Dwa wspaniałe bukiety dla mamy

Dwa bukiety dla mamy

Ulubionym zakątkem małego Borysia w mieszkaniu była szafa. Ogromna, stara, ciemnobrązowa komoda stała w rogu pokoju, który dzielili z rodzicami. Drzwiczki, ciężkie jak cegła dla małych rączek Borysia, skrzypiały i zgrzytały przy każdym otwarciu. Chłopiec wpychał tam swoje najprostsze zabawki misia z porwanym uchem, klauna w wielkim niebieskoczerwonym kapeluszu, którego jeszcze tego roku podarowała mama na Nowy Rok, oraz konika. Tak, właśnie konika.

Koniowi kiedyś włosało się czarne, z grzywą koloru kruka. Z czasem czarny plastik pękł i miejscami wypalił się na słońcu, ale grzywa pozostała prawie nienaruszona. Borys troszczył się o konika, podając mu trawki.

Szafa była dla Borysia tajemniczym światem, jego własną Narnią, w której działy się prawdziwe cuda: klaun był rycerzem, który galopował na wiernym koniku i bronił pięknej księżniczki przed złym niedźwiedziem. Co dalej, po zwycięstwie rycerzaklauna, chłopiec jeszcze nie wymyślił, a w najciekawsze momenty zabawy wciągała go babcia.

Babcię Borys bał się jak ognia. Zawsze miała brudne, zakręcone ręce (bo przecież po całym dniu w ogrodzie, kiedy rodzice byli w pracy), twarz pełną zmarszczek, jak świeżo zaorane pole wiosną, a głos ostry i donośny niczym szczekanie ich psa Burka, który cały rok mieszkał w budce na podwórku i, jak przystało na zimą przeziębionego pupila, warczał chrapliwie.

Borysiowi było bardzo przykro z powodu Burka, zwłaszcza zimą, kiedy szalony lutyowy wiatr ledwo nie zrywał okien, a śnieżyca zasypała budkę prawie po brzegi. Pewnej szczególnie mroźnej nocy mały wymknął się cicho z domu w flanelowej piżamie z misiami i w skarpetach, by wybrać się na ratunek psu. W połowie drogi dogonił go rozgniewany głos mamy i jeszcze bardziej wściekła babcia. Mama stała na progu w przewieszonej na ramieniu torbie, wpatrywała się w ciemność i wołała:

Synku, Borysiu, gdzie jesteś?

Za nią ryczała babcia:

Wracaj, łobuzie! Dokąd się wspinasz, głupcze! Cały w rękawie od twojego nieogarniętego taty, tak samo rozczochrany!

Nieogarniętego taty, jak zwykle, nie było w domu miał bowiem bardzo ważną pracę. Chłopiec nie do końca rozumiał, kim jest dalekobieżyca, ale chyba coś ważniejszego niż on sam, bo tata przyjeżdżał rzadko, pogłaskałby syna po plecach, zapytał co u Ciebie? i odleciał spać.

Babcia nazywała go dalekobabcią, a mama zamykała oczy i mówiła:

Nic nie szkodzi, kochany, damy radę! Jesteś moim skarbem, już prawie dorosły chłopak. Zobacz, co ci dam. To tatowy zegarek. Cały jak u dorosłych. Tata przyjedzie, kiedy małe i duże wskazówki spotkają się na dole, a w okienku, gdzie jest data, będzie napisane 12. Zapamiętałeś? Trzymaj, nie zgub.

Borys był bardzo dumny, że ma tatowy zegarek, całkiem jak u dorosłych. Trochę jednak było mu niezręcznie, gdy patrzył, jak jego kolega Fryc radośnie podskakuje w niedzielny poranek z wędką w ręku: tata ma duży spinning, a Fryc ma małą wędkę i wiaderko, w które nigdy nie udaje się złowić nic wartościowego.

Nawet sześciolatka Bronka, którą Borys, szczerze mówiąc, uważał za nieco tępotliwą, bo wciąż nie umiała czytać, w przeciwieństwie do niego, który już w pięciu latkach pewnym głosem potrafił przeczytać napisy Apteka i Optometria (choć nie do końca rozumiał różnicę), co tydzień z dumą wsiadała w białą Nową swojego taty i jeździła z nim na targ.

Borys marzył, że kiedyś tata usiądzie go obok siebie w wielkim ciężarówce, na której pracuje, i pojedą razem po męskie sprawy. Ale w te rzadkie dni, kiedy tata był w domu, nie miał już na niego ochoty: kłócili się z mamą. Mama płakała, babcia podkręcała, tata grzmiał przy drzwiach i wychodził na zewnątrz zapalić papierosa. Mały chował się w swojej ukochanej szafie i płakał, przyciskając do siebie wiernego misia. Prawdziwi mężczyźni przecież nie płaczą, ale ani miś, ani klaun nikomu o tym nie powie. To ich mała, rodzinna tajemnica.

Tego dnia był dzień urodzin mamy. Borys biegł z podwórka do domu, gdy nagle stanął. Na chodniku naprzeciwko zobaczył tatę, który trzymał za łokieć jakąś młodą kobietę w czerwonej sukni. Ona się śmiała, a w jego rękach lśnił bukiet róż taki duży i piękny, że serce chłopca zadrżało.

Dla mamy! pomyślał w głowie. Dziś przecież święto mamy! To na pewno dla niej! i serce mu zabiło z radości.

Wieczorem mama i babcia postawiły uroczysty stół: aromatyczne ziemniaki parowały prosto z piekarnika, przezroczysty galaretka drżała w małych foremkach, chrupiące ogórki z piwnicy i ogromny tort ozdobiony różowymi różami z kremu. Jedna róża na torcie brakowała: Borys nie wytrzymał i podkraść ją przed gośćmi. Gdy goście już zajęli miejsca, wrócił tata. W ręku trzymał bukiet ale inny. Skromne białe chryzantemy owinięte szarym papierem. Mama rozbłysła, objęła go za szyję i, jak mała dziewczynka, śmiała się z szczęścia.

Borys wciągnął powietrze, już otworzył usta, by zapytać, gdzie podziały się pierwsze kwiaty, ale spojrzał na mamę była piękna w nowej różowej sukience, która jej idealnie pasowała, policzki zaróżowiały się od radości albo od tańca. I Borys milczał.

Później siedział w swojej ciemnej szafie, wśród misia i klauna, i kręcił na nadgarstku tatowy zegarek. Kiedyś tak ważny, dorosły, czarujący. Wskazówki stały nieruchomo, jakby nie ożywały. Próbował je ruszyć kilka razy, lecz wszystko na próżno. Łzy prawie spłynęły, ale tym razem nie zapłakał. Nagle zrozumiał: płakać nie ma sensu. Już nie jest małym chłopcem, co czeka tatę na drodze.

Borys położył zegarek na półce, między misiem a klaunem, i delikatnie zamknął drzwiczki szafy. W jego Narnii nie było już cudów.

W pokoju mama śpiewała półgłosem, rozpakowując prezenty. Borys podszedł, objął ją w talii i poczuł, jak drży.

Jestem z tobą, mamo wyszeptał cicho, ale stanowczo. Zawsze będę przy tobie.