Spotkanie Absolwentów. Opowieść.

Drogi pamiętniku,

Miałem niepokój, że nie rozpoznam Łucję, kiedy ją zobaczę. Ostatni raz widziałem ją, gdy mieliśmy po piętnaście lat; teraz obaj mamy trzydzieści, a ja wyobrażam sobie, jak wygląda w tym małym miasteczku Kalisz.
Na pewno ma troje dzieci i męża, który codziennie wylewa kolejną butelkę wódki pomyślałem z gniewem. Nie rozumiałem, dlaczego tak się czuję, skoro to ja wyjechałem, a nie ona.

Kiedy pojawiłem się w szkole, ludzie witali mnie jak gwiazdę filmową poczułem się niepewnie. Łucji nie było wśród absolwentów, więc uznałem to za lepsze: nie potrzebuję już tej tęsknoty za tą Łucją.

A potem ją ujrzałem. Miała delikatne dłonie z niebieskimi żyłkami, twarz ostry szpic, puszyste jasne włosy, zawsze krótkie i przycięte w kształt puszystego dmuchańca. Wyglądała uroczo, i nieświadomie wyszeptałem: Jaka piękna Łucja.

Nasz kolega ze szkoły, Paweł Gubik, roześmiał się i dodał: Mów tak samo! Zobacz Arżanowa ma długie, lśniące włosy i gładką skórę, a Łucja jest blada jak kalafior i ma pryszcze. Rzeczywiście, na twarzy Łucji były drobne wypryski, ale nie psuły jej uroku. Zgodziłem się z Pawłem: No cóż, chyba masz rację.

Nie wiedziałem, jak zdobyć przyjaźń Łucji dziewczyny już nie rozmawiają z chłopakami tak, jak kiedyś, a próba rozmowy od razu prowadzi do szybkich żartów o przyszłym mężu i pannie młodej. Paweł wpadł na pomysł, żeby zaprosić nas wszystkich na swoje urodziny. Jego mieszkanie nie było tak duże jak moje, ale w ciasnym wnętrzu bawiliśmy się świetnie: mama Pawła wymyślała zagadki, a my graliśmy w Transformery, które dostałyśmy od kolegów, a ja byłem największy z nich.

Mamusiu, powiedziałem w przeddzień przyjęcia, czy mogę zaprosić całą klasę?
Całą klasę? zdziwiła się ona. A gdzie ich postawimy?
Proszę, mamo! błagałem.
I tak i tak nie przyjdą, wtrącił tata z drugiego pokoju. Zrób im bufet, niech jedzą przy stole, nie przy podłodze.
A rodzina? zapytała.
Na inny dzień i nie zapomnij o serwetkach, obrusem i siedmiu daniach

Teraz już rozumiałem, że Łucja nie przyjdzie, bo nie ma pieniędzy na prezent. Wiedziałem, że pochodzi z wielodzietnej rodziny matka bibliotekarka, ojciec pijak, słodycze widać tylko przy świętach, a kurtki dzierży starsza siostra. Gdy podszedłem, by zaprosić ją na przyjęcie, wyszeptałem:

Chciałbym prosić cię o mały prezent narysujesz mi okładkę na płytę?

Łucja nie zrozumiała, więc wytłumaczyłem: mój pies Burek rozszarpał płytę, a jedyną, co mam, jest biała, znoszona kartka.

Macie magnetofon? zapytała nieufnie, bo wszyscy wiedzieli, że mój ojciec właściciel sieci restauracji w Kaliszu ma najnowszy sprzęt.

Tak, ale wolę winyle. odparłem. Łucja, której rysunek zawsze dostawał piątkę i wystawiano go na wystawach szkolnych i okręgowych, zgodziła się: Dobrze, narysuję.

