Zwłoką Pojednanie: Opóźniona Droga do Przebaczenia

Zbyt późne wyrzeczenie się.

Zuzia, to ty? młoda kobieta zerwała się z miejsca i odwróciła głowę w prawo, skąd dochodził znajomy głos.

Jagodo? Ileż to już minęło od naszego ostatniego spotkania? Siedem lat? Osiem? Zuzia odpowiedziała z prawdziwą radością.

Dziewięć lat, kochana, dziewięć. Czas leci tak szybko, że się nie zauważy, jak zamieniamy się w starą czkawkowatą ciotkę z kupą awatarów złośliwie zmrużyła lewy oczu Jagoda. Pamiętasz, jak się rozpalałyśmy? W szkole siedziałyśmy przy jednym biurku. Nie bez powodu przykleiliśmy się do siebie i zyskaliśmy przydomek bliźniaczki syjamskie. Nawet prosiłyśmy rodziców o identyczne sukienki, tornistry i zeszyty. Pamiętasz?

Oczywiście, że pamiętam! Jak mogłabym zapomnieć, że razem malowałyśmy ścianę w toalecie pierwszej klasy? Musiałyśmy potem zmywać naszą farbkę. A ty nigdy nie zostaniesz staromodną i wiecznie narzekającą babcią, krytykującą młode pokolenie, mówiącą, że dawniej było lepiej. Patrz, jakaś piękność rozkwitła! Zuzia zachwyciła się, patrząc po kącie na strój koleżanki ze szkoły.

No i tak, Zuzio. Przyjechałam do rodziców na kilka dni, bo mój mąż jest w delegacji. Wieczorem czekam na ciebie w gościnnym mieszkaniu. Tylko nie odmawiaj. Mam nadzieję, że nie wymazałaś z pamięci adresu ich domu? Jagoda objęła Zuzę, poprawiając włosy.

Nie, Jagodo, adres twoich rodziców pamiętam. Jak mógłabym zapomnieć dom, w którym zawsze byliśmy gościnni? Mieszkanie, które prawie spłonęło w trakcie kuchennych eksperymentów, i te pierożki z wiśniami, które zawsze się przypalały? Nie znałyśmy sekretów kulinarnej sztuki. Sok z dojrzałych wiśni wyciekał, a pierożki wyglądały jak czarne węgielki.

Szkolne koleżanki na chwilę zamilkły, przypominając sobie zabawne anegdoty z dzieciństwa.

Oczywiście, Jagodo, przyjdę przerwała długą ciszę Zuzia a twój ulubiony tort Napoleon? Smaki nie zmieniły się? A wino? Mam nadzieję, że już nie będziemy degustować taniego, jak to było w jedenastym klasie, kiedy po trzech dniach czułyśmy mdłości i przegapiłyśmy lekcje.

Teraz wolę wino Sowińska. Nie kupuj, ja już przywiozłam butelkę na tę okazję Jagoda spojrzała na zegarek.

Zapisane, Jago.

Moja mama i tata będą szczęśliwi, że cię zobaczą wspomniała, po czym pośpiesznie dodała Muszę lecieć. Nie zapomnij, punktualnie o siódmej! Nie mogę się doczekać wieczoru.

Ja też. Do zobaczenia! Zuzia ruszyła w kierunku supermarketu po tort.

W drodze do sklepu musiała poprosić męża Michała, by zajął się dziećmi; z pamięcią nie było tak łatwo. Część wspomnień zniknęła, może to i lepsze. Co może przynieść spotkanie ze starą przyjaciółką?

Zuzia, kochana, wejdź, nie krępuj się zawołała w korytarzu Ludmiła Kowalska, otwierając drzwi do salonu.

Stół w salonie, jak zawsze, przykryty białym, bawełnianym obrusem, serwetki pięknie wyprasowane i mosiężne sztućce przywoływały Zuzie smak dziecięcych lata. Na honorowym miejscu stał niemiecki zestaw herbaciany Krakus. Wszystko to przypominało Zuzie, jak szczęśliwe były jej dzieciństwo i młodość. Chciała z Jagodą znów stać się beztroskimi śmiejącymi się dziewczynami, które wieczorami na rozkładanym kanapie dyskutują o swoich kochankach. Przy tym samym stole przygotowywały się do egzaminów, układały formuły w kolumnie, rysowały hiperbole i równoległościany w zeszytach, pisząc wypracowania i zerkały wzajemnie na kartki.

