„Przewożono mnie na wózku korytarzami szpitala wojewódzkiego.”

Hej, kochana, muszę Ci opowiedzieć, co przeżyłam w szpitalu w Łodzi, bo dopiero teraz wszystko się ułożyło w mojej głowie. Leżałam na wózku, a pielęgniarki kręciły się w korytarzach.
– Gdzie nas jedziemy? pytała jedna z nich drugą.
– Może do oddzielnego pokoju, a może do wspólnego?
– Po co do wspólnego, skoro mamy wolny oddzielny?

Patrzyły na mnie z prawdziwym współczuciem. Później dowiedziałam się, że do oddzielnych sal trafiają ci, co mają umrzeć, żeby nie widzieli ich inni.
– Lekarz kazał przenieść mnie do oddzielnego powtórzyła pielęgniarka.

Uspokoiło mnie to. Gdy w końcu położyła mnie na łóżku, poczułam niesamowite ukojenie nie musiałam już nikomu nic winna, nie musiałam iść nigdzie. Czułam się odłączona od świata, a to, co się w nim działo, nie miało już dla mnie znaczenia. Nikt i nic mnie nie interesowało. Wygrałam prawo do odpoczynku. Zostałam sama ze sobą, ze swoją duszą i życiem. Problemy i zamieszanie zniknęły, a pytania, które kiedyś wydawały się ważne, stały się niczym przy porównaniu z wiecznością.

I wtedy wreszcie poczułam, jak prawdziwe Życie wraca wokół mnie! Okazało się, że to takie piękne: śpiew ptaków o poranku, promień słońca wspinający się po ścianie nad łóżkiem, złociste liście drzew machające w okno, głęboko niebieskie, jesienne niebo, szum miasta budzącego się samochodami, stukot butów po kostce, szelest spadających liści Boże, jakie cudowne Życie! I dopiero teraz to wszystko zrozumiałam.

– No i niech tak będzie powiedziałam do siebie. Zrozumiałam. Masz jeszcze parę dni, żeby się tym cieszyć i pokochać to całym sercem.

Uczucie wolności i szczęścia wypełniło mnie tak, że zwróciłam się do Boga, bo przecież On był przy mnie najbliżej.
– Boże! radośnie wykrzyknęłam. Dziękuję Ci za to, że mogłam pojąć, jak piękne jest życie i jak je kochać. Niech przed śmiercią, ale ja już wiem, jak cudowo żyć!

Czułam spokój i radość. Świat rozbrzmiewał jak dzwon, a wszystko mieniło się złotym światłem boskiej miłości. Wydawało się, że miłość stała się naprawdę życiodajna. Wszystko, co widziałam, przepełniało się tą złotą energią. Kocham!

Oddzielny pokój i diagnoza ostra białaczka czwartego stopnia oraz nieodwracalny stan organizmu miały swoje plusy. Do oddziału wpuszczano każdego w każdej chwili. Bliskich zapraszano na pożegnanie, więc przybyła cała rodzina w żałobie. Rozumiałam ich trudności o czym rozmawiać z osobą umierającą? Co ona o tym wie? Śmieszyło mnie patrzenie na ich zagubione twarze. Cieszyłam się, że jeszcze ich wszystkich zobaczę! Najbardziej chciałam podzielić się miłością z nimi. Rozbawiałam ich, jak mogłam: opowiadałam wesołe historie z życia. Wszyscy, dzięki Bogu, ryczało, a pożegnanie odbyło się w atmosferze radości i satysfakcji.

Po trzecim dniu znudziło mnie leżenie, zaczęłam chodzić po sali, siedzieć przy oknie. Wtedy pojawił się lekarz, początkowo wściekły, bo nie wolno mi wstawać.
– Czy to coś zmieni? zapytałam.
– Nie mruknął lekarz, ale nie możesz chodzić.
– Dlaczego?
– Analizy mówią, że nie możesz żyć, a już wstałaś.

Mijały cztery dni, które miałam do dyspozycji. Nie umierałam, jeść banany z apetytem, czułam się dobrze. Lekarz był przygnębiony, nic nie rozumiał. Analizy nie zmieniały się, krew była ledwo różowa, a ja zaczęłam wychodzić na korytarz, patrzeć na telewizor. Lekarzowi było przykro. Miłość wymagała radości otaczających.