Na urodzinach, gdy pół chłopców grało na konsoli, a reszta patrzyła film na magnetowidzie, pokazałem Łucji, Michałowi i dwóm dziewczynom odtwarzacz i płytę. Słuchałem Beatlesów, tak jak ojciec, a mój pies Burek rozszarpał okładkę ich albumu. Łucja najpierw się zmarszczyła, bo odtwarzacz to nic nowego, ale kiedy zabrzmiała muzyka, usiadła jak w transie, słuchając jakby to był marsz. Michał znudził się i wrócił do konsoli, a dziewczyny zaczęły imprezę. Wszyscy się wygłupiali, a Łucja stała spokojnie na brzegu łóżka.

Kilka dni po przyjęciu podeszła do mnie:

Czy mogę pożyczyć płytę? Obiecuję, że będę ostrożna.

To mojego taty, nie wolno go nikomu dawać. odrzekłem. Ale możesz przyjść do mnie i posłuchać, kiedy chcesz.

Trochę to niewygodne, westchnęła.

Noszenie spodni na głowie i spanie na półce nie jest wygodne, a wszystko inne jest przyjdź więc, i nie myśl o tym. zażartowałem, naśladując mojego ojca.

Tak zaczęła się nasza przyjaźń, najpierw połączona miłością do legendarnych Beatlesów, a potem sama, bez żadnych ukrytych intencji.

Mama kiedyś zapytała:

Łukasz, naprawdę ci zależy na tej dziewczynie? Ona nie ma nic, patrzy w twoją twarz i kiwa głową. To już za dużo. Co macie wspólnego? Ona jest biedna!

Mamo, nie chcę jechać do liceum na drugim końcu miasta, protestowałem. W tej szkole jest dobrze, a nauczyciele w porządku. Słyszałem, że moja nauczycielka mówi, że mam świetną wymowę i bogaty zasób słów.

Mój tata odparł:

Niech się dziewczynie głowa kręci to nic nie szkodzi.

Złościł mnie to, usiadły uszy się zapłonęły, a gniew jeszcze bardziej. Jednak ta kłótnia dała mi prawie rok wytchnienia mama przewracała oczy, kiedy przyprowadzałem Łucję do domu, ale przestała naciskać na liceum.

W dziewiątej klasie mama weszła do pokoju, gdy studiowałem detale sylwetki Łucji, i wszystko się zmieniło. Łucja uciekła do domu, a tata wrócił cicho. Trzy dni później usłyszałem:

Łukasz, wyjeżdżamy do Warszawy.

Do Warszawy? nie mogłem uwierzyć.

Rozszerzam biznes, otwieram restaurację w stolicy. Ty też musisz się przygotować, liceum i korepetycje już załatwione.

Nie jadę, odparłem.

A dokąd się wybierzesz?

Nie było dokąd uciec. Łucja płakała, kiedy dowiedziała się, że wyjeżdżam, obiecałem jej, że dokończę szkołę i przyjadę po nią.

Nigdy już nie wrócisz, szepnęła.

Na pożegnanie dałem jej płytę, której okładkę narysowała, i przy niej po raz pierwszy się pocałowaliśmy.

Wszystko to było zaaranżowane przez mamę. Byłem na nią zły, podobnie jak na tatę. Gdy w dziesiątej klasie kolega wyjechał na studia do Londynu, powiedział tata:

Ja też chcę do Londynu.

Mama płakała, wołała, że nie chce go zostawiać samego. Przypomniałem sobie starszego brata, który zmarł z powodu wrodzonej wady serca, i to, że mama bała się go stracić.

W Londynie zwiedziłem wszystkie miejsca związane z moimi idolami, zacząłem palić, zmieniłem fryzurę i przerywałem związki co tydzień. Chciałem zapomnieć Łucję, ale każda dziewczyna szybko mnie nudziła.

Po powrocie do Polski pomogłem ojcu w restauracjach. Miałem już dwa długotrwałe związki: z Greczynką, która przyczepiła się jak kleszcz, i z brytyjską koleżanką Jane, bladą jak mgła. Mama przeszukiwała mnie, szukając odpowiedniej żony. Wynająłem mieszkanie, które ojciec podarował mi na pełnoletność, rzadko byłem w domu. Tata prosił, żebym był łagodniejszy, a ja odpowiadałem:

Chciała, żebym odniósł sukces? Osiągnąłem go. Nie zamierzam się z nią żenić.

