Przemyśl to na nowo

Czy naprawdę zarejestrowałaś go w mieszkaniu? nie mógł się oprzeć Szymon, gdy zobaczył, że matka wprowadziła nowego lokatora. Wcześniej nie pomyślałaby o czymś takim.
A po co? Co ma ten Józio do roboty? szepnęła matka, ciągle rozglądając się po współlokatorze.
Ma już czterdzieści lat powinien mieć własne mieszkanie!

Ojciec zmarł, gdy Szymonowi skończyło się trzynaście lat, a jego siostrze Kasi zaledwie trzy. Nie było nikogo, kto mógłby pomóc rodzinie; jedyna babcia ze strony matki odeszła dwa lata wcześniej, a dalszych krewnych nie mieli.

Szymon nie odczuwał wielkiego żalu po stracie ojca zawsze był w wartościach i rzadko bywał w domu, ale zapewniał rodzinę. Teraz jednak było im ciężko, bo jedynym dochodem była matka Ania, sprzedawczyni w sklepie przy ulicy Piotrkowskiej w Łodzi.

Mąciła się bez jednego żywiciela, a Szymon robił, co mógł: dorabiał, pomagał w domu i opiekował się Kasią. Nie protestował, kiedy po roku matka przywiozła do domu jakiegoś Mikołaja. Nie był to dla niego żadny gość, ale Ania nagle znów się uśmiechała i wyglądała młodziej. Ten stan trwał kilka miesięcy, po czym Mikołaj zniknął.

Okazało się, że jest żonaty słyszała Ania płacząc do sąsiadki. A przyjechał w delegację. Przecież lepiej mieszkać w przytulnym mieszkaniu niż w hotelu!

Ach, Aniu wzdychała sąsiadka. Masz dwoje dzieci, lepiej zajmuj się nimi, niż biegać za obcymi mężczyznami.

Potem pojawił się niechlubny Stanisław Kowalski, który nazywał matkę moją słowiczką, a Szymona i Kasię moimi pisklętami. Stał się ich gościem na pół roku. Następnie kolejny cichy, uprzejmy współlokator Jerzy został w domu na trzy miesiące.

Dlaczego Ania nie szczęściła z mężczyznami, Szymon nie rozumiał. Była piękna, pracowita i troskliwa Po Jerzym nastąpiła cisza.

Nie potrzebuję nikogo, oznajmiła Ania sąsiadce. Mam dobre dzieci, będę je wychowywać i cieszyć się życiem.

Szymon odetchnął z ulgą. Miał szesnaście lat i marzył o studiach w Krakowie. Dzięki babci poszedł do szkoły w wieku sześciu, więc nie mógł wyjechać bez zgody matki, a zostawić siostrę pod opieką zajętej Anny też nie chciał.

Co ty, synku! wykrzyknęła, gdy opowiadał o planach pod koniec jedenastej klasy. Oczywiście jedź! My z Kasią damy radę. Tylko pieniędzy nie dam, bo nie stać nas na złotówki.

Zadbam o siebie sam odparł pełen zapału Szymon. Na pewno się uda?

Na pewno.

Nie wiedział wtedy, że matka nie zostawiła go tak po prostu. Po przyjeździe na studia do akademika, Szymon ciężko pracował, ucząc się i dorabiając wieczorami. Nie było łatwo, ale był przygotowany na trudy.

Zauważył, że bardzo tęskni za matką i szczególnie za Kasią, która traktowała go jak Boga i zawsze go słuchała. Gdy Szymon wyjechał, Kasia płakała, ale później zapewniła, że będzie czekać. Po kilku miesiącach rozmów telefonicznych, które odbywali co trzy dni, Kasia zaczęła mówić nisko i smutno, a raz rozpadła się w płaczu.

No, mała ciociu powiedział surowo. Otrzyj łzy i powiedz, co się stało. Nie okłamaj mnie.

Kasia, jak zwykle, posłuchała i po pięciu minutach Szymona przeszyły dreszcze. Okazało się, że po jego wyjeździe Ania wprowadziła do domu wujka Józefa hałaśliwego elektryka z małej firmy, łysiejącego i rumianego, którego matka przyjęła jak króla.

Józef traktował nie tylko współlokatora, ale i dziewczynkę jak podwładnych. Ania stała się przed nim jak dywan, zapominając o Kasi. Kasia, mając osiem lat, sama chodziła do szkoły dwie przecznice od domu i wracała samodzielnie. Matka przestała odprowadzać ją na basen i do zajęć teatralnych: Chcesz iść? Idź sama, ucz się samodzielności.

Józef uważał, że dziewczynka powinna sama gotować, prać i prasować, a Ania nie dawała mu za bardzo wytchnienia, ale to nie trwało długo. Kasia nie mogła wychodzić z pokoju bez pozwolenia, kiedy Józef był w domu, i musiała unikać jego wzroku.