Uśmiechnięta Jagoda podała rękę Piotrowi Sękowskiemu, a on, jak prawdziwy dżentelmen, nazwał ją pięknością i, ku niezręczności Zuzia, pocałował jej dłoń.

Po krótkiej rozmowie o dzieciach, kieliszku wina i kawałku tortu, Piotr i Ludmiła pożegnali dziewczyny, zostawiając je same.

Delikatność i taktowność pomyślała Zuzia o rodzicach Jagody.

W końcu możemy znów plotkować jak kiedyś odparła Jagoda, stawiając na stole kieliszek z niewypitym winem.

Przeprowadziliśmy się do stolicy trzy lata temu, kupiliśmy mieszkanie. Mąż jest prawnikiem w prywatnej kancelarii, a ja uczę matematyki w zwykłej szkole. Syn, Wojtek, jest już w drugiej klasie, a nasz kuzyn Rusław go odwiedza. Jak wiesz, ciekawski chłopiec! A ty? Zuzia rozluźniła się i zaczęła opowiadać.

Ja pracuję jako pracowniczka domu, ale trzy razy w tygodniu sprzątam w rezydencjach bogatych ludzi. Mąż Michał jest maszynistą elektrycznego pociągu. Nasze córeczki Zosia ma sześć lat, a mała Karolina pięć chodzą do przedszkola i uczęszczają na zajęcia tanecznego domu kultury.

Pamiętasz, jak marzyłyśmy o pilotach? Chciałyśmy studiować w mieście z lotniskiem? zaśmiała się Jagoda.

A trzydziestoletnich facetów uważałyśmy za staruszków i omijałyśmy ich szerokim łukiem? odpowiedziała Zuzia.

To były złote czasy! Plany wielkie, nadzieje wielkie, a przez różowe okulary patrzyłyśmy na przyszłość. Potem musiałyśmy je zdjąć. Wiesz, nawet mając siedem łokci na czole, nie zawsze będziesz na szczycie zauważyła Jagoda.

Ale nie powiedziałaś mi najważniejszego Zuzia spojrzała na Jagodę Czy widziałaś już Andrzeja? Rozmawialiście?

Nie chcę o tym rozmawiać, pamiętam to słabo. Andrzej i ja spotykamy się przypadkowo, jak dwaj nieznajomi, nie witamy się. Zapomniałam go całkiem, szczerze.

Ojej, przyjaciółko, jak się zmieniłaś! Zapomnieć Andrzeja? Dlaczego tak? Przepraszam, że cię zdenerwowałam Jagoda przyznała się i szybko zmieniła temat.

Nie, nie spotkałam się z Andrzejem od dawna. To nic.

Rozmowa się urwała i Zuzia ruszyła do domu. W taksówce niespodziewanie zaczęła przypominać sobie dawno ukryte fragmenty pamięci. Serce biło jak szalone, policzki różowały się, a palce drętwiały.

Czy coś się stało? zapytał taksówkarz.

Czy możemy jechać szybciej? Muszę natychmiast wrócić do domu poprosiła.

W dwudziestu minutach podróży Zuzia odzyskała większość utraconych wspomnień, a układanka prawie się ułożyła, oprócz kilku brakujących elementów.

Zobaczyła się w swoim dziecięcym pokoju. Na ścianach wisiały zdjęcia aktorek przyklejone z wycinków magazynów. Na fortepianie stała kolekcja porcelanowych lalek w baletowych sukniach. Na biurku leżała otwarta książka, której tytuł ukryty był pod zakładką.

Zuzia siedziała na łóżku i przy pomocy precyzyjnych nożyczek rozcinała białą suknię ślubną na drobne paski. Rozsypane w pokoju cekiny lśniły w świetle, welon rozdarła na wąskie wstążki, a kwiatki w niej wyrzuciła na podłogę. Szpilki rozkruszyła, a flakon perfum roztrzaskała młotkiem. Pokój wypełnił zapach cynamonu, rozmarynu i delikatnej nuty jaśminu. Zuzia niszczyła wszystko, co łączyło ją z Andrzejem.

