Zrobiłam porządek ze świętej pamięci teściem

Co ty, mój mężu, go karmisz? Nie masz sumienia! wykrzyknęła Antonina Sergiuszowa, oczy płonęły. Najpierw odciąłeś mi jedynego ukochanego syna z mojego serca, a teraz chcesz jeszcze odebrać mężowi życie!

Po co mi on? odpowiedział krzywo Krzysztof Andrzejewski, zaciskając pięść. Chciałbym sam wyżywić siebie i dzieci!

A od kiedy ci się nie podoba, co gotuję? pytała Antonina, złość w głosie.

Lubię, wymamrotał Krzysztof, ale czterdzieści lat tej samej potrawy! Nie ma w tym nic nowego! Przynajmniej otwórz jakąś książkę kucharską!

Zaraz ci otworzę taką, że sam będziesz się uczyć alfabetu! groziła Antonina. Nawet Gabi nie wytrzymała twojego jedzenia!

No to już spróbowałem! rozpromienił się Krzysztof. Muszę przecież wiedzieć, czym karmisz mojego syna i wnuki!

Zgadł? Podobało ci się? A teraz mam się kłócić z synową? wpadła na niego Antonina, jakby wpadła w przypływ gniewu. Żyliśmy spokojnie! Niech ci się nie uda wyczyścić jej garnki!

Musiałem spróbować innej kuchni! wtrącił Krzysztof, podnosząc się na kolana. Bo co dzień jedyne, co słyszę, to twoje gotowanie. A może w tym jest jakaś ambrozja, a może nektar?

Kto to? zmarszczyła Antonina.

To ty, ciemniutka! Nie znasz słowa kulinaria! Dlatego nie zapraszasz mnie na rodzinne przyjęcia, a już na spotkania ze swoimi siostrami! Nie chcę iść do stołówki, bo nie chcę zdradzić żołądka! A twoja synowa to jedyne okno do wysokiej kuchni!

Zorganizuję ci taką wysoką kuchnię, że sam wpadniesz na strych i będziesz jadł chleb z wodą! zagroziła Antonina. Będziesz zadowolony z owsianki bez soli i cukru!

Co to za groźby? oburzył się Krzysztof. Kto ma mi coś mówić? Mój własny mąż! Niech twoja sumienie się obudzi! A jak się nie poddadę, odejdę od ciebie, przejdę na stronę syna! Rozgłoszę po całej wsi, że uciekam od twej kiepskiej kuchni!

Nie odjdzie! zakrzyknęła Antonina. Czekają cię tam Galka i cała rodzina! Ona przychodzi, żeby nie pozwolić ci wchodzić do jej lodówki! Nie mają funduszy, by cię jeszcze wyżywiać! Siedź i nie gadaj!

Będę gadał! odparł krzywo Krzysztof. Bo ona przyszedł po moją szkodę materialną! A jeśli przejdę na stronę syna, zaraz płacę Galce, a nie tobie!

Antonina znała go tak dobrze, że wiedziała, iż groźba zostanie spełniona. Nie zamierzała się cofać.

W takim razie! rzekła stanowczo. Weź kartę płatniczą i jedź do Warszawy. Kup tam książkę kucharską, według której będę ci gotować. I pamiętaj, że będziesz mi pomagał!

To już początek! ucieszył się Krzysztof.

W mgnieniu oka otrzymał kartę, wsiadł do autobusu i wyruszył w drogę. W stacji na peronie zobaczył kawiarnię, w której mógł zjeść szybki posiłek.

Galka! wykrzyknęła Antonina, odpalając się w połowie domu. Chodźmy, będziemy się kłócić, a potem pojednać!

Czy od razu możemy się pogodzić? zapytała Gosia, wychodząc na wspólną kuchnię.

Zasada gatunku tego wymaga wzruszyła ramionami Antonina.

No dobrze, wzruszyła ramionami Gosia. Zaczynajmy!

Antonina podnosiła głos, bo w domu nie było nikogo, kto by ją powstrzymał, a zasady scenariusza wymagały dramatyzmu.

Gosia włączyła się, jakby przygotowywała się na scenę:

Po co mi on? Chciałabym wyżywić własnego męża i dzieci! A teraz ten nieproszonego gościa w lodówce zamieszał, i musiałam biec po zakupy! Nie mam na to pieniędzy!

Gdybyście lepiej karmili męża, nie byłby taki chciwy! A ja, kiedy przyjdę, od razu go wciągnę w garść!

Dobrze, że w kuchni nie ma nic, co mógłby wziąć, bo i tak nie ma węgla, ani mięsa!

Antonina uśmiechnęła się. Lubiła spory z synową, ale bez wrogości. To była tylko sztuka.

Gosiu, powiedziała łagodnie, dotykając krzesła obok, trzeba nauczyć mojego mężczyzny lekcji!

Twój mąż, to twoja sprawa odparła Gosia. Dla mnie to nie jest problem, bo on mój szwagier! A jeśli Staszek się dowie, że go obrażam, to będę w tarapatach!

W naszej wsi każdy lekarz, każdy lekarz! wtrąciła Antonina. Wiesz, że mogę go wytłumaczyć tak, by nie chciał już jeść twoich potraw!

Mogę pomóc przyznała Gosia. Trochę wsparcia w zemście, tak?

Dobrze, zgodziła się Antonina. Ale nie krzywdźmy mojego ojca! On jest żartownisiem, ale wciąż rodziną!

Gosia skinęła głową. Kontrolę mamy, powiedziała.

A jak on się rozgniewa, to ty mnie wesprzesz? dopytała Antonina.

Tak, przyrzekam.

