— Mamo, tato, cześć, prosiliście nas o przyjazd, co się stało? — Marzena z mężem Markiem nagle wtargnęli do rodziców.

Mamo, tato, cześć, przyszliście nas odwiedzić, co się stało? Marianka z mężem Tomkiem wpadli prosto do mieszkania rodziców.

W rzeczywistości wszystko zaczęło się już dawno. Mama zachorowała, ma poważną chorobę, drugi stopień

Przeszła chemioterapię, potem radioterapię. Było remisja, włosy trochę odrosły. Ale uspokajać się było za wcześnie zdrowie znów szło w dół.

Marianko, Tomku, dobry wieczór, wpadajcie, mama biała i chuda niczym mała dziewczynka.

Dzieciaki, wejdźcie, usiądźcie. Mamy do was nietypową prośbę, posłuchajcie mamy, tata nieco zakłopotany.

Marianka i Tomek usiedli na kanapie i z niecierpliwością przyglądali się mamie. Irena westchnęła, spojrzała na męża Borysa, jakby szukając wsparcia.

Marianno, Tomku, nie zdziwcie się, mam do was dość osobliwą prośbę. Generalnie bardzo prosimy.

Zaadoptujcie dla nas z tatą chłopca, proszę! Nie będziemy mogli mieć własnego dziecka, a i z innych powodów.

Zapanowała chwilowa cisza.

Pierwsza odezwała się najstarsza córka:

Mamo, myślę, że będziesz bardzo zaskoczona, ale dawno chcieliśmy wam to powiedzieć, bałyśmy się. My z Tomkiem bardzo pragniemy syna, a mamy już dwie wnuczki twoje i taty: Jadwigę i Małgorzatę.

Nie ma gwarancji, że trzecie dziecko będzie chłopcem. Poza tym zdrowie już nie jest takie, a ja mam cięcię cesarską. Lekarze odradzają kolejne ciąże. Rozważaliśmy więc wzięcie chłopca z domu dziecka.

Do naszej rodziny, małego, kochanego chłopczyka. I nagle ty, mamo, mówisz nam to samo. Skąd biorą się takie myśli?

Marianko, nie wiem od czego zacząć, Irena nerwowo pogłaskała wypuszczającego się kolczastego jeża włosy, po prostu znów czuję się gorzej.

Wtedy weszła moja przyjaciółka, ciotka Nadzieja z dawnej pracy, pamiętasz ją? Kiedyś miała nad okiem znamiona, prawie zasłaniały oko. Ostrzegano ją, że trzeba je usuwać, bo mogą się przekształcić. A teraz Nadzieja przyjechała znamion już nie ma, wygląda świetnie.

Pojechaliśmy do babci Zuzanny na wieś, rozmawialiśmy i nagle Nadzieja przyciągnęła nas: Jedziemy do babci Zuzanny i gotowe!. Do niej z innych miast przyjeżdżają, pomaga wielu. Pomyślałam, co tracę i pojechaliśmy.

Marianka i Tomek słuchali maminy opowieści, wstrzymując oddech, choć nie do końca rozumieli, dokąd to zmierza.

No więc, dzieci, kontynuowała Irena, babcia Zuzanna od razu zadała mi dziwne pytanie: Czy mam syna?.

Kiedy usłyszała, że mam jedną córkę Mariankę i dwie kochane wnuczki, Jadwigę i Małgorzatę, babcia Zuzanna naciskała: A co z drugą córką?.

Zaskoczyło mnie, bo nikt oprócz mnie i taty nie wiedział, że miałam późną poronienie. Miał przyjść chłopiec, pierworodek, dla ciebie, Marianko.

Ale nie przeżył Irena nerwowo drapała brzeg koszulki.

I co dalej? Marianka spojrzała na mamę wielkimi oczami.

A dalej to, co babcia Zuzanna powiedziała adoptuj chłopca. Odeszła, a łzy spłynęły po mnie niczym wina, że nie udało mi się zachować pierworodka. Teraz muszę dać ciepło i miłość innemu chłopcu, przywrócić równowagę.

I wiecie, po chwili w sobie usłyszałam naprawdę tego chcę. My z tatą możemy dać małemu wszystko: ciepło, miłość, wszystko, czego potrzebuje!

Nie dla własnego powrotu do zdrowia, ale z samoświadomej chęci uratowania jednego małego życia przed sierotą i samotnością. Rozumiecie?

Mamusiu, rozumiem cię i w pełni wspieram, Marianka ze łzami rzuciła się na mamę, zróbmy to!

Marianka i Tomek wcześniej uzgodnili z dyrekcją domu dziecka, że chcą adoptować małego chłopczyka. Zostali zaproszeni, by zobaczyć dzieci.

Irena i Borys, oczywiście, też pojechali. W pokojiku zabaw na dywanie siedziały i bawiły się dzieci od trzech lat wzwyż.

Mamo, patrz, jaki mały rudy chłopiec, przypomina cię, jak pilnie układa wieżę z klocków. Tak się stara, że nawet język wystaje, Marianka cicho wskazała na jednego z maluchów leżących na podłodze.

Irena przyjrzała się i mu też się spodobał. Wtedy z kąta pokoju dobiegły niejasne słowa.

Irena odwróciła się w rogu stał starszy chłopiec z smutnym spojrzeniem, szeptał coś ledwo słyszalnego.

Mówisz do nas? Powiedz głośniej, nie rozumiem, poprosiła Irena.

Chłopiec podszedł i powtórzył: Ciociu, proszę, weźcie mnie, obiecuję, nie pożałujecie. Weźcie mnie

Marianka i Tomek szybko załatwili wszystkie papiery i adoptowali Mykała. Jadwiga i Małgorzata były bardzo dumne, że mają nowego braciszka.

Mykał szybko przyzwyczaił się i nazywał Mariankę i Tomka mamą i tatą. Często odwiedzał babcię Irenę i dziadka Borysa, bo mieszkali niedaleko, a do szkoły można było chodzić pieszo.

Irenę nazywał dziwnie nie babcią, a mamą Ireną. Po prostu tak mu się podobało. Ona, wstrzymując oddech, patrzyła na Mykała i wydawało się, że to naprawdę jej syn, ten, który nie przeżył.

Na naleganie lekarzy Irena zaczęła nowy cykl leczenia, ale nic nie pomagało, a jej stan się pogarszał.

Mykał patrzył jej w oczy, głaskał krótkie włosy.

Mamusiu Ireno, czemu chorujesz? Chcę, żebyś wyzdrowiała!

Nie wiem, Mykałku, tak bywa, ale postaram się wyzdrowieć, obiecuję, Irenie bardzo podobało się, jak go nazywał mamą Ireną.

Borys rozmawiał z lekarzem, który nalegał na operację.

Jakie szanse? zapytał Borys.

Lekarz nie owijał:

Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Zrobimy wszystko, co możliwe, i to ją uratuje.

I Borys z Ireną podjęli decyzję.

W dniu operacji wszyscy byli nerwowi. Marianka dzwoniła nieustannie do taty. Tata umówił się z lekarzem, by ten informował go na bieżąco, a Borys był jak na szpilkach.

Nie od razu zorientował się, gdzie jest Mykał. Borys znalazł chłopca w ich sypialni, przy krześle z szlafrokiem Ireny.

Mykał nie usłyszał, jak Borys wszedł, siedział na podłodze, wtapiał twarz w szlafrok, płakał i cicho powtarzał:

Mamusiu