Anna nigdy nie ufała swojemu mężowi

Pamiętam, że przez całe życie nie ufałam swemu mężowi. Z tej przyczyny musiałam polegać wyłącznie na sobie tak właśnie ukształtowała się nasza codzienność. Mąż, Wiktor, miał urodę jak maki na polskich łąkach i zawsze był duszą towarzystwa. Pił umiarkowanie, nie palił, nie porywała go żadna piłka, wędkarstwo ani polowanie. Krótko mówiąc: Młody, choćby nie w pałacu.

To właśnie dzięki tym zaletom domyśliwałam się, że Wiktor szuka ukojenia poza czterema ścianami domowego ogniska. Tacy mężczyźni nie znajdziesz w dzień z ogniem w ręku. A łowczynie i tak się przydadzą Jedyną rzeczą, która nieco koiła moje obawy, była jego miłość do naszego synka. Wiktor nie szczędził mu serca; całe wolne chwile poświęcał Stefanowi. Dlatego wierzyłam, że ojcowska gorliwość wystarczy, by utrzymać rodzinę w całości.

W szkole drwili ze mnie, nazywając Jadzik za płomiennorude włosy i piegi rozrzucone po twarzy. Mama, piękna od lat, powtarzała mi od dziecka: Jadwigo, jesteś jak kaczy łobuz. Wybacz, że tak mówię, ale prawda goryczy jest nieunikniona. Kto inny ci ją powie w oczy, jak nie własna matka? Małżonka nie znajdziesz, więc w życiu będziesz musiała oprzeć się wyłącznie na sobie. Ucz się pilnie, a po szkole buduj karierę. A gdy przyjdzie dobry człowiek, nie odmawiaj mu roli wiernej żony. Te słowa wryły się w mej pamięci na zawsze.

Po ukończeniu szkoły z medalem złotym ruszyłam na studia, gdzie poznałam przyszłego małżonka. Nie pojąłem, czemu przyciągnęłam tak pożądany młodzieniec. Wiktor wyznał później, że byłem jedyną dziewczyną, do której odważył się podejść. Nie używałam makijażu, nie podkreślałam urody, ubierałam się skromnie i nie znałam sztuki kokieteryjnej. Gdy zdałam sobie sprawę, że Wiktor naprawdę się mną interesuje, przejęłam inicjatywę. Nie chciałam przegapić daru losu, więc zaproponowałam mu małżeństwo. Zaskoczony początkowo, przyrzekł, że będzie cichą, posłuszną i wierną żoną. Miłość przyjdzie z czasem zapewniał mnie. Po namyśle zgodził się, a wbrew wątpliwości pomagała mu matka, Wiktoria Olekna.

Kiedy Wiktor po raz pierwszy przywiózł mnie do domu, Wiktoria przyjrzała się mi z krytycznym spojrzeniem. Syn piękny jak wschodzące słońce, a ty, brązowa kropka… Nie chcę takich wnuków! myślała. Pierwsze spotkanie nie było udane. Dostrzegłam jej niezadowolenie, ale nie zamierzałam tracić szansy. Postanowiłam odwiedzić ją bez Wiktora, by zapewnić przyszłość małżeństwa. Matka Wiktora przyjęła mnie przy herbacie, a ja obiecałam, że będę wierną i posłuszną żoną przez całe życie argument, który przeważył nad moim wyglądem.

Wiktoria była samotną kobietą. Mąż dawno ją opuścił dla innej miłości, po roku powrócił, zmęczony i pogięty. Rodzina nie przyjęła go ponownie, a ona całe życie zadawała sobie pytanie, czy nie powinna wybaczyć niewiernego? Jedno dziecko i samotne wychowywanie syna były trudne, więc przychyliła się do wyboru swojego kochanego syna. Zrozumiała, że Jadwiga dotrze do Wiktora po każdej, nawet najtrudniejszej drodze, i pobłogosławiła nasz związek.

Rok po ślubie urodził się nasz syn Stefan, będący kopią ojca co uradowało Wiktorię. Wiktor otulał go jak szalony motyl, a chłopiec stał się sensem jego życia. Miłość do żony jednak nie rozkwitła. Ja też nie zapaliłam się do męża. Nasze relacje były spokojne: prałam i prasowałam jego koszule, gotowałam obiady, całowałam go w policzek na dobranoc. Wiktor oddawał mi całą pensję, przynosił kwiaty na urodziny i całował rano. To raczej rytuał niż prawdziwa miłość, a my czekaliśmy na prawdziwe uczucie, o którym czytaliśmy w książkach i opowiadali przyjaciele.

Po pięciu latach Wiktor odnalazł to, czego szukał nie w domu, lecz poza nim. Zakochał się w boskiej piękności o imieniu Bożena. Oboje spotykali się w kawiarniach, na ławkach i u przyjaciół, co wyczerpywało go coraz bardziej. Stefan widział ojca coraz częściej wrogiego niż kochającego. Bożena wymagała: Wiktorze, albo żenisz się ze mną, albo zostaniemy przyjaciółmi. Mężczyzna był rozdarty między miłością do kochanki a obowiązkiem wobec syna. Kiedy Stefan miał pięć lat, Wiktor spakował rzeczy i opuścił dom.

Znowu przywołały mnie słowa matki. Gdy w dzieciństwie były one bolesne, teraz stały się tarczą. Wiedziałam, że nie rzucę się w przepaść, nie będę płakać w trzech strumieniach, bo matczyna szczepionka przeciw życiowym trudnościom była we mnie.