***

Młode małżeństwo to dużo miłości, czułości i mało pieniędzy. W Polsce, gdzie każdy młody pyta o karierę, wszyscy są przedsiębiorcami. Staszek i Gosia byli prostymi mieszkańcami wsi pod Krakowem. Staszek ukończył technikum mechaniczne i zajmował się traktorami i kombajnami, a Gosia prowadziła przychodnię jako pielęgniarka.

Kiedy Staszek wrócił do rodzinnego gospodarstwa, Gosia została przydzielona do przychodni w pobliskim Ojcowie, ale tak to los chciał, że spotkali się przy polu pszenicy i od razu się zakochali.

Będę cię odwiedzał codziennie, dopóki nie zgodzisz się! mówił Staszek, kiedy Gosia początkowo się opierała.

Po roku zaręczyn, po pięknej, huczącej weselnej gali w Wiśle, zamieszkali w domu rodziców Staszka. Wtedy nadszedł pytanie:

Jak będziemy mieszkać? zapytała nowa teściowa, Antonina, patrząc na pustą kuchnię.

Czy razem, czy osobno? wtrącił się teść.

Niech mieszkają osobno! odparł.

Gdzie pójdziemy? spytał Staszek ojca.

Nie trzeba iść, dom został zbudowany na dwie rodziny zaśmiał się Krzysztof. Wystarczy zburzyć jedną przegrodę.

Zaczęli więc dzielić kuchnię, łazienkę i wszystko inne.

Gosia nie miała doświadczenia w prowadzeniu domu, bo do tej pory mieszkała w akademiku, a Antonina nie chętnie dzieliła się swoimi oszczędnościami.

Synowa powinna przyjść z posagu, a nie zaciągać teściową! ryczałowała Antonina.

Kredytowali lodówkę, mikrofalówkę i zestaw garnków. Czasem dokupywali, co było potrzebne. Żyli, choć i tak dochodziły im małe kłótnie przy wspólnej kuchni.

Gdy dzieciom Gosi i Staszekowi skończyło się cztery i dziewięć lat, Gosia przygotowała kolację i nagle otrzymała pilne wezwanie do sąsiedniej wsi. Zwinęła miskę kaszy gryczanej w koc i wybiegła. Gdy wróciła, Staszek przywitał ją z pretensją:

Masz sumienie? Pracujesz, a rodzina zapomniana! Przyszedłem z przedszkola, a nic nie ma do jedzenia!

Co? zdziwiła się Gosia. Ja właśnie gotowałam!

Nie wiem, co tam gotowałaś, ale my w lodówce otworzyliśmy i nic nie było! Nie ma wędliny, sera, masła! Gosiu, powinieneś bardziej dbać o dom!

W tym momencie Staszek zaczął podejrzewać, że ktoś wciągnął się w lodówkę. Wydawało się, że to Antonina i jej garnki nie pasują do tej kuchni.

Krzysztof wkurzył się jeszcze bardziej.

Gdzie są dowody? pytał. Nie macie ich! A czy ci zależy na szacunku?

Gdybyście choć trochę wsadzili coś do lodówki, nie musielibyśmy tu kraść! odparła Gosia.

Kto nie złapany, ten nie winny! krzyknął Krzysztof. Chciwość to wstyd!

Gosia nie miała wyboru musiała iść do Antoniny.

Nie pływamy w pieniądzach! powiedziała. Staram się kupować coś pysznego dla męża i dzieci, nie dla twojego męża!

Antonina odpowiedziała, że nie ma powodu współczuć.

A jeśli ci jest przykro, powiedz to!

Tak, przykro mi! przyznała Gosia. Pracuję, Staszek pracuje, mamy dwoje dzieci i wnuki! A twój mąż ich pożera! Czy to normalne?

Rozeszli się gniewni.

W końcu Antonina wymyśliła ostateczny plan, by przytłumić męża. Nie wystarczyło go ograniczyć musiało wyjść z domu.

Gdyby Gosia nie została pielęgniarką, musiałaby iść do armii. Miała talent do strategii.

Znalazła w lodówce pentagram i wołała:

Rzucam zaklęcie! Kto się z mojego lodówki najedzie bez pozwolenia, spotka los straszny! Tylko ja, mój mąż i dzieci mają prawo!

Zapaliła dwie świece, rozrzuciła piołun, a potem pięć minut mieszała miedź w rondlu. Krzysztof przekrzywił się, plunął po lewej stronie, zapiął szpilkę pod koszulę i przewrócił spodnie na lewą stronę. Wziął uchwyt lodówki, pożarł wędlinę, pomidory koktajlowe, kulkę mozzarelli i wyjął się, mówiąc:

Nic mi nie zaszkodzi!

Gosia spojrzała na niego surowo.

Niech cię ukara bogini Farmakologia! wymówiła.

Krzysztof poczuł się osłabiony, ale wstał i pobiegł w kierunku drzwi, by przejść na nocny spacer. W wannie w saunie parzył się sam, myjąc własne ubrania, i ciągle wymieniał imiona babci i prababci.

Antonina dotrzymała słowa. Z nieznanej skrytki wyciągnęła dwa miliony złotych i podała Gosi, by mogła z mężem i dziećmi wybudować własny dom.

Najlepiej w innej wsi! zasugerowała teściowa. A ja dam ci jeszcze pieniądze, kiedy mój lokat wygaśnie!

I tak wszystko skończyło się dobrze. Antonina odwiedzała rodzinę syna, a Krzysztof przysiął, że nigdy nie będzie kradł z lodówki.

Wolę jeść ziemię niż przyjąć cokolwiek z jej rąk! przeklinał, uznając ją czarownicą.