Ona niemal zdecydowała się sprzedać wszystko. Ale usłyszała prawdę za drzwiami…

Pamiętam, że prawie zgodziła się sprzedać wszystko, lecz usłyszała prawdę zza drzwi

Jak to sprzedać?! wykrzyknęła roztrzęsiona Zofia Andrzejewska, spoglądając na syna. A gdzie ja mam mieszkać? W piwnicy? Na dworcu? Czy zamierzasz mnie w domu dla osób starszych zamknąć?

Mamo, po co znowu zaczynasz westchnął Konstantyn.

Czy naprawdę chcesz mi zaoferować karton po pralce? podniosła ton, niemal krzycząc. Czyżbyś stracił rozum, Konstantynie?!

Nie krzycz. Proponuję tylko przedyskutować możliwości

Co tu dyskutować?! Dom to nie rzecz, którą można sprzedać, gdy jest ciężko! odrwała się od stołu. Urodziłam się tu, wyrosłeś tutaj. A ty… postanowiłeś go wyłożyć na sprzedaż!

W tym momencie do chatki bez pukania weszła sąsiadka, Lidia Wasiljewna.

Zosiu! Co ty tu siedzisz, jakbyś przygnieciona? Sama przecież mówiłaś, że w tym roku posadzisz wszystkie grządki. Bo zeszła zima prawie cię podciągnęła! Gdzie twoje plany na ogród?

Lidio, starałam się, szczerze odwróciła wzrok Zofia. Sadzonki dopiero że wyrosły, a ja nie mam siły ich zniszczyć

Co zniszczyć! Daję ci numer Igora, rolnika z Limanówki! On by orany pole obrócił i zasadził! Zasadziłabyś coś pożytecznego, a nie rozkoszowała się różami w swoich latach

Konstantyn mówił, że latem przyjedzie z przyjaciółmi. Szaszłyki, ognisko. A ja mam bzu i róże

To już twoje róże! porysowała Lidia. W ciągu ostatnich pięciu lat twój syn trzykrotnie przyjeżdżał. I to z piwem, nie z grillem.

On pracuje. Ma sporo obowiązków

A pamiętasz, jak zimą zamieciła? Nie było jedzenia, nie było leków! Dobrze, że wpadłam. A twój pracowity syn gdzie był? Nie da się go złapać!

Zawsze przyjeżdża, kiedy wołam

Zosiu, jesteś jak dziewczyna: wierzysz i czekasz. A czas ucieka. Trzeba myśleć głową, nie sercem. A grządki potrzebujesz, nie krzaczki róż!

Może jednak założę grządki, tam gdzie bzu już zemdlał

Dobrze. A co słychać od córki?

Jak zwykle. Konstantyn czasem z nią gada urodziny, Nowy Rok To wszystko.

Coraz rzadziej twój Konstantyn przychodzi, coraz mniej trosk. Nie chcę cię straszyć, ale przyszłość będzie coraz cichsza

Zofia Andrzejewska mieszkała w wiosce Berezówka, niedaleko Lublinia. Po stracie męża na drodze, zostawiła dzieci samą dwadzieścia lat wcześniej. Najpierw urodziła córkę Alinę. Była rozważna, już jako dziecko potrafiła prać i gotować. Konstantyn przyszedł później, gdy matce było ponad czterdzieści. Stał się jej pocieszeniem. Między nimi piętnaście lat różnicy. Różne czasy, różne wychowanie.

Alina wyjechała pierwsza.

Mamo, chcę zamieszkać.

Z kim? Z tym Romkiem ze wsi? Nie pozwolę! Nie ma zawodu, wykształcenia, kultury!

To moje życie, mamo. Mam już osiemnaście lat.

Czy widziałaś jego brzuch? Nie znajdziesz w nim duszy wszystko zakryte tłuszczem!

To nie wygląd, a charakter. Jest miły, rozumny. W mieście dostał pracę.

I jedziesz z nim? A ja zostaję sama?

Będę się uczyć. I żyć.

Zofia płakała, błagała. Lecz Alina, spakowała walizkę i wyskoczyła przez okno, znikając. Nie zostawiła listów, nie dzwoniła. Jedynie słychać od czasu do czasu szmery przez znajomych.

Konstantyn długo mieszkał z matką. Założył podwórko do wypoczynku: altankę, huśtawkę, grill, trawnik i kwiaty. Nie było grządek, nie było ziemniaków.

Mamo, po co ci grządki? W Berezówce pojawił się sklep! Wszystko jest ziemniaki, cukinie, warzywa. Po co ci garść ziemi pod plecy?

U nas kiedyś było, że trzeba mieć własne

To już przeszłość! Mamy XXI wiek!

Zofia zgodziła się. Żyła skromnie, ale przytulnie. Konstantyn przynosił jedzenie, leki, woził do lekarzy. Potem poznał dziewczynę, Marianę. Wziął ją za żonę. Zofia przyjęła ją, lecz ich charaktery nie zgrały się. Nie kryła pogardy do życia wiejskiego, zwłaszcza wobec teściowej.

Podczas jednego z wizyt Konstantyn, jak zwykle, objął matkę, położył jedzenie na stole i powiedział:

Mamo, muszę z tobą porozmawiać. Mam pomysł bardzo opłacalny.

Znowu o interesach?

Mamo, w Berezówce kupują ziemię! Chcą wybudować osiedle domków. Infrastruktura, wszystko jak trzeba. Gdybyśmy sprzedali twój dom z działką, mógłbym kupić ładne kawalerki w Lublinie. Zostałby mi jeszcze kapitał początkowy.

Poczekaj A ja? Gdzie będę mieszkać?

Mamo, nie zaczynaj. Można pomyśleć o domu pomostowym albo wynająć mieszkanie. Nie na ulicy!

Ty mnie w mieszkanie?! Z podwórzem, gdzie każda chaszczyzna jest rodzinna?! Co to za pomysł? To nasz rodzinny dom!

Mamo, to tylko dom. Stary, niewygodny. Dopóki cena się trzyma trzeba sprzedać.

Nigdy! Zaciśnęła pięści. Dopóki żyję, dom zostanie. Nie wpiszę go w testament!

Konstantyn gwałtownie wstał, chwycił klucze i wyszedł, nie żegnając się.

Zofia wyszła na podwórze. Na rabacie stał różany krzew w połowie rozkwitu. W jednej ręce trzymała łopę, w drugiej siekierę. Postanowiła przewrócić rabat pod ogród, ale nie ruszyła się z miejsca.

Nadal nie możesz? odezwała się Lidia zza płotu.

Brak mi sił. Nie w rękach, nie w duszy.

Już za późno! Sezon zmarnowany. A twój Konstantyn może już nie wrócić.

Co radzisz?

Pomyśl trzeźwo. Załatw wszystko porządnie dostaniesz kawalerkę w Lublinie. Szpital w pobliżu, sklep, ciepło, sąsiedzi. Cywilizacja.

Zofia nie spała całą noc, rozmyślając. Rankiem wsiadła do autobusu i pojechała do Lublina. Do Konstantyna. Postanowiła ustąpić, porozmawiać spokojnie.

Weszła na trzecie piętro. Zatrzymała się przed drzwiami.

Z wnętrza dobiegł głos:

Wira, ona nie chce sprzedawać! Uparta jak wóz!

Wtedy idź jako dźwigarz! Co mam z tym zrobić? Stoimy na krawędzi, a ty drapiesz! Niech umrze w Berezówce!

Zofia zamarła. Potem z gniewem zapukała.

Mamo?! otworzył Konstantyn.

Dziękuję ci, synu, że już mnie pogrzebałeś! jej głos drżał. Przyleciałam, by porozmawiać, pogodzić się. A teraz wiedz: nie sprzedam! Nigdy! Lepiej zakopie się w ziemi, niż oddam pod twój interes!

Mamo

Znikaj stąd ze swoją czarną chmurą! krzyknęła. Niech jej rodzice sprzedają mieszkania! A mój dom nie dotykaj!

Zofia odwróciła się i odeszła. Noc spędziła na dworcu. Rankiem wróciła do domu. Trzy dni leżała, potem zebrała się, wzięła siekierę, lecz nie zdołała przybliżyć się do krzewów.

Rano w ogródku ktoś zapukał.

Kto tam?

Mamo, to ja. Alina.

Alino! zamarła Zofia. Moja córeczka

Mamo, jak się masz?

Jakby głos drżał.

Konstantyn dzwonił. Mówił, że zwariowałaś, nie chcesz domu sprzedać. A ja mu odpowiedziałam: idź sobie. Pomyślał, że już wszystko A ja zrozumiałam czas wrócić.

Córeczko ale my

Kiedy to było? Mam troje dzieci. Teraz rozumiem cię doskonale!

Dzieci?

Dwie córki i syn. A Roma jest już szczupły, uprawia sport, pracuje w IT.

A ty?..

Przyjedziemy w weekend. Przyniosę ci jedzenie i wszystko, co potrzebne. Jesteśmy już blisko, mamo.

A grządki?

Nie potrzebujesz już grządek. Teraz masz wnuki.

Zofia zapłakała i objęła córkę.