Ktoś Prosi o Pomoc: Tajemnice i Przygody w Polskim Stylu

No rozumiecie! Ta staruszka to dla nas nikt! wykrzyknąłem, próbując przekonać córkę, że mam rację. Zuzia skręciła się, jakby chciała płakać, ale nagle podniosła głowę i rzekła: Dla mnie ona jest najdroższą Niktusią na świecie i tak będzie zawsze!.

Z rodzin wielodzietnych z małej wsi pod Krakowem poślubiłem wszystkie córki Jana i Łukerii, a jedynie najmłodsza, Małgorzata najcichsza i najpokorniejsza nie znalazła męża. Najwyraźniej jej przyszły narzeczony nigdy się nie zjawił albo zgubił w odległym zakątku. Tak mawiała Łukeria, żałując córki. Małgorzata stała się solidnym wsparciem rodziców, dopóki jej siostrzane wnuczki, które wyrosły w miejskich rodzinach, nie zaczęły mieć własnych dzieci.

Pierwszy z nich, Włodzimierz, syn najstarszej siostry, przybył z niskim ukłonem i wielką prośbą: Ciociu Małgorzato, przyjdź do mnie opiekować się córką. Przedszkole nie przyjmuje, a żonie trzeba iść do pracy. Małgorzata, już dorosła, stanęła przed dylematem rodzice starzeją się, jak ich zostawić? Bała się miasta. Jednak Włodzimierz nalegał, obiecując nie zaniedbywać dziadków. Już wcześniej przyjeżdżał pomagać przy sianiu i kopaniu ziemniaków, naprawie dachu.

Rodzice polecili córce wyjechać. Może w mieście poznasz jakiegoś pana, radzili, choć sami przekraczali czterdzieści lat. Nie wiedzieli, że już rozmawiali o tym, jak Małgorzata będzie sama, kiedy ich pożegnają. W mieście mogła się wtopić w rodzinny krąg. Tak więc wiejska dziewczyna stała się nianią. Włodzimierz rozmyślał: Znajoma z pracy znalazła nianie, niech Małgorzata kontynuuje staż.

Starsza córka Włodzimierza poszła do szkoły, druga zaraz po niej. Zmarli ojciec i matka Małgorzaty, a ona już nie opiekowała się dziećmi Włodzimierza, lecz kolejnym bratankiem. Pracę przekazywano z ręki na rękę w rodzinie od przedszkola po szkołę. Wydawało się, że stała się niepotrzebna. Bratankowie zaczęli ją dzwonić, a nie tolerować. Dzięki, Włodku! myślała Małgorzata.

Rok przed tym, jak ciocia zaczęła być wszechobecna, wiejski dom z lesistym ogródkiem i rzeką obok został sprzedany przez siostry Małgorzaty za bardzo dobre pieniądze. Włodzimierz wtedy zażądał: Kupmy ciotce małe mieszkanie. Przecież ma udział w domu, niech nie mieszka pod krzakami.

Wśród rozmów, które przypominały szczerą polską gawędkę, kuzynki zaniepokoiły się: A jak umrze, komu przypadnie ta mała rodzinka? Pytanie o mieszkanie zawsze było gorzkie. Włodzimierz, czysta dusza, machnął ręką: Kto podać szklankę, temu i przydzielimy, albo jak Małgorzata zdecyduje. I tak, gdyby żył, nie zostałby sam. Niestety nie dożył pięćdziesięciu lat zmarł na nowotwór i przewlekły wrzód żołądka.

Po odejściu Włodzimierza rodzina zapomniała o Małgorzacie. Dzieci dorosły, nie potrzebowały już niani, a ona sama zbliżała się do siódmym dziesięciolecia życia. Zamieszkała w małym mieszkaniu z jedynie stołem, szafą i rozkładaną kanapą. Przyzwyczajona do opieki nad maluchami, poczuła nudę. Nagle jednak pojawiła się współczesna oferta.

