Do czarownicy po szczęście

28 października 2025
Dziś znów stałam przed starą czarownicą w małym warszawskim salonie, w którym wciąż płonęły i gasły małe zapałki. Jej ręce nieśmiało przesuwały płomień, a przy każdym bzz słyszałam własne myśli, jakby ktoś szepnął mi wszystkie tajemnice, które od dawna znałam.

Od długiego czasu nosiłam w sobie tę tęskną, nieprzemijającą ból jakby moje serce zostało połamane przez wilcze wycie bez nadziei. Właśnie dlatego w końcu zdecydowałam się pójść do czarownicy.

Mój najgorszy kryzys, jak się wtedy wydawało, nadszedł, gdy mój mąż, Jerzy, odszedł, zostawiając mnie z dwójką maluchów. Po czterech miesiącach powrócił, ale nic już nie było takie, jak dawniej. Nasz związek popękł, a my z każdym dniem oddalaliśmy się od siebie. Na początku płakałam, pragnąc przywrócić dawną troskę: Jak się masz? i Dobranoc, kochanie. Potem serce zamieniło się w żądzę zemsty chciałam, by Jerzy cierpiał tak samo, jak ja, by los przetoczył go pod kołami autobusu. W końcu obojętność ogarnęła mnie nie wiedziałam już, gdzie jest Jerzy, z kim, kiedy wróci. Nawet dzieci przestały przyciągać moją uwagę.

Nagle mgła przytłaczającego smutku opadła na mnie, dusząc i blokując myśli. Gdy próbowałam ją odgonić, co chwilę przybywały nowe dolegliwości: torbiel pod zębem, którą trzeba było wyciąć i wstawić implant kosztowało to ponad 12000 zł; nagłe pogorszenie wzroku; upadek w parku na równym asfalcie, w wyniku którego złamałam rękę w trzech miejscach. Wtedy w końcu zrozumiałam, że coś musi się zmienić, że nie chcę poświęcać się na oślep przedwcześnie.

Nikt nie rzucił na ciebie złej czaru. Nie myśl o tym. powiedziała czarownica, podając mi kartonik z małymi świeczkami i małą buteleczkę wody. Pij, pal i zapomnij o przekleństwie.

Podziękowałam i wyszłam na zimny, warszawski wiatr. W gardle miałam guzek, a w głowie ciągle krążyła myśl: to nie ona jest winna, to Jerzy taki jest. Po dwunastu latach małżeństwa, po całym tym, co razem przeszliśmy.

Wieczorem usiadłam przy notesie. Żyć własnym życiem. Czego naprawdę chcę? pytanie krążyło w mojej głowie, ale długie linie pytajników nie chciały się zamknąć. Przez całe życie marzyłam o tym, co kochają moje dzieci: wyjazd nad morze, wizyta w aquaparku, zabawa w sali gier albo choćby spacer na placu przy domu. A co ja? Co chciałam naprawdę?

Spędziłam ponad pół godziny zapisując cele, które w końcu wyłoniły się z mgły:
Biegać rano, znajdować czas i energię na bieganie.
Zmienić pracę, objąć stanowisko kierownicze, otrzymywać godziwe wynagrodzenie i rozwijać się zawodowo.
Schudnąć siedem kilogramów.
Kupić sobie piękną futrzaną kurtkę.
Nabyć własny dom.
Budować spokojne, zdrowe relacje z dziećmi.
Odkryć hobby, które będzie sprawiało przyjemność.

Z westchnieniem zamknęłam notes. Nie było łatwo odnaleźć własne pragnienia, ale musiałam gdzieś zacząć. Spojrzałam na Jerzego, który siedział bezwiednie przy laptopie na kanapie. Twój mąż taki… echo tej myśli odbiło się w mojej głowie.

Zamknęłam drzwi samochodu i ruszyłam ponownie do czarownicy. Musiałam omówić z nią wiele spraw: jak postawić się w nowej pracy, by dział funkcjonował sprawnie; jak wreszcie wyleczyć bolącą szyję, której ręczne terapie nic nie dały; czy oddać najstarszego syna na zajęcia sportowe, czy pozwolić mu rozwijać swoją pasję do rysowania. I oczywiście, co zrobić z Jerzym, który zdawał się być jednocześnie częścią mojego życia i jego brakiem.

Dziś przychodzisz ze swoim życiem. Twoja choroba, twój mąż wszystko zaczyna gasnąć. uśmiechnęła się czarownica. Wkrótce przestaniesz się zastanawiać, gdzie jest Jerzy, z kim rozmawia, czy spotyka się z byłą kochanką. Pamięć o tym przeminie, a ty będziesz żyła własnym życiem, bez zbędnych obciążeń.

Świeca znowu migotała. Niech rysuje. A praca? zapytałam. Wyznaczaj konkretne zadania, a otrzymasz konkretne rozwiązania. Nie liczą się twoje domysły.

Twój mąż będzie przyciągał się coraz mocniej. Im ciekawsze będzie twoje życie, tym bardziej będzie krążył wokół ciebie niczym cień w słoneczny dzień. Gdy słońce zgaśnie, cień zniknie. podsumowała czarownica. Kiwnęłam głową i podziękowałam.

Na pożegnanie otrzymałam od niej prostą radę: Weź tenisową piłkę, przyłóż ją do kręgosłupa i przetaczaj w przysiadach. Wszystko się ułoży.

Z uśmiechem myślałam, że to żart, że piłka ma zastąpić drogie sesje u fizjoterapeuty, które kosztowały mnie tysiące złotych. Czy naprawdę nie mam innego wyboru, jak nie żyć własnym życiem?

Dni mijały zima, wiosna, lato i znowu złote liście jesieni. Na początku roku szkolnego odprowadziłam syna Dymka do szkoły plastycznej. Zauważyłam, że talent jego rozkwita, a ja wcześniej nie dostrzegałam tego. Jego obrazy zaczęły pojawiać się na miejskich i wojewódzkich wystawach. Dymek odłożył tablet, poświęcając wolny czas pędzlowi i farbom.

W moim biurze zamontowałam tablicę i markery, na których codziennie zapisywałam cele i terminy. Z czasem stało się to naturalną częścią dnia, a dyskusje o zadaniach przestały być potrzebne. Zaczęły się jednak nieprzyjemne szeptane komentarze za moimi plecami, lecz praca szła naprzód.

Zaczęłam prowadzić szkolenia z rozwoju personelu najpierw jako hobby, później jako ekspert i wykładowca. Wynagrodzenie z nich dorównało mojej etatowej pensji.

Jednego dnia otrzymałam bukiet czerwonych róż, nieoznaczony i bez kartek. Pomyślałam od razu o Jerzy, choć to nie było tak, jakby chciałmi w ten sposób coś wyznać. Jak ci się podoba?, zapytała mnie koleżanka, po czym nie otrzymałam odpowiedzi. Dziękuję napisałam w odpowiedzi, choć w myślach myślałam o chryzantemach, których cierpki zapach kojarzy się mi z moim ulubionym sezonem. Jerzy nigdy nie zapamiętał mojego upodobania; w jego świecie wszystkie kobiety kochają róże.

Na zewnątrz słońce rozświetlało złociste, płomienne liście klonów przy wejściu do biura. Marzyłam, by zatoczyć się w ich wirze. Wciągnęłam pełną piersią świeże powietrze przez otwarte okno, wyrzucając z głowy myśl, że nie jestem w stanie nic zrobić sama. W końcu odnalazłam swoją wolność.

I tak, jak obiecała czarownica, tenisowa piłka naprawdę pomogła szyja przestała boleć, a ja mogłam skupić się na tym, co naprawdę chcę.

—

To był kolejny rozdział mojej drogi ku własnemu życiu.