Co to za szaleństwo, matko? wybuchnął Szymon po rozmowie z siostrą. Porozmawiam z tobą! Nie płacz, mała ciociu, załatwię to.

Jednak nie udało się.

Czy nie zasługuję na własne szczęście? zapytała Ania, gdy Szymon zarzucił jej, że Kasia cierpi. Józef to wspaniały mężczyzna! A Kasia jest po prostu rozpuszczona, potrzebuje dyscypliny.

Kasia?! wcześniej Ania nazywała ją po prostu Kasią, a w chwilach złości Katarzyną. Teraz wszystko się zmieniło.

Mamo, czy naprawdę czujesz się dobrze? Nic ci nie dolega? zapytał ostrożnie.

Czuję się świetnie odparła, po czym złagodniała ton: Kasia trochę przesadza tęskni za tobą i wymyśla różne historie, żeby cię wzruszyć.

Szymon nie był pewny, czy siostra coś wymyśla, ale nie miał powodów, by nie wierzyć matce. Skupił się na nauce, chcąc zdać semestr wcześniej i znaleźć pracę. Pieniądze mu brakowało, bo nie pił, nie palił i nie chodził po klubach.

Udało mu się zdać wszystkie przedmioty, ale musiał zrezygnować z oferty pracy.

Boję się go przelała Kasia łzy do słuchawki. Oni ciągle się kłócą, a potem on wędruje po mieszkaniu kompletnie nago

Co masz na myśli?

Tak wymamrotała. Boję się go.

Szymon, choć nie miał bujnej wyobraźni, nagle zobaczył przerażające obrazy. Natychmiast wsiadł pierwszym autobusem i pojechał do domu, by przekonać się, że siostra mówi prawdę. Józef chodził po mieszkaniu pośmiewczo, patrzył na Szymona z góry i krzyczał do Anii:

Twój syn przyszedł, a ty nawet nie nakryłaś stołu dla gości.

A ona z uśmiechem przytulała nowego współlokatora: Spokojnie, Józefie, zaraz będzie.

Szymon nie chciał pić z gospodarzem. Poszedł do pokoju siostry, która płakała ze szczęścia. Z kąta usłyszał, jak Józef mówi do matki: Źle wytresowałeś chłopaka, brak mu szacunku do starszych, a ona drżąc wymamrotała coś niejasnego.

Po kilku dniach Szymon miał pewność Kasia nie wymyślała. Józef rządził w mieszkaniu, wydawał rozkazy, a Szymon natychmiast odpierał.

Nie masz prawa mi dyktować!

Aaa groził Józef. Twój syn nie traktuje mnie jako człowieka. Wyjaśnij mu.

Synu, co się tak rozjuszyłeś? wpadła matka. Józio też jest tu wpisany, musicie się jakoś dogadać, bo wszyscy tu mieszkamy

Czy zarejestrowałaś go w mieszkaniu? Szymon nie mógł uwierzyć, że matka pomyślała o tym.

Czy co? Niech Józio będzie przyjacielem? szepnęła, patrząc na współlokatora.

Ma już czterdzieści lat powinien mieć własne mieszkanie!

Kiedy się sprzeczali, drzwi wejściowe hukały. Józio, obrażony, wyszedł. Ania zbladła, rzuciła się za nim, lecz Szymon powstrzymał ją.

Mamo, co się dzieje? Czy on cię zatruta? Może powinniśmy pójść do lekarza?

Co ty wiesz? łza spłynęła po policzku. Może po raz pierwszy w życiu się zakochałam! I Józio mnie kocha! Myślisz, że łatwo żyć bez męża? wykrzyknęła, płacząc.

Szymon był zagubiony. Litość do matki, troska o siostrę i własny los rozdzierały go. Wiedział, że musi jakoś pozbyć się Józefa. Żadne rozmowy ani namowy nie działały; wydawało się, że Józef zahipnotyzował matkę.

W końcu znalazł rozwiązanie w internecie.

Mamo, albo wyrzucisz go z drzwi, albo pójdę do sądu stanął twardo.

Jaki sąd, synku? Józio mieszka tu legalnie odpowiedziała, nie słabnąc.

Zobaczymy. Zarejestrowałaś go, kiedy byłem nieletni, a teraz wszystko się zmieniło. Pomyśl

Józio, widząc zagrożenie, po dwóch dniach wyprowadził się. Ania patrzyła na Szymona ze łzawymi oczami, a potem trochę się uśmiechnęła i zaczęła spędzać czas poza domem, jakby pogodzona z nowym kochankiem.

Szymon przeniósł się na studia zaocznie i podjął pracę w Łodzi. Ma nadzieję, że matka się otrząśnie, a on będzie mógł żyć spokojnie, gotowy bronić rodzinę, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Ta historia uczy, że prawdziwe wsparcie i odwaga w obliczu trudności są ważniejsze niż krótkotrwałe przyjemności, a jedynie uczciwość wobec bliskich daje wewnętrzny spokój.