Alicja w Krainie Cudów

Stara Stanisława Kowalska ocierała łzy, które spływały po bladych, spróchniałych zmarszczkach jej policzków. Co jakiś czas machała rękami i mruknęła niewyraźnie, jak niemowlę szlochające w ciemności. Mężczyźni, patrząc na nią, drapali się po karku, a otaczające ją kobiety usiłowały pojąć staruszkę.

Od świtu, rozpaczliwie szalejąc z żalu, Stanisława biegła po wiosce, pukała w okna i łkała. Od urodzenia była niema i wydawała się nie z tego świata, dlatego mieszkańcy trzymali się od niej z daleka, choć nigdy jej nie krzywdzili. Nie rozumiejąc, co się stało, wezwano Fedora pijaka i wesołka, jedynego, który znał dom staruszki i często pomagał przy gospodarstwie, w zamian za posiłek i butelkę wódki.

W końcu przybył. Zmarszczony, jeszcze nie trzeźwy od nocy, przecisnął się przez tłum otaczających Stanisławę ludzi. Staruszka rzuciła się na niego, jęcząc i łamiąc łzy, machając rękami jakby chciała wyrwać z siebie wszystko. Tylko on potrafił pojąć jej język. Gdy skończyła, Fedora stał się czarny jak burza. Zdjął kapelusz i spojrzał na zgromadzonych mieszkańców.

No dalej, powiedz nam! rozległo się w tłumie.

Zniknęła Bogna! oznajmił, mówiąc o siedmioletniej wnuczce Stanisławy.

Jakże? Kiedy? zapytały przerażone kobiety.

Mówi, że matka porwała ją w noc! wyszeptał przerażony mężczyzna.

Wśród zebranych rozległ się szmer. Kobiety skrzyżowały się, mężczyźni nerwowo zapalili papierosy.

Czyżby zmarła mogła zabrać dziecko? nie dowierzając, rzekł jeden z mieszkańców.

Wszyscy w wiosce pamiętali, że trzy miesiące temu matka dziewczynki, Halina, utopiła się w bagnie. Tak jak staruszka, była od urodzenia niema. Poszła z kobietami po jagody do mokradeł, a tam spotkał ją los. Zgubiła drogę, wpadła w błoto i nie mogła krzyczeć o pomoc, jedynie przymijała. Kto mógł ją usłyszeć? I tak Bogna została sierotą, ciężarem dla starej Stanisławy. Ojca nie było zmarły już w życiu, a zmarła przed narodzinami ukryła tajemnicę pochodzenia córki. Plotkowano, że może ojcem był Fiodor, młody kawaler, znany z tego, że lubił pomagać w domach. On jednak zaprzeczał, mówiąc, że nic się nie wydarzyło.

Stanisława ponownie wydała się rozpaczliwym krzykiem i machała rękami.

Co ona tak gada? szepnęły ciekawskie kobiety. Co? Fedora?

Opowiada, że każdej nocy przychodziła zmarła do domu. Stanisława zapalała świece, wieszała krzyże nad drzwiami i oknami, aby odgonić nieczyste moce. Halina nie spoczywała, podszczypała progi, zaglądała przez okna i szeptała swoją córkę. Tego wieczoru stała pod oknem w świetle księżyca, biała, bez życia w oczach, a usta szepnęły, wabiąc Bognę. Staruszka gniewnie odganiała ciekawską dziewczynkę, lecz gdy odwróciła się, zjawa przeciągnęła zasłonę i, jakby zamglona, przegapiła moment, kiedy zasnęła i przegapiła Bognę. Zmarła odprowadziła dziecko, podstępnie zwodząc niewinne.

Fedora otarł pot na czole rękawem i dodał:

Musimy szukać!

Mężczyźni zgrzytali zębami i rozbiegli się po podwórkach, jedni z karabinami, inni z psami. Nawet Fedora, nie będąc w stanie powstrzymać kacowego drżenia, w pośpiechu ruszył w drogę, by zebrać się na poszukiwania.

Wkrótce chłopi podzielili się na grupy. Najpierw przeszukali podwórza, potem obwąchali cmentarz na próżno. Zostało iść do lasu, a potem do przeklętych mokradeł, gdzie spoczywała Halina. Zrobili przerwę i wyruszyli.

Na skraju puszczy natrafili na ślady bosych stópek dziecka. Psy zaszczekały i ruszyły w głąb zarośli. Długo błąkały się, kręcąc się w kółko, wyczerpując swoich panów, jakby prowokowały ich na manowce.