– Doktorze, jak chciałby Pan, żeby wyglądały te wyniki? zapytałam.
– No, przynajmniej tak. napisała mi jakieś litery i cyfry. Nic nie pojąłem, ale przeczytałam uważnie. Lekarz mruknął coś i odszedł.

Dwa dni później wpadła do sali krzycząc:
– Co pan robi?!
– Co robię? odpowiedziałam.
– Analizy! Są takie, jak napisałam.
– A skąd mam wiedzieć? I co z tego?

W końcu przenieśli mnie do wspólnego pokoju. Rodzina już pożegnała się i nie przychodziła. W sali było jeszcze pięć kobiet, leżących, wpatrzonych w ścianę, cicho i smutnie umierających. Przetrwałam trzy godziny. Moja miłość zaczęła się dławić trzeba było coś zrobić natychmiast.

Wyciągnęłam z pod łóżka arbuz, położyłam go na stole, pokroiłam i głośno ogłosiłam:
– Arbuz leczy nudności po chemioterapii!

Po sali rozniósł się zapach nadziei. Sąsiadki nieśmiało podeszły do stołu.
– Naprawdę? spytały.
– Tak, potwierdziłam z przekonaniem.

Arbuz chrupnął soczyście.
– Naprawdę, już lepiej rzekła kobieta przy oknie.
– U mnie też dodały kolejne.
– Proszę, proszę skinęłam głową. I znowu zaczęłam opowiadać wesołe przygody.

O drugiej w nocy zjawiła się pielęgniarka i się obraziła:
– Kiedy przestaniecie się śmiać? Nie pozwalacie snu na całym piętrze!

Po trzech dniach lekarka niepewnie poprosiła:
– Czy mogłaby pan przenieść się do innej sali?
– Po co?
– W tej wszyscy czują się lepiej, a w sąsiedniej jest ciężko.
– Nie! krzyknęły sąsiadki. Nie wypuszczamy!

Nie wypuściły mnie. Tylko do naszej sali przychodzili goście, żeby usiąść, pogadać i pośmiać się. I wtedy zrozumiałam, dlaczego. Bo w naszej sali mieszkała miłość. Otulała każdego, a wszystkim było przytulnie i spokojnie. Najbardziej podobała mi się dziewczynka lat szesnaście w białej chustce zawiązanej w kokardę na potylicy; końce chustki wystawały jak uszy króliczka. Miałaby raka w węzłach chłonnych i wydawało się, że nie potrafi się uśmiechać. Po tygodniu zobaczyłam jej urokliwy, nieśmiały uśmiech. Gdy powiedziała, że leki zaczynają działać i wraca zdrowie, zorganizowaliśmy małe przyjęcie przy pięknie nakrytym stole.

W przybyłej sali dyżurny lekarz spojrzał na nas zdumiony, po czym rzekł:
– Pracuję tutaj trzydzieści lat, a takiego jeszcze nie widziałem.

Odwrócił się i odszedł. Długo się śmialiśmy, wspominając wyraz jego twarzy. Czytałam książki, pisałam wiersze, patrzyłam przez okno, rozmawiałam z sąsiadkami, spacerowałam po korytarzu i po prostu kochałam wszystko, co widziałam: książkę, koleżankę, samochód na podwórzu, stare drzewo Wlewały mi się witaminy. Trzeba było coś wstrzykiwać. Lekarka prawie nie rozmawiała ze mną, tylko krzyżowo się do mnie zaglądała, a po trzech tygodniach powiedziała cicho:
– Hemoglobina u pani o 20 jednostek wyższa niż norma zdrowego człowieka. Nie ma sensu podnosić dalej.

Nie mogę potwierdzić diagnozy. Panie wyzdrowieje, choć nikt jej nie leczy!

Kiedy wypisywały mnie ze szpitala, lekarz przyznał:
– Szkoda, że odchodzi pani, mamy jeszcze wielu ciężkich pacjentów.

Z naszej sali wszyscy wyszli, a wskaźnik śmiertelności w oddziale spadł o trzydzieści procent. Życie trwało dalej, ale patrzyłam na nie inaczej, a sens stał się prosty. Trzeba po prostu nauczyć się kochać, a wtedy wszystkie marzenia spełnią się, jeśli formułujesz je z miłością. Jeśli nie będziesz kłamać, zazdrościć, obrażać, życzyć komuś zła To naprawdę takie proste! Bo prawda jest taka, że Bóg jest Miłością! Wystarczy tylko przypomnieć sobie to i przekazywać innym. Niech Boża Miłość wypełni wszystkich i wszystko!