– Ależ rozumiesz, Alu, że z takimi jak ty się nie żeni, – powiedział spokojnie Arsen.

Czy rozumiesz, Jadzinko, że na takie, jak ty, nie bierze się za mąż rzekł spokojnie Wojciech. Są kobiety do miłości i przyjemnego spędzania czasu. Są też te, które strzegą się do ślubu. Niestety, nie należysz do nich.

Co we mnie ci nie pasuje, Wojciech? Gotuję wyśmienicie, wyglądam cudownie, w domu porządek. Czy więc jako kobieta mi się podobasz? Jadzia spojrzała zaskoczona na mężczyznę, którego uważała za ukochanego.

Właśnie to jest najgorsze! Już jesteś popsuta. Zrozum: takich, jak ty, nie biorą za żony. Z takimi spotyka się po prostu bez zobowiązań. A żenią się z dziewczynami czystymi, w których jesteś pierwsza. Żebyś gotowa była myć mu nogi i pić tę wodę, jak w przysłowiu. Wojciech, zadowolony z ostatniego zdania, odwrócił się w stronę ściany i westchnął.

Tydzień wcześniej Jadzia siedziała w kawiarni przy Krakowskiej z przyjaciółkami, snując plany: życie się układa, trzydzieści lat nie jest już dziewczyną, ale ma karierę, mieszkanie, samochód, wygląda świetnie. Może i wziąć mąż, i mieć dzieci! A kandydat już jest jak z bajki. Wojciech: nigdy nie był żonaty, mieszkał osobno, choć kupił mieszkanie obok z matką. Czternaście lat różnicy, przystojny, zadbany, prawie bez wrogich nawyków i z poważnym stanowiskiem. Pełne szczęście.

Spotkali się w pracy przyjął ją jako pacjentkę w gabinecie dentystycznym, a wyszedł już z zauroczeniem. Jadzia wtedy pracowała w przychodni i w prywatnej klinice, więc czasu dla siebie brakowało. A tu kwiaty, nie zwykłe róże, lecz piwonie. W lutym! Restauracja I wszystko się zakręciło.

Jedynym, co niepokoiło, był fakt, że po drugim roku związku nie pojawiła się żadna propozycja ręki i serca. Przyjaciółki podpowiadały: pora, Jadzia, na ślub. Ona sama to czuła. Zatem odważyła się porozmawiać. Przed snem podniosła temat i usłyszała: jest popsuta, nie do ślubu.

W głowie nie mieściło się to. Co on sobie pozwala?! Następnego wieczoru Jadzia znów spotkała się z przyjaciółkami w kawiarni potrzebowała rady.

Wyobraźcie sobie, dziewczyny zaczęła Jadzia on powiedział mi, że już nie jestem! Że na takie nie bierze się za mąż!

Ty poważnie?! zdziwiła się Katarzyna. Ależ jesteś piękna, mądra, samowystarczalna!

Twierdzi, że żeni się tylko z czystymi. A ja, ponoć, trzecią kategorią wadliwą. Co mam teraz zrobić? W każdym innym calu pasuję: jest inteligentny, ma pieniądze, w łóżku wszystko w porządku.

Jadzia, odrzuć go, zanim zniszczy twoją samoocenę westchnęła Lidia.

A jeszcze lepiej przyprowadźcie go do nas! My z Michałem właśnie świętujemy dziesiątą rocznicę małżeństwa! Niech zobaczy, czym jest rodzina dodała Katarzyna.

Postanowiono zaprosić go. Wojciech, który zwykle nie lubił takich wyjść, nagle się zgodził i sam usiadł za kierownicą. Jadzia już wyczuwała przyjemny wypoczynek z przyjaciółkami wreszcie nie ona poprowadzi powrót.

Na wsi u Katarzyny i Michała było domowo: dzieci, kiełbaski, ptaszki, pies Burek biegał, jakby miał niewidzialną baterię. Ucztowanie trwało od południa aż do wieczora. Starsi rozeszli się, dzieci zasnęły. przy stole zostali swoi przyjaciółki, gospodarze i Wojciech.

Pili herbatę z jagodowym ciastem, rozmawiali. Nagle Wojciech znów zaczął swoją monologię:

Powiedzcie mi, Katarzyno, czemu Jadzia wciąż nie jest zamężna? Przecież już dziesięć lat małżeństwa!

Nie każdemu udało się zakochać na trzecim roku, tak jak mnie wzruszyła ramionami Katarzyna. Jadzia wtedy się uczyła, pracowała, nie miała czasu.

Czy wy wyszliście za mąż czysto?

Co ty! zaśmiała się Katarzyna. My z Michałem od pierwszego roku razem!

A on był pierwszy?

Czy chcesz dowód? podniósł głos Michał. Moją żoną została, i tyle.

Widzicie? To znaczy, że była czysta. To szacunek. A jak można poślubić kobietę, która ma kilku? To hańba dla rodziny!

A jaki u was ród tak szlachetny, że musi być bez przeszłości? zaśmiała się Lidia. Dlaczego wtedy dawałeś Jadzi nadzieję?

Nic nikomu nie obiecywałem wzruszył ramionami Wojciech. Twoja przyjaciółka powinna sama zrozumieć: jest kobietą drugiej kategorii. Do małżeństwa z nią potrzebne są poważne powody. Nie widzę ich.

Czyli jestem trzecim sortem, rozwódką z dzieckiem? uśmiechnęła się Lidia. Szkoda cię, człowieku. Ciebie i twój ród.

Jak rozmawiasz z kobietami w moim domu? wtrącił się Michał. Sorty w jego! Sam jesteś przeterminowaną śledzioną! Chwycił Wojciecha i wyciągnął na podwórze. Nie było to trudne dwa metry wzrostu, muskularny.

precz stąd! Nie dam zepsuć święta. Gdyby nie dziewczyny, dawno byśmy cię przygnieśli. Nie jesteś naszym gościem.

Jadzinko, jadę. Zostaniesz ze mną, czy zostajesz? dumnie krzyknął Wojciech, chwytając torbę.

Jadzia, trzęsąca się ze śmiechu, nie mogła odpowiedzieć. Wojciech, nie czekając na jej wsparcie, zamknął bramę i odjechał.

No, Michał, dzięki chichotała Jadzia. To wszystko! Żadnego mężczyzny więcej! Nawet przeterminowanego!

To był zły pomysł, rozświetlać go tematem małżeństwa uśmiechnęła się Katarzyna. Ale jakiż on bohater! Dziewczyny, słyszycie? Ja pierwsza kategoria! A wy już jak było.

Żartów starczyło na całą noc. Potem Lidia odwieźła Jadzę do domu. Życie wróciło do zwykłych przyjęć pacjentów i wypełniania kart historii choroby. Wojciech już nie dzwonił.

Jadzinko, zostawiłem list na recepcji.

Dziękuję, Lenko, przejrzę później.

Po zakończeniu dyżuru Jadzia otworzyła kopertę. W środku było