Pierwsze zmierzchy opadły na czubki drzew, gdy myśliwskie psy, ciężko dysząc i jęcząc, padły na ziemię, a wraz z nimi ich właściciele. Młodsi i wytrwalsi kontynuowali przeszukiwanie bagnie.

Nadzieja topniała z każdą minutą. Fedora stąpał ostrożnie, obawiając się wpaść w bagno. Tak pochłonięty w poszukiwaniach, nie zauważył, że oddalił się od towarzyszy. Jednak mokradło znał doskonale, więc szedł naprzód.

Gdzie jesteś, Bogno? skrzypiąc, pytał, wpatrując się w ciemny bezkres.

W odległości kilkuset metrów usłyszał cichy krzyk. Czarny wron, ogromny, usiadł na gałęzi sosny, jarząc okiem i obserwując przybysza.

Krra! Krra! wydobył złowieszczy odgłos wrony.

Serce Fedory zadrżało. Przenikliwy krzyk przyciągnął jego uwagę. Pośpieszył do wysokiej sosny. Na miękkim mchu u korzeni drzewa, skulona w kulkę, leżała dziewczynka.

Bogno! wyszeptał, obawiając się przestraszyć dziecko.

Dziewczynka otworzyła oczy i spojrzała uważnie na mężczyznę.

Żywa! rzekł z ulgą.

Zdjął koszulę i okrył ją kocem.

Jak się tu znalazłaś? zapytał, nie spodziewając się odpowiedzi.

Jak matka i babcia, i ona była niema.

Z mamą przyszłam, odezwała się nagle.

Mężczyzna drgnął i nie uwierzył własnym uszom.

Cud! podniósł Bognę na ręce i ruszył w pośpiechu z mokradeł.

Powiedz jeszcze coś, dziewczynko! zawołał.

Mama stała się żoną nieumarłej wody bagiennej i chciała zabrać mnie do nowego domu, lecz nie pozwolił jej dziadek. odpowiedziała.

Kto nie pozwolił? drążył zdezorientowany Fedora.

Dziadek. Bardzo stary, lecz silny i mądry. My, ludzie, nazywamy go Leszykiem. Ukarzeł mamę, mówiąc: Nie wolno krzywdzić własnego dziecka! Nie miejsce mi w bagnie. Żywy jeszcze będę, pożyteczny dla ludzi i lasu. Potem wiatr powiał, a czuły podmuch dotknął moich ust i słowa wypłynęły jak strumień. Dziadek wszystko mi wyjaśnił i teraz wiem wszystko!

I co więc wiesz? zapytał Federico, połykając ślinę.

Na przykład, że drzewa potrafią mówić, a trawy szeptać. A ty jesteś mój tata, kochany! wykrzyknęła nieoczekiwanie.

Mężczyzna zamrzał, po czym delikatnie położył Bognę na ziemi, ukląkł i patrząc na jej twarz pokrytą drobnymi piegami, rzekł:

Czy to ci też powiedział stary leszyk?

Tak! skinęła głową dziewczynka i objęła cienkimi ramionami szyję Fedory.

On niepewnie przytulił dziecko. Myśląc, że to naprawdę jego, zadyszał z podniesionego serca.

Z Haliną miał tylko jedną noc wspomnienia. Po tej nocy dziewczynka się zamykała, ukrywała oczy, jakby nic się nie stało. On dążył do niej, a ona odpychała go, aż w końcu zniknęła, wyjechała do ciotki w inną wieś i wróciła nie sama, lecz z dzieckiem.

Nie ma co się dziwić, ludzie kręcili językami, że dziewczynka jest jak ja! w końcu uświadomił sobie Fedora.

Bogna cofnęła się o krok, wyciągnęła rękę i otworzyła dłoń. Na jej dłoni spoczywała czerwona jagoda.

Zjedz! powiedziała. Dziadek Leszyk kazał!

Fedora posłuchał. Zgniatając, wykrzywił minę.

Kwaśna pomyślał.

Od tej pory przestaniesz pić! oświadczyła i poprowadziła ojca w stronę domu.

Fedora uśmiechnął się pod nosem. Czy naprawdę miałby przestać pić? Nie uwierzył w słowa dziewczynki, ale nic nie stracił.

Rzeczywiście zrezygnował z alkoholu, wziął się w garść, przyjął córkę za własną, wychował i nauczył. Bogna spełniła proroctwo. Została zielarką, pomagała ludziom i zwierzętom, leczyła różne choroby i nigdy nie odmawiała pomocy. Często krążyła po lesie i bagnach w poszukiwaniu leczniczych ziół i jagód, zawsze wracając cała i zdrowa, jakby w tych ziemiach miał ją chronić jakiś opiekun, strażnik przed nieszczęściem.