Historia ta zraniła moje serce, jakby odrąbł kawałek duszy, który spadł w najgłębszą otchłań. Szczęście jest jak wolny ptak siada, gdzie zechce. Musiałam wypić kielich porzuconej żony do końca. Na pożegnanie rzekłam Wiktorowi: Gdybyś się namyślił, drzwi zawsze będą otwarte. Nie zwlekaj z powrotem. Stefan cię kocha, nie zostawiaj go w cierpieniu.

Wiktor jeszcze pół roku rozbijał się między synem a Bożeną. Ja chroniłam szczoteczkę po jego zębach, stojąc w łazience w osobnym kubeczku. Gdy przychodził po syna, szczoteczka patrzyła na niego jak milczący pretensja. Pewnego razu Wiktor wsadził ją do kieszeni, by wyrzucić. Następnego dnia w kubeczku leżała nowa szczoteczka. Na kuchni czekała ulubiona kawa, a w przedpokoju pantofle czekały na właściciela. Te drobne domowe szczegóły drapały Wiktora w sercu. Nie potrafił wyjaśnić sobie, dlaczego odszedł; niewidzialna siła pchnęła go ku Bożenie. Dzieląc się dylematami, nie znalazł odpowiedzi.

Mogła mnie, Jadwiga, powstrzymać przed wchodzeniem na próg. Mogłabym przeklinać kochankę i Wiktora, lecz milczałam. Gdy odchodził, mówiłam spokojnie: Wracaj, Wiktorze. Nie zapominaj o nas. Bożena przyjmowała go wyczerpanego. Odrzucała hałas wokół Stefana, ostrzegając: Gdy odejdę, to tylko dlatego, że kochasz syna bardziej niż mnie. Tak trwało latami.

Dawne przyjaciółki namawiając mnie: Gdzie już twój mąż? Potrzebujesz go codziennie, nie na święta! Jesteś jeszcze młoda, zapomnij o Wiktorze! szarpały mnie przysłowiem: Kiedy krzew nie jest miły, skowronek nie zbuduje gniazda. Z czasem przestały naciskać; przyzwyczaili się, że jestem sama. Czas nieubłaganie płynął.

Wiktor przestał odwiedzać Stefana. Ojciec i dorosły syn spotykali się już tylko przy neutralnym punkcie. Stefan kończył szkołę, a ja wreszcie uwierzyłam, że mąż już nie wróci minęło dwanaście lat od jego odejścia. Postawiłam kropkę na tamtym rozdziale i przestałam czekać. Wciąż miałam siłę, by mieć drugie dziecko, ale nie było to moim celem. Wzięłam bilet i poleciałam w ciepłe kraje, gdzie nawiązałam krótkotrwały, beztroski romans przyczajenie się przy ławeczce.

Po dziewięciu miesiącach Stefan miał siostrę Maśkę. Przyjaciółki zaskoczyły się moim zdecydowaniem; stały przy progu szpitala, czekając na noworodka. Wyszedł zmęczony, lecz szczęśliwy, trzymając w rękach pachnący wstążkami pakunek. Cześć, dziewczyny! Proszę, kochajcie moją Maśkę! uśmiechała się Jadwiga.

Jedna przyjaciółka dopytała:
A jak będziesz ją nazywać po ojcu?
Do nazwiska dojdziesz, muszę rosnąć! odparła młoda mama.

Żadne drwiny nie przyćmiły radości. Życie poświęciłam wychowaniu Maśki. Stefan stał się pierwszym i niezastąpionym pomocnikiem. Maśka nie zadawała pytań o ojca, bo matka była przepełniona szczęściem. Gdy oddano ją do przedszkola, trójka lat temu, rówieśnicy otworzyli przed nią świat rodziców nie tylko mam, ale i tatusiów. Maśka odtąd nazywała Stefana tatą. Było to zabawne i gorzkie jednocześnie.

Pewnego wieczoru w moim mieszkaniu zadzwonił niepewny dzwonek. Maśka pobiegła do drzwi, krzycząc: To mój tata! Patrząc przez oczko, zobaczyłam Wiktora. Otworzyłam szeroko drzwi.

Czy mogę wejść, Jadwigo? zapytał nieśmiało, stąpając po kątach.
Wejdź, jeśli już przyszedłeś odpowiedziałam, nie kryjąc zdziwienia.

Wiktor odłożył dwie przepełnione torby i zdjął plecak. Maśka rzuciła się w ramiona nieznajomego ojca:
Mamo, to mój tata! Czyż nie?

Z łzami w oczach wyjaśniłam dziewczynce:
Tak, Maśka, to twój tata.

Wiktor wziął ją na ręce, pocałował w piegowy nosek, pogłaskał złociste loki: Cześć, mój rudy! Potem przytulił się do mnie i położył pocałunek.

Dziękuję ci, Jadwigo! Czy wybaczysz mi? błagał, próbując uklęknąć.

Delikatnie, lecz stanowczo chwyciłam jego łokieć, nie pozwalając mu opaść.
Witaj, mój gorzki miodzie! Byłeś nieobecny przez siedemnaście lat, ale nie mam pretensji. Kto wspomina stare czasy, nie ma prawa gniewać się. Potrzebujemy cię, tato westchnęłam, ulokowana w spokoju.

Stefan stał z otwartymi oczami, patrząc na scenę.

Po kilku tygodniach, po odzyskaniu równowagi, zadzwoniłam do przyjaciółki i rzekłam: Chcesz znać nazwisko mojej córki? To Wiktorówny. Zapamiętaj: Maria Wiktorówny, bez wątpliwości!.