Mąż wyjechał z walizką do mamy

Mąż odjechał z walizką do mamy do którego jeszcze kociołka? zdziwił się naturalnie trzydziestoletni Michał.
No wiesz czynsz, jedzenie, pranie, sprzątanie ile zamierzasz miesięcznie dołożyć? zapytała Łucja.
W patrzącym z niedowierzaniem spojrzeniu męża zrozumiała, że zero!

Wszystkie nieszczęścia, które działy się wokół Łucji, były czystą przypadkowością: niewierni mężowie zdradzali żony, a żony mężów. Dzieci były tupetne i psotliwe, a teściowe wkurzały zięciów drobnymi uwagami.

U Łucji było zupełnie inaczej w jej przytulnym świecie nie było miejsca na te wszystkie drobne złośliwości. Nawet teściowa nie sprawiała problemów! Reszta wina za siebie sama: trzymać męża na krótkiej smyczy, wychowywać dzieci i zachować wyważoną odległość od teściowej.

Tak było, aż pewnego dnia złapała męża w nieodpowiednim miejscu z przyjaciółką, zupełnie w niewłaściwym czasie. Okazało się, że dom też może stać się nieodpowiednim miejscem, jeśli przyjdziesz tam w złej porze

Było to obrzydliwe, podłe i wkurzające. Działał też efekt niespodzianki ani Łucja, ani jej przyjaciółka nie spodziewały się takiego zwrotu akcji. W jednej chwili straciła wszystko: stabilny związek, męża i przyjaciółkę.

Poprzedniego wieczoru przygotowała pieczoną makrelę. Taką z chrupiącą, złocistą skórką, podaną na poduszce z podsmażonej marchwi i cebuli. Wczoraj zjedli ją wyśmienicie, a resztę zostawiła Olek na jutro przecież był architektem i często pracował w domu.

Makrela Łucji była po prostu boska: najpierw rybę kroiła i zostawiała na pół godziny w marynacie z musztardy, majonezu, miodu i przypraw, potem zawijała w folię i piekła, a na koniec podkradzała się pod żar, żeby się zarumieniła. Olek uwielbiał taki przysmak!

W kuchni przyjaciółka z jej mężem jedli makrelę i się śmiali. Na nich były tylko bielizny ona w koszuli, a on w… nie wiadomo co pod nią. W sypialni leżało rozłożone łóżko jak w kiepskim filmie, a przyjaciółka się zawstydziła, a mąż zamruczał coś o Tatianie, której zupełnie nie ma.

Bez majtek zgodziła się poczekać? drwiła Łucja.
Dlaczego bez majtek? To przecież slipy! odparł Olek, zdradzając, że znał górne sekrety przyjaciółki.

Łucja wpadła do sypialni, zebrała stertę bielizny i rzuciła ją w twarz parze przy stole, prosto na talerz z niedojedzoną, tłustą rybą. Potem krótko, ale stanowczo, wykrzyknęła po polsku słynne zdanie: A idźcie do diabła! i poszła do salonu.

Po chwili za drzwiami słychać było zamieszanie, drzwi weszły z hukiem, a do pokoju wpadł mąż, próbując ratować sytuację.

Co ty kombinujesz, serio? A łóżko jeszcze rano nie posprzątałem, bo już w projekcie utknąłem! tłumaczył.

Łucja spojrzała na niego smutno; jego pociąg już odjechał w inną stronę, a jak mawiała babcia, trącał się jak kołowrotek. Czyli w końcu wpadł w łóżko w sensie dosłownym i metaforycznym.

Mogła się pogodzić, przyjąć jego zasady gry i udawać, że wierzy w jego dobre intencje, bo Olek był przecież w porządku. Ale nie była zbyt pobłażliwa pamiętała, jak rano przykryła poduszkę kołdrą po swojej stronie łóżka, a mąż jeszcze spał. Teraz jej kołdra leżała na podłodze.

W rezultacie Olek po uprzejmym pożegnaniu z walizką pojechał do mamy mieszkała w kamienicy przy ulicy Jana Pawła II w Warszawie. Tak więc w końcu Łucja została sama w swoim lokum, z teściową, z którą miała dobre relacje, ale tylko na odległość. Na progu stał jej dwudziestoosiokrotny synek, czyli 28letni kociak, z walizką w ręku.

Cała ta sytuacja nie sprzyjała nowemu, małemu społecznemu ogniwu. Zaczęło się od zdania: Jak mogłaś, ty mała bezwstydna!. Ale ona już nie przejmowała się takimi słowami nie przejmowała się niczym.

Po rozwodzie Łucja prawie rok nie mogła patrzeć na mężczyzn; nawet myśl o dziewczynie ją wywracała. Na szczęście nie mieli jeszcze dzieci razem przeżyli dopiero dwa lata, a przy rozstaniu miała zaledwie dwadzieścia cztery lata.

Czas mijał, a ona zaczęła odmarzać serce. Na nowo pojawił się przystojny Darek, młodszy od niej o rok. Ich relacja przeszła już w fazę intymną spotykali się w tej samej kawalerce Łucji, a Darek nawet kilka razy zostawał na noc.

W końcu Darek wyznał, że chce zamieszkać z nią na stałe. Kochamy się, chcę spać i budzić się przy tobie, kochanie! powiedział, a Łucja odpowiedziała, że nie jest jeszcze gotowa.

W końcu w Polsce szczęśliwe małżeństwo to takie, w którym jedno chrapie, a drugie nie słyszy. Łucja słyszała wszystko. Darek chrapieł niczym młot, podrzucał nogi, jakby chciał rzucać na nią swoje udka. Nawet przy różnych kołdrach, potrafił rzucać na nią udka niczym baletnica w rozciągnięciu.

Jedną noc, dwie noce Darek nie spał, a Łucja proponowała mu stały pobyt. Po kilku nocach rozbieżności w szczęściu nastąpiły, a Łucja poczuła irytację. W rezultacie Darek został wykluczony z domu: gość wita się, ale nie śpimy razem. Zszokowany, rozbiegł się z plecakiem, szukając stałego miejsca.

Pół roku później pojawił się Michał, który był dobrym gościem w łóżku, ale nie potrafił radzić sobie w codzienności jego mama go wychowała. Po jego zostawieniu w zlewie zalegał brudny garnek, a sam nigdy nie umył kubka. Parę razy prosił Łucję, by wyprasowała skarpety i skarpetki, bo nie umiał włączyć pralki. A wanny się nie robiły po prostu nie był królem.

Michał żył z rodzicami, pobierając czynsz z najmu jednopokojowego mieszkania. Dostawała mu czterdzieści tysięcy złotych, ale po odliczeniu alimentów miał jeszcze pieniądze na własne przyjemności. Na koniec chciał przeprowadzić się pod Łucję.

Chcę spać i budzić się z tobą, Łucjo! rzekł.
Dobrze, ale najpierw ustalmy budżet i podział obowiązków. Ile zamierzasz wpłacać do wspólnego kociołka? zapytała.

Michał spojrzał zaskoczony:
Do którego kociołka? zapytał.

No do czynszu, prądu, wody, gazu ile miesięcznie chcesz wnieść? dopytała Łucja.

Jego spojrzenie zdradzało, że nic nie planuje. Łucja wiedziała, że mieszkanie jest jej, więc niech płaci. Pranie ich wspólnych ubrań? Już jest proszek w szafie.

Nie chcesz wziąć ślubu? dopytał Michał.

Czy proponujesz mi małżeństwo? odparła Łucja.

Tak, jeśli się do siebie dopasujemy! wyjaśnił.

Słowo jeśli było kluczowe nie dopasowali się. Michał odszedł, mówiąc:
Jesteś zła!

Łucja odpowiedziała z sarkazmem:
Taka jak pierwsza żona, czy gorsza?

Wkrótce pojawił się Sławek, przystojny i nieco pijany, ale miły. Mieszkał razem z Łucją, mył okna, podłogi, odkurzał i pięknie rozwieszał pranie. Łucja nie mogła uwierzyć, że ma takiego szczęścia.

Niestety, Sławek zniknął, bo rozwiązał wszystko przed ślubem. Przyszła teściowa i płakała w słuchawce:
Przyjmij go, proszę, w imię Chrystusa!

Łucja już nie przejmowała się. Zbliżała się do trzydziestki, a matka codziennie dzwoniła: kiedy będą wnuki? Przyjaciółki pytały, czy nie ma już jednego, mądrego, przystojnego mężczyzny. Łucja żartowała, że nie ma żadnych rywali.

Kupiła sobie kota małego kociaka, którego nazwała Myszka. Kot idealnie słuchał, gdy opowiadała o swoich problemach; nie przerywał, nie doradzał, tylko mruczał, jak przepisują psycholodzy.

Później Łucja zakochała się po uszy w przystojnym Waleriu Iwancie, właścicielu kilku aptek, bogatym, samodzielnym i bezdzietnym. Czuli się jak para z filmu aż do momentu, gdy Waleriu w toalecie kopnął Myszka. Nie uszkodziła mu buta, nie podrapała, po prostu przeszła swoją drogą. Waleria jednak podniósł nogę i kopnął kota.

Łucja była w szoku. Kopnięcie nie zraniło zwierzaka, ale sprawiło, że cała atmosfera legła w gruz. Waleriu zdziwił się:
Czy naprawdę wszystko w naszym związku zależy od kota?

Wymienił kilka żartów, ale Łucja wiedziała, że nie ma sensu przekonywać czterdziestopięcioletniego faceta, że koty nie powinny być kopane.

Wychodził, mówiąc w ostatniej chwili:
Nie sądziłem, że będziesz taka przeklęta! Oddaj moje prezenty!

Łucja zamknęła za nim drzwi, wyrzucając z korytarza futro i pierścionki.
Zrujnowałaś sobie życie, wnuczko! podsumowała babcia. Dzieci trzeba mieć, a nie kota, jak staruszka!

Babcia dodała:
Jeśli kochasz wiśnie, naucz się wypluwać pestki! mądrość ludowa.

Łucja przyjęła to jako filtrację szukanie przyszłego męża i ojca dla dziecka trwało dalej. Niektórzy uznają to za rozstanie, inni za naturalne zamieszanie.

W końcu wybrała czterdziestoletniego Nikolasa rozwiedzionego, atrakcyjnego i nie biednego. Nie pił, pomagał w domu, wynosił śmieci i chodził na zakupy. Nie był buta w miodzie, ale miał jedną małą plamkę w wannie po nocnym śnie.

Nie było w nim gwałtownego chrapania, ale i tak zostawiał kałużę w łazience. Łucja uznała go za dobrego ojca i przyjaciela Myszki, która od razu go zaakceptowała.

Mama Łucji wkrótce mogła spełnić marzenie o zostaniu babcią test ciążowy pokazał dwa plusy. Łucja weszła do łazienki, zobaczyła kałużę na kafelkach, wytrzeć ją i zawołała:
Zaraz będę! Nie tęsknijcie za mną i Myszka!

Czy to słuszne? Czy może nie?