— Co to za relacja z tą Zofią? Po co ci żona w takim stylu? Urodziła, trochę zmiękła, teraz chodzi jak balon. Myślisz, że wróci do formy? Tak, czekaj, to tylko się pogorszy!

Drogi pamiętniku,

Co jest z tobą i tą Zofią? Po co ci żona, która po porodzie stała się tak pulchna? Teraz chodzi jak balon i nie spada z wagi. Myślisz, że schudnie? Czekaj, będzie tylko gorzej!

Nie, ona jest spokojna i podoba mi się, że nabrała kształtów. Kiedyś była szczupła jak patyk, a teraz ma krągłości!

Tak mówiłem o mojej żonie, uśmiechając się jednocześnie. Mój najlepszy kumpel, Arkadiusz Kowalski, natychmiast przybił mi w ramię.

Spokojnie, nie ekscytuj się tak. Nie obchodzi mnie, co ci się podoba. Na sylwestrowym firmowym balu przyjdziesz z nią i będziesz wstydzić się w oczach kumpli. Jesteś wysoki, przystojny. Kobieta w rozkwicie to chwilowy szał, a my, faceci, możemy być kawalerami w każdym wieku!

Westchnąłem. Zaczęło mi się kręcić w głowie, że może siedzę w małżeństwie zbyt długo. Kiedyś byłem kawalerem, aż przyjechała Zofia, zmieniła mnie spokojna, piękna, dobra, troskliwa. Gotuje tak, że nie mogę odłożyć talerza. Sam przybrałem około dziesięciu kilogramów od ślubu i właśnie mamy dziecko.

Coś trzeba zmieniać co jakiś czas, jak wymienia się opony! wybuchnął Arkadiusz, śmiejąc się. Ja się rozwiodłem i teraz mam Anię, młodą, energiczną. Jak coś pójdzie nie tak, zamienię ją na kolejną!

Po tej rozmowie nie mogłem przestać myśleć o słowach przyjaciela. Zaczynałem wątpić w swoją sytuację.

Zofio, ty przybrałaś

Zanim zdążyłem dokończyć, Zofia, trzymając nasz śpiący maluszek przy piersi, spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami.

I co z tego? Pięć kilogramów to jakaś tragedia? Ja opiekuję się dzieckiem, nie śpię, pracuję z domu, płacę rachunki, robię zakupy, gotuję, a ty mnie krytykujesz za pięć kilogramów?

To było jak rozbite rury w jej sercu. Łzy chciały spłynąć, bo czuła, że nie doceniam jej wysiłku. Gdyby odeszła, zostanę sam z tymi problemami i zatonę w nich.

Po co wciąż plądasz się o te kilogramy? Przyniosłam na świat człowieka, a ty mówisz o kilogramach!

Zofia szepnęła i ruszyła w pokój dziecięcy, a ja siedziałem na krześle, myśląc, że przy innej żonie nie byłoby krzyku. Z każdym dniem wchodziłem coraz głębiej w myśli Arkadiusza. Zaczynałem wierzyć, że ma rację. Nie zamierzam porzucić dziecka pomogę, ale plan B nigdy nie zaszkodzi.

Patrz na Łucję z drugiego działu! Ona patrzy na ciebie żarem! Singielka, piękna, sportowa. Wygląda jak z obrazka! Obok niej twoja Zofia nie ma szans! mówił Arkadiusz, podchodząc do stołu.

Łucja stała przy dystrybutorze wody, przeglądając notatki. Nie widziałem w niej tego ognia, o którym tak głośno mówił przyjaciel, ale Arkadiusz był doświadczonym człowiekiem i zapewne wiedział lepiej.

Kiedy wrócisz do domu, czekać będzie cię taka kobieta! Szpilki, bielizna, wszystko, co mężczyzna lubi! A twoja żona? Może w szlafroku poplamionym mlekiem dziecka! Starzejesz się, i trudniej będzie ci znaleźć dziewczynę.

Arkadiusz poklepał mnie po ramieniu i odszedł, rzucając kilka nieprzyzwoitych żartów w stronę Łucji. Zazdrość przycisnęła się do serca. On zawsze potrafił rozmawiać z kobietami, wymyślał wymówki i następnego dnia chwalił się nowym numerem telefonu.