Kiedy Michał napisał, nie rozpoznałem go od razu zdjęcie w avatara nie pasowało do wspomnień. Po wyjaśnieniach przyjąłem zaproszenie na spotkanie absolwentów. Łucja spojrzała na mnie z uśmiechem, nie była zdenerwowana, w odróżnieniu ode mnie.

Cześć, wymamrotałem. Nic się nie zmieniłaś.

Rzeczywiście, wciąż była szczupła, blada, z niebieskimi żyłkami na dłoniach, choć włosy miała teraz dłuższe. Nie zauważyłem już innych. Rozmawialiśmy długo. Łucja była wdową, rozwiedziona, a jej jedyny syn, dziesięcioletni Igor, nosił moje imię. Gdy usłyszałam moje nazwisko, poczułem zakłopotanie, ale i przyjemność.

Jedź ze mną, rzekłem nagle, choć brzmiało to głupio. Weź syna i jedźmy do Warszawy, wszystko tam lepsze.

Zostałaś marzycielem, odpowiedziała z smutkiem.

Czy to znaczy nie? nie odpowiedziała, zniknęła w korytarzu.

A ja jedę z tobą, zaśmiała się Arżanowa, ale to była tylko żartobliwa wymiana zdań.

Zadzwoniłem po taksówkę i pojechaliśmy. Kiedy zadzwonił dzwonek do pokoju, myślałem, że to sprzątaczka, ale to była Łucja w tym samym sukienku, włosy zebrane w kok, zagniewana.

Gdzie ona? zapytała.

Kto? dopytałem.

Arżanowa! Najpierw męża zgarnęła, a teraz mnie? roześmiała się Łucja.

Śmiałem się: Nie ma takiej Arżanowej. Chcesz się sprawdzić?

Łucja weszła, usiadła i spojrzała na mnie.

Yulka zadzwoniła, że wyjechaliście razem.

Odprowadziłem ją taksówką, jak dżentelmen, i to koniec.

Nie pocałowaliście się?

Niewinny jestem!

Co z tym? Ma wypełnione usta i coś jeszcze.

Nie przyjechałem po to, odparłem. Po to, by się z tobą spotkać po piętnastu latach, przypomnieć obietnicę.

Czekałaś na mnie?

Zapomniałam cię już następnego dnia!

Dobrze, ja też nie długo pamiętam.

Czy mam iść?

Idź. A może najpierw posłuchajmy płyty?

Płyty?

Tak, przyniosłem odtwarzacz.

Łucja zmrużyła oczy, spojrzała złośliwie i zapytała:

Czy mnie zapomniałeś, a odtwarzacz przywiózłeś?

Właśnie tak.

Wyjęła torbę przy drzwiach, wyciągnęła z niej płytę, którą kiedyś narysowała i którą dałem jej na pożegnanie.

Zapomniałaś mnie, lecz trzymałaś płytę latami? zażartowałem.

Skinęła ramieniem. Delikatnie przesuwałem palcami po płycie, nie było żadnej rysy. Położyłem ją na gramofonie, włączyłem. Dźwięk wypełnił pokój.

Bez słów podeszliśmy do siebie, położyłem rękę na jej tali, ona położyła się na moim ramieniu. Zaczęliśmy powoli tańczyć, niczym na studniówce, której nigdy nie było. Na jej policzkach rozkwitła rumieniec, moje serce waliło jak po maratonie. Czas przestał istnieć, nie ważne dlaczego zapomniałem obietnicy, dlaczego ona mówiła, że nie jedzie. All You Need Is Love brzmiało z głośników, i oboje poczuliśmy, że to prawda.

Nauczyłem się, że prawdziwe więzi nie giną w wirze lat i obowiązków; wystarczy odrobinę uwagi i szczerze podzielonej muzyki, by odnaleźć siebie na nowo.