Nagle zauważyła małą, aksamitną szkatułkę. Bez namysłu chwyciła ją, a w niej znalazła dwa złote obrączki z wygrawerowanym napisem na zawsze. Pobiegła do spiżarni, wzięła ciężki topór i po kilku uderzeniach zamieniła obrączki w spłaszczoną bryłkę złota.

Kolejne uderzenia nożyczek wyłamały jej długie, jasne włosy. Wtedy usłyszała telefon od Andrzeja:

Nie będzie ślubu. Najlepszym wyjściem dla nas będzie rozstanie usłyszała w jego głosie, po czym linia zamarła.

Co stało się dalej? Zuzia nie potrafiła odpowiedzieć.

Wychodząc z taksówki pod domem, zobaczyła ciemną sylwetkę mężczyzny.

Kto to może być? pomyślała, czy to Andrzej?

Dobry wieczór, Zuzia! Proszę, nie uciekaj. Posłuchaj mnie! zawołał głos z przeszłości.

Nie mogę mówić, że cieszę się, że cię słyszę, Andrzeju, ale masz pięć minut. Zaczynam odliczanie odparła stanowczo Zuzia.

Blask latarni ujawnił niespokojny wyraz twarzy Andrzeja.

Zuzia! Przepraszam! Jestem winny. Bałem się, jak chłopiec. Wtedy było nam dwadzieścia, a mnie dwadzieścia osiem. Miałem nieudane małżeństwo, zdradę żony, nie chciałem znów stać się pośmiewiskiem. Kocham cię i wciąż cię kocham. Popełniłem głupstwo i tchórzostwo.

Andrzej podszedł bliżej i delikatnie wziął jej dłonie. Zuzia wyciągnęła je, mówiąc, że traci jedną trzecią przydzielonego czasu.

Wczoraj rozmawiałem z Jagodą. Wyznałem jej wszystko i poprosiłem, by porozmawiała z tobą. Obiecała, że jeśli zobaczy, że wciąż mnie kochasz, da mi znać. To może dać mi szansę.

Minus jeden odparła Zuzia ze zmieszaniem.

Co powiedziałaś?

Minus ona, przyjaciółka. Nie spodziewałam się takiej zdrady od Jagody. Andrzeju, nie masz szans. Odwróć się, tracę czas.

Poczekaj, nie skończyłem. Nie wiedziałem, że po rozmowie z tobą pojechałem w góry i wyłączyłem telefon.

Andrzej powoli przyłożył rękę do lewego przedramienia Zuzii. Jego palce dotknęły blizn. Zuzia odsunęła rękę.

Nie śmiej się! usłyszał przytłumiony jęk.

W głowie Zuzia poczuła kalejdoskop obrazów, które zaczęły układać się w kompletną układankę. Pamięć wróciła.

Twoi rodzice i brat grozili, że mnie zabiją, jeśli choćby się zbliżę. Obiecałem im, że zniknę z twojego życia kontynuował Andrzej.

Stałem pod twoim oknem, gdy leżałaś pod kroplówkami w szpitalu. Powiedziano mi, że dwa tygodnie byłaś w śpiączce. Dlaczego to zrobiłeś? Nie mam prawa cię potępiać. To moja wina, nie wiedziałem, co się dzieje. Myślałem, że trochę płacząc, wrócisz na studia. Jeśli w twoim sercu jest choć odrobina miłości, zostaw męża. Otoczę cię troską i wsparciem. Mam pieniądze i możliwości. Nie pożałujesz dodał Andrzej i uciszył się.

Na zewnątrz było cicho, słychać było jedynie brzęczenie komarów i świerszcze.

Nagle Zuzia usłyszała otwarcie drzwi łazienki. Znalazła się w wannie, w której woda przybrała czerwoną barwę od krwi. Lewe ramię było pocięte brzytwą, a krew lała się strumieniami. Znużona, zamknęła oczy.

Głośny krzyk obudził ją. Na twarzy ojca pojawiłOjciec, z rozdartym sercem, przytulił ją mocno, szepcząc, że razem przetrwają każdy burzliwy dzień.