Poszedłem do mamy, by podzielić się wątpliwościami, że żona już mi nie pasuje. Lilia Nikolaevna, zawsze stała po mojej stronie, tym razem nie zgodziła się ze mną.

Ty mały łobuzie! Twoja żona dała ci dziecko, pracuje, prowadzi dom, jest piękna, a ty drapiesz nos! Mężczyźni są tacy sami patrzyliście za lasem jak wilki. Na końcu zostaniecie sami, wyciem pod księżycem!

Jej słowa przeszły mi obok uszu. Wciąż łapłem Łucję spojrzeniem w pracy, myśląc, że przyjaciel ma rację. Czas mijał, a ja nie dostanę już takiej młodej piękności.

Pewnego wieczoru siedziałem naprzeciw żony, która kołysała dziecko po kolejnej nieprzespanej nocy. Cienie pod oczami, skóra nie była już jak kiedyś, sylwetka straciła sportowy kształt. Zrozumiałem, że kocham ją, ale przerażało mnie, że mogę przegapić wszystkie męskie szanse.

Zofio, myślę, że powinniśmy się rozstać. Po porodzie się zmieniłaś. Zrozumiałem wiele i może to jest czas

Słowa nie były jasne, język się plątał, a ja czułem się jak oszust, który został złapany na telefonie. Zofia milczała, patrząc w moje oczy pełne zmęczenia. Położyła dziecko w kołysce, spakowała dwa walizki i poszła w korytarz.

Chciałem krzyczeć, zatrzymać ją, uklęknąć i przeprosić, lecz myśl o upokorzeniu przed Arkadiuszem przerwała mi gardło.

Wiesz co, Fede Może powinieneś na jakiś czas zamieszkać sam, bez mnie i bez dziecka. Gdy miałeś wypadek, pielęgnowałam cię rok, pracowałam, płaciłam kredyty, szukałam lekarzy. Nie powiedziałam nic, nie sugerowałam rozwodu, a ty wyrzuciłeś mnie z dzieckiem za pięć kilogramów.

Zofia odwróciła się i wyszła, nie czekając na żal w mojej twarzy. Stałem w drzwiach, słysząc jej kroki oddalające się, czując jedynie krzywą świadomość nieodwracalnego błędu.

Następnego dnia w biurze nie miałem humoru. Wszystko wymykało się z moich rąk. Arkadiusz podskakiwał przy mnie, przybijając piątkę.

No i co? Idź do Łucji. Jest piękna, zagarnięta! Złapię ją, jeśli ci się uda!

Śmiał się, ale ja nie zabawiał się. Spojrzałem na niego i powiedziałem:

Arkadiuszu, byłem głupi, wierząc ci w słowa. Miałem żonę, o jakiej każdy facet by zazdrościł! Mam syna, rodzinę! Nie potrzebuję twoich młodych dziewczyn!

Mówisz jak kajdany w rękach męża! odparł.

A „mężczyzna” w twoim slangu to ten, co porzuca żonę i dziecko? Czy to ten, co skacze od jednej laski do drugiej, jak pies bez domku?

Arkadiusz wziął to do siebie. Dochodziła nas kłótnia, którą podzieliłyśmy nasze drogi. Jeśli nic się nie zmieni, nie będę już przyjacielem Arkadiusza. Z takim „przyjacielem” nie potrzeba wrogów.

Tego samego dnia przyniosłem Zofii ogromny bukiet kwiatów, ukląkłem i błagałem o wybaczenie, przyznając się do własnego głupstwa. Zofia wybaczyła, wróciliśmy do mieszkania i zaczęliśmy żyć w zgodzie. Nagle poczułem, że kocham ją bardziej niż kiedykolwiek. Nie postrzegałem już jej jako „pakiet z dzieckiem”.

Zofia stała się najpiękniejszą kobietą na świecie, a kilogramy i zmęczenie przestały mieć znaczenie. Zająłem się domem, opieką nad dzieckiem, nocnym karmieniem, praniem i gotowaniem. Ona zapisała się na siłownię. Małżeństwo powoli wróciło na właściwe tory.

Obiecuję sobie, że nigdy nie popełnię takiego błędu. Z całego serca przyjmuję lekcję: trzeba słuchać własnego rozumu, a nie gadki przyjaciół, którzy nie znają twojego życia.

Z wyrazami refleksji,
Fryderyk Nowak.