– Ależ rozumiesz, Aluś, że na takich jak ty się nie żeni – powiedział spokojnie Arsenij.

Rozumiesz, Jadzi, że na kobietę taką nie poślubi się powiedział spokojnie Andrzej. Są te, które są jedynie dla przyjemności i krótkich romansów. Są też te, które zachowują czystość aż do wesela. Niestety ty nie należysz do żadnej z nich.

Co w mnie ci nie podoba, Andrzeju? Gotuję wyśmienicie, wyglądam znakomicie, w domu panuje porządek. Czyż nie jestem ciła przyjemna? zapytała zdziwiona Jadzia, patrząc na mężczyznę, którego wciąż uważała za ukochanego.

To właśnie to jest problem! Jesteś już zepsuta. Zrozum: kobiety takie jak ty nie zostają żonami. Są jedynie kochankami, bez zobowiązań. A małżeństwo zawierają z dziewczętami czystymi, które dopiero zaczynają swoją drogę. Musisz być gotowa myć mu nogi i pić wodę z kranu, jak w przysłowiu. Andrzej, zadowolony z ostatniego zdania, odwrócił się do ściany i westchnął.

Jeszcze tydzień temu Jadzia siedziała w kawiarni przy Krakowskim Rynku ze swoimi przyjaciółkami, snując plany: życie układa się. Trzydzieści lat nie dziewczyna już, ale kariera, mieszkanie, samochód, wygląd w porządku. Mogę się ożenić i mieć dzieci! Do tego jest kandydat jak z bajki. Andrzej był kawalerem, mieszkał sam, chociaż mieszkanie kupił razem z matką. Czternaście lat różnicy, przystojny, zadbany, prawie bez wad, na poważnym stanowisku. Kto by nie chciał?

Poznali się w pracy on przyszedł do niej na wizytę jako pacjent do gabinetu dentystycznego, a wyszedł już zakochany. Jadzia wtedy pracowała w przychodni i w prywatnej klinice, więc nie miałaby czasu dla siebie. A on przyniósł kwiaty, nie zwykłe róże, a piwonie. W lutym! Restauracja i wszystko się zakręciło.

Jedynym wątpliwym punktem było to, że po dwóch latach związku nie było propozycji zaręczyn. Przyjaciółki podpowiadały: pora na ślub. Jadzia też to odczuwała. Dlatego odważyła się poruszyć temat przed snem i usłyszała, że jest zepsuta, nie do małżeństwa.

W głowie nie mieściło się, co on sobie wolno? Następnego wieczoru Jadzia ponownie spotkała się z przyjaciółkami w kawiarni potrzebowała rady.

Wyobraźcie sobie, dziewczyny zaczęła Jadzia on powiedział mi, że już nie jestem taką! Że na takie nie poślubi się!

Serio? zdziwiła się Katarzyna. Jesteś piękna, mądra, samodzielna!

Mówi, że tylko na dziewczętach czystych bierze ślub. A ja, podobno, jestem trzeciego gatunku niedoskonała. I co mam teraz zrobić? W każdym innym aspekcie pasuję: inteligentny, z pieniędzmi, w łóżku wszystko w porządku.

Jadziu, odrzuć go, zanim zniszczy twoją samoocenę westchnęła Lidia.

A jeszcze lepiej dodała Katarzyna przywieź go do nas! My z Michałem świętujemy dziesięciolecie małżeństwa! Niech zobaczy, czym jest rodzina.

Zgodzili się: zaprosić go. Andrzej, który zwykle nie lubił takich spotkań, nagle się zgodził i sam wziął kierownicę. Jadzia już wyobrażała sobie przyjemny wypoczynek z przyjaciółkami wreszcie nie ona będzie prowadzić samochód.

Na wczasowym podwórku Katarzyny i Michała panował domowy klimat: dzieci, kiełbasy na grillu, śpiew ptaków, pies Skipper biegał, jakby miał niewidzialną baterię. Obiad trwał od południa do wieczora. Starsi goście poszli, dzieci zasnęły. Przy stole zostali swoi przyjaciółki, gospodarze i Andrzej. Pili herbatę z makowymi ciastkami, rozmawiali.

Wtedy Andrzej znów zabrał głos:

Powiedzcie mi, Katarzyno, czemu Jadzia wciąż nie jest zamężna? Wy już dziesięć lat w małżeństwie.

Nie każdemu szczęście przytrafiło się na trzecim roku studiów, jak mnie wzruszyła ramionami Katarzyna. Jadzia wtedy studiowała, pracowała, nie miała czasu.

A wy wyszliście za mąż jako czyste dziewczęta?

Co ty! zaśmiała się Katarzyna. My z Michałem od pierwszego roku razem!

Ale on był pierwszy?

A co, chcesz pokazać paszport? oburzył się Michał. Moja żona to ja, i tyle.

Widzicie? To znaczy, że była czysta. To szacunek. A jak poślubić kobietę, która miała kilku? To hańba dla rodziny!

A co z waszym rodowodem, że musicie być bez przeszłości? zaśmiała się Lidia. Dlaczego więc dawałeś Jadzi nadzieję?

Nic nikomu nie obiecywałem wzruszył ramionami Andrzej. Twoja przyjaciółka powinna sama zrozumieć: jest kobietą drugiego gatunku. Do małżeństwa z nią potrzebne są poważne powody. Ich nie widzę.

Czyli jestem trzeciego gatunku, rozwiedziona i z dzieckiem uśmiechnęła się Lidia. Szkoda cię, człowieku. Ciebie i twoją rodzinę.

Jak ty rozmawiasz z kobietami w moim domu? wtrącił się Michał. Gatunki u niego! Sam jesteś przeterminowany śledź! Chwycił Andrzeja i wyciągnął go na podwórze. Nie było to trudne miał dwa metry wzrostu, był muskularny.

Stąd precz! Nie damy ci popsuć święta. Gdyby nie dziewczyny, dawno byśmy cię pogrzebali. Nie jesteś naszym gościem.

Jadziu, jadę. Zostajesz ze mną czy zostajesz? dumnie oznajmił Andrzej, chwytając torbę.

Jadzia, łamiąc się ze śmiechu, nie potrafiła odpowiedzieć. Andrzej, nie czekając na jej decyzję, wsiadł i odjechał.

No, Michał, dzięki chichotała Jadzia. To koniec! Żadnego mężczyzny więcej! Nawet przeterminowanego!

To był zły pomysł, rozświetlać go tematem małżeństwa uśmiechnęła się Katarzyna. Ale jaki to był charakter! Dziewczyny, słyszycie? Ja pierwszy gatunek! A wy już jak po drugiej stronie.

Żartów wystarczyło na cały wieczór. Potem Lidia odwieźła Jadzję do domu. Życie wróciło do zwykłych przyjęć pacjentów i wypełniania kart historii choroby. Andrzej już nie dzwonił.

Pani Zofio, zostawiłem list na recepcji.

Dziękuję, Leno, zajrzę później.

Po zakończonych wizytach Jadzia otworzyła kopertę. W środku było .