W sklepie przy kasie podeszła do niej młoda kobieta: Przepraszam, czy nie opiekuje się Pan dzieci? Mam dziewczynkę, po operacji serca, nie idzie do przedszkola. Szukam najżyczliwszej niani z zakwaterowaniem. Małgorzata pochyliła się, a dziewczynka rozpromieniła się i szepnęła: Idź! Opowiem ci bajki. I tak Małgorzata zyskała nową podopieczną.

Zuzia, najstarsza z rodzeństwa, miała już czwarty rok i była prawdziwą przyjemnością w opiece. Dziewczynka i niania żyły w jednej przestronnej, jasnej sypialni. Rodzice Zuzi pracowali dużo, a ona spędzała większość czasu z Małgorzatą, którą nazywała Kasia. Zuzia ćwiczyła oddech, unikała zanieczyszczonych ulic i trzymała się planu dnia. Niania, mimo braku wykształcenia, sumiennie wypełniała wszystkie wymagania. Zuzia rosła zdrowa.

Gdy zbliżała się noc, podopieczna prosiła: Kasiu-Małgorzato, opowiedz mi coś. Niania snuła prostymi słowami prawdziwe historie, także jedną szczególną: Pamiętam, jak wracałem na prom z żoną bratanka, by wrócić do domu. Najstarsze dziecko już było w przedszkolu, a w drugiej chwili miałem drugie dziecko. Podczas podróży dziewczyna, która się przedstawiła jako Ola, studentka, poprosiła o pomoc. Ojciec Oli zostawił ją na pokładzie, a ojciec chłopaka odszedł. Dziecko nie miało rodziców, a Ola nie wiedziała, co robić.

Och, chciałabym taką! westchnęła Małgorzata, wzdychając o swoim samotnym życiu. Ola zmieniła się i rzekła: Zaraz zrobię długi postój, muszę kupić coś dla dziecka. Niech będzie w twoich rękach, jakby Bóg cię posłał. Żona bratanka, nie uznając Oli za ciekawą rozmówczynię, w tajnym przedziale przyjęła Kasię. Ola położyła przed nią dużą torbę, podała niemowlę i szybko zniknęła, zanim prom przycumował się do nabrzeża.

Minęło dwadzieścia, trzydzieści minut. Dziecko zaczęło jęczeć. Małgorzata, choć nigdy nie była matką, wiedziała, co zrobić rozwinęła kocyk, otuliła i poczęła śpiewać. Dziecko, które nazwała Alinka, wypłynęło w jej rękach. W torbie znajdowały się jedynie pieluchy, mleko w proszku i termos z gorącą wodą. Nie było aktu urodzenia Ola najprawdopodobniej urodziła poza szpitalem.

Prom odjechał, a Małgorzata karmiła Alinkę, myśląc: Bóg nas posłał. Pomyślała, że może zatrzymać dziewczynkę i wrócić na wieś. To będzie moja córka rozważała. Żona bratanka, przybywszy w nieodpowiednim momencie, zaczęła się denerwować: Po co nam cudze dziecko, kiedy mamy własne? Zgłosiła to kapitanowi, a w zamieszaniu Alinkę zabrano. Małgorzata nigdy nie wybaczyła sobie tej niepewności.

Zuzia, po usłyszeniu tej smutnej historii, przytuliła staruszkę i szepnęła: Masz mnie, niani, i to wszystko, co mam. Małgorzata skinęła głową: Jesteś moją, mała dziewczynko.

Następnie Elwira, matka Zuzi, zwróciła się do niani: Ta niania jest niepotrzebna, wynajmijmy mieszkanie, płacąc małe pieniądze, by sfinansować lekcje gry na fortepianie dla Zuzi. W domu naprawdę stało pianino, a Elwira chciała rozwijać muzyczne talenty córki bez drogiej szkoły. Małgorzata chętnie zgodziła się wynająć pokój.

Po kilku latach Elwira sprzedała udział w mieszkaniu po zmarłej ciotce, a Małgorzata, za zgodą, przekształciła małe mieszkanie w przytulny jednopokojowy lokal, współwłasność Zuzi i niani. Wtedy rodzina przestała interesować się staruszką, a wszystko przebiegło spokojnie.

Lata mijały, Zuzia stała się atrakcyjną, zdrową dziewczyną, skończyła szkołę i wyjechała do Poznania na studia. Małgorzata dała jej oszczędności wystarczające, by opłacić czynsz, utrzymanie i może na wesele trochę zostawić.

Wtedy Małgorzata zaczęła tracić wzrok, włosy przyciemniewały, a ona szła, nie odrywając tupiących nóg od podłogi. Była już starą kobietą, której nie było łatwo rozumieć, dlaczego Elwira wciąż się z nią kłóci. Zrób herbatę, a nie będziesz gadała krzyczała Elwira, wykrzykując, że niania jest nikim.

Elwira przeniosła Małgorzatę z jasnego pokoju do ciemnego schowka, mówiąc: Na Boga, idźcie już do siebie!. Zignorowała wszystkie dobre uczynki niani. W końcu, po wielu kłótniach, Elwira i mąż postanowili umieścić Małgorzatę w domu pomocy społecznej, korzystając z wpływowych znajomości.

Zuzia, pochłonięta studenckim życiem, rzadko wracała do domu, jedynie gdy rodzice przywozili jedzenie. Na drugim roku studiów, razem z koleżanką, wynajęła mieszkanie, a oszczędności Małgorzaty pomogły im przetrwać. Po egzaminach, Zuzia z radością ogłosiła: Mamo, Andrzej oświadczył się! W weekend przyjedzie z rodzicami, nie planujemy wielkiej imprezy, ale suknia biała jest konieczna A gdzie jest niania? Mam dla niej specjalny prezent. Ruszyła do pokoju, w którym kiedyś mieszkała Małgorzata. Elwira niechętnie podążyła za nią, tłumacząc, że nic się nie stało, po prostu leży w ciemnym szafie. Zuzia otworzyła drzwi schowka, zobaczyła łóżko i starą, zniszczoną nianię.

Mamo, gdzie jest? spytała przerażona. Elwira wyjaśniła: Nic, po prostu przesunęliśmy półki. Małgorzata jest ślepa, więc w ciszy jest lepiej. Zuzia, zdruzgotana, znalazła w szafie starą kobietę, przytuliła jej pomarszczone policzki, wyczuła łzy i wyszeptała: Nianiu, wybacz mi, kochana. Małgorzata, szlochając, odpowiedziała: Zuzia, kochanaśmy się zobaczyły.

Po dwóch godzinach Małgorzata, pożywiona i uspokojona, położyła się na łóżku, wciąż trzymając w ręku małe pudełko z suszonymi ziołami i woreczkami zapachowymi, które Zuzia przyniosła w prezencie. Zapach lawendy i rumianku przypomniał jej wiosenny łąkowy poranek.

W kuchni matka próbowała prowadzić spokojną rozmowę z rozgniecioną córką, mówiąc: Pracuję, dbam o staruszkę, a twój ojciec ma kryzys wieku. Zuzia szeptem zapytała: A jeśli zamknę cię w szafie na czterdzieści lat, zrozumiesz?. Elwira krzyknęła: Ona jest ślepa! Słuchaj mnie, ta staruszka to nasz nikt!.

Po wszystkim, Zuzia odłożyła na bok planowaną ceremonię, ale zaprosiła Andrzeja, by spotkał się z Niktusią Małgorzatą. Wspólnie odnowili mieszkanie, kupili tanie meble z second handu i zamieszkali razem.

Andrzej, przyszły lekarz okulista, po studiach przeniósł się do miasta, a Zuzia została logopedą specjalistką od mowy. Małgorzata, choć już niepełnosprawna, wciąż pomagała przy dzieciach, będąc niewidzialnym opiekunem.

W końcu, po latach, Małgorzata odszła w wieku dziewięćdziesięciu dwóch lat. Ostatni rok już nie wstawała, ale umarła spokojnie, w cichości i dobroci, jak prawdziwy anioł stróż.