Młodszy syn. Opowieść.

Młodszy syn. Opowieść.

Klaudia i Wacław sami nie dawali rady wyjaśnić, jak udało im się mieć tak bystrego chłopca. Oboje skończyli dopiero dziewiątą klasę, a to dzięki życzliwości nauczycieli, co to w Polsce nieczęsto się zdarza. Każdemu coś, mawiają starsi, a jednak klaudia w mig potrafiła zakiełkować każde nasiono, a Wacław miał ręce pełne złota.

Mieli czworo dzieci najstarszą Marię, potem drugą córkę Bognę, a wreszcie dwóch synów, którzy przyszli na świat tego samego dnia Szymona i Pawła. To właśnie Paweł był tą pomarańczową pocztówką, co wyróżniała się wśród szarych dni. Nie miał jeszcze trzech lat, a już mówił lepiej niż przeciętna Bogna, a kiedy poszedł do szkoły, nauczyciele nie mogli uwierzyć czytał, pisał i mnożył liczby, że od razu go przenieśli do drugiej klasy.

Może to nie było sprawiedliwe wobec innych uczniów, lecz Paweł miał u Klaudii szczególne miejsce. Zwolniono go z domowych obowiązków, a wszystko, o co poprosił, kupowała książki, mikroskopy, cokolwiek. Nawet gdy nadeszły ciężkie lata dziewięćdziesiątych, kiedy kraj się rozpadał, a życie Klaudii rozpadło się w jednej chwili straciła męża i najstarszą pomocnicę, mamusię Martę ona nie odwróciła wzroku od syna i pozwoliła mu kontynuować naukę, a potem wysłała go do miasta na studia.

o czym myślisz, Klaudio? pytały sąsiadki, które widziały, jak Szymon niosie wodę z kranu, Bogna pielęgnuje ziemniaki w ogródku, a Paweł siedzi w cieniu na ławce i czyta książkę. Czy myślisz, że kiedyś podziękuje, przyniesie ci kieliszek wody w starości? Odpłynie i wszystko się skończy.

dopóki mnie nie pouczysz! odpowiadała Klaudia. Co chcę, to robię.

Dzieci też wypowiadały się o matce.

Dlaczego ja powinienem rąbać drewno, a on rozwiązywać równania? pytał Szymon.

No to weź i rozwiąż, jak chcesz uśmiechała się Klaudia.

Szymon chwytał podręcznik, siedział nad nim pięć minut, potem zamykał go z niezadowoleniem i mówił:

to bajka, lepiej iść rąbać drewno!

Najbardziej obrażona była Bogna, która otwarcie buntowała się przeciwko specjalnemu traktowaniu brata i co chwilę knuła mu jakieś psoty raz wrzuciła mu zeszyt do pieca, innym razem podłożyła zgniłe jajko do butów.

zawsze dajesz mu najpyszniejszy kawałek, krzyczała. A on odejdzie i cię zostawi powtarzała słowa sąsiadek.

Kiedy Paweł wyjechał na studia, w domu zapadła cisza i spokój. Klaudia przytuliła się do najmłodszego syna. Na początku pisał długie listy, opisywał całe szkolne życie, które brzmiało tak obco dla Klaudii. Z czasem listy stały się rzadsze, a wizyty coraz bardziej sporadyczne sąsiadki miały rację. Klaudia czuła to gorzko, choć nie pokazywała. Syn jednak ukończył szkołę i stał się człowiekiem.

Bogna wyszła za mąż do sąsiedniej wsi. Zięć nie przypał jej serca był marzycielem, ciągle wymyślał nowy sposób na bogactwo i zawsze przegrywał. Teraz wymyślił otworzyć piekarnię, tylko że kredyt mu nie przyznali.

Szymon mieszkał z Klaudią i nie spieszył się z małżeństwem, choć kandydatek było pod dostatkiem.

Ach, matko, chciałbym jeszcze trochę pograć! Myślę o kupnie samochodu. Nie jakiegoś szmacianego, a prawdziwego importu. Wyobrażasz sobie mnie w takim aucie?

Klaudia wzdychała:

Jaki samochód, Szymonie? Jesteś jak nasz Arsenij, co ciągle marzy. Nie ma co marzyć, trzeba pracować…

Tak naprawdę, żeby go trochę uspokoić, Szymon poszedł w ślady ojca, odnowił dom tak, jakby był na obrazku, pracował jako traktorzysta i radził sobie nieźle często znajdował jakieś skróty. Klaudia nie narzekała, miał dobrego syna.

A co z Pawłem? Klaudia nie wiedziała, gdzie jest, od roku nie słyszała od niego żadnej wieści. Ostatni list mówił, że wyjechał zarabiać, ale dokąd kto wie.

Kiedy przed domem stanęła nowa, błyszcząca maszyna, Klaudia pomyślała, że to może ktoś się zgubił i pyta o drogę. Ale tak donośnie i zuchwale zaryczała, że w sercu matki zapłonęła nadzieja. Otworzyła furtkę i podeszła do drogi.

Przy samochodzie stał Paweł. Natychmiast go rozpoznała, choć ostatni raz widziała go dwa lata temu. Przypominał jej zmarłego Wacława wysoki, szerokim ramieniem, z włosami w złotym blasku. Piękny! Sąsiadki też wyrzucały się z okien, by zobaczyć, że Paweł nie zapomniał matki i przyjechał w odwiedziny.

Klaudia rzuciła się na syna, przytuliła go mocno. Oto mój własny potomek, nie na darmo wszystko się działo.

Szymon przywitał brata z nieco zmarszczonymi brwiami.

nieźle wygląda ta maszyna zazdrośnie dodał.

to nie moja, odparł wesoło Paweł.

to czyja? nieco się uspokoił Szymon.

twoja podał Paweł bratu kluczyki. Bierz, już przygotowałem darowiznę, jedziemy później do notariusza.

Szymon rozejrzał się po mamie. Klaudia uśmiechała się.

dzięki, bracie przyznał nieśmiało. Ale przecież to drogie!

nie droższe niż pieniądze odparł Paweł. A gdzie jest Bogna?

Bogna wyszła za mąż szybko wyjaśniła Klaudia. Do sąsiedniej wsi. Mąż jej pracowity, wkrótce podwyżki.

wyszła za mąż? No to jedźmy w gościnę. Zawieź nas, Szymonie, tym autem.

Bogna przywitała ich nieco niezręcznie, a jej mąż, Arsenij, od razu zaczął chwalić się, że otworzą piekarnię i będą żyć jak w bajce.

gadżet, ty! rzuciła Bogna w jego kierunku. Nie dostałeś kredytu, nie ma piekarni. Nie słuchaj go, Paweł, on jest marzycielem.

Paweł się uśmiechnął i odpowiedział:

z piekarnią damy radę, nie ma problemu. Powiedz, ile potrzebujesz, przelnę.

Zaskoczony Arsenij spojrzał na Pawła nieufnie. Z żony już słyszał, że jej brat to niedobry leniwy.

Paweł wyciągnął z kieszeni małe pudełeczko i podał Bogni.

to dla ciebie.

Ostrożnie otworzyła czerwony futerał. W środku leżały przepiękne złote kolczyki z szmaragdami, dokładnie w kolorze jej oczu. Zaniemówiła, założyła je przy lustrze i rzekła:

dziękuję, Paweł, trafiłeś w dziesiątkę. Prosiłam Arsenija o kolczyki, a on kupił mi tylko maszynę do mięsa!

Klaudia siedziała cicha i szczęśliwa. Może syn kiedyś jej coś podaruje kolczyki albo bransoletkę. A najlepiej pralkę.

Jednak syn nie przyniósł prezentu, i dopiero gdy Bogna wspomniała, że matka po porodzie wróci do domu, Paweł powiedział:

tylko na chwilę, Bogno. Zabiorę mamę ze sobą. Jeśli oczywiście zechce.

Klaudia patrzyła na syna zdumiona. Ze sobą? Gdzie? Jak?

nie wiem A co z domem?

dom? Tam będzie mieszkał Szymon, przyprowadzi nową gospodynię. Ja bez ciebie, mamo, tęsknię. Jedziesz ze mną? Nie spodoba ci się? zapytał.

Klaudia nie wiedziała, co myśleć. To było całe jej życie, grób Wacława i Marty A tam jej ukochany syn i zupełnie obca, nieznana jej rzeczywistość. Ciekawe, co by Wacław powiedział?

Klaudia nagle zobaczyła na progu twarz swojego męża kapelusz krzywo na głowie, dłonie pełne odcisków.

po co się zastanawiać, Klaudio? Przyswoiłaś go dla lepszego życia. Czas i ci to zobaczyć, inaczej nie zrozumiesz, po co wszystko to było.

Uśmiechnęła się i rzekła:

czemu nie pojechać