Nie miałam czasu dla siebie. Musiałam go przebierać, kąpać, karmić i gotować świeże posiłki. Gdy rodzice wracali wieczorem i widzieli brudne naczynia lub nieuprasowane ubrania, krzyczeli, że jestem leniem i pasożytem. Wtedy siadałam do lekcji, bo wcześniej nie miałam na nie czasu. W szkole szło mi kiepsko. Nauczyciele z litości stawiali mi trójki, za co dostawałam jeszcze więcej reprymend.

Pralka pierze, zmywarka zmywa, a ty co robisz cały dzień?! Myślisz tylko o imprezach!

Ojciec wrzeszczał, a mama tylko potakiwała. Jakby zapomniała, jak to jest spędzić choć kilka godzin z niespokojnym dzieckiem i ogarnąć dom.

Pralka może i pierze, ale trzeba ją włączyć, rozwiesić pranie i uprasować to z wczoraj. Zmywarki nie wolno mi było używać za dnia zużywała za dużo prądu, a dziecięce naczynia musiałam myć tylko ręcznie. Nikt mi nie współczuł codziennego mycia podłóg, bo Jakub był żywiołowy pełzał i biegał po całym mieszkaniu.

Zrobiło się trochę lżej, gdy brat poszedł do przedszkola. Rodzice kazali mi go odbierać i karmić po szkole. W końcu miałam kilka godzin dla siebie. Wzięłam się do nauki i skończyłam szkołę bez trójek.

Marzyłam o studiowaniu biologii. To była jedyna dziedzina, która mnie interesowała i która przychodziła mi z łatwością, ale rodzice nie poparli mojego wyboru.

Uniwersytet jest w centrum miasta, dojazd zajmuje półtorej godziny. A kiedy wrócisz? Jakuba trzeba odebrać, a potem się nim zająć. Nawet o tym nie myśl!

Byli nieugięci, więc wybrano za mnie. Najbliżej domu była szkoła zawodowa o profilu cukierniczym. Pierwszy semestr pamiętam jak przez mgłę byłam przygnieciona. Ale potem się zaangażowałam. Polubiłam pieczenie ciast, przygotowywanie ciasteczek i deserów.

Od drugiego roku pracowałam w niepełnym wymiarze w weekendy w pobliskiej kawiarni. Rodzice początkowo narzekali, że nie jestem w domu, ale udało mi się wywalczyć tę odrobinę wolności. Po szkole dostałam tam stałą pracę.

Wkrótce przyszedł nowy szef kuchni. Zaczęliśmy spotykać się po pracy, a rodzice znów zaczęli krzyczeć i przeklinać. Kilka razy ojciec przychodził po mojej zmianie, żeby uniemożliwić mi spacer z chłopakiem. Pewnego dnia zorganizowali rodzinne zebranie.

Zaprosili babcię, ciocię i jej męża. Postawili mnie na środku pokoju i kazali zapomnieć o narzeczonym, spacerach i jakichkolwiek rozrywkach.

Zwolnij się z kawiarni! warknęła ciocia. Załatwiłam ci pracę w szkolnym bufecie Jakuba.

Najlepsza wiadomość dnia! zawołała mama z radością. Jakub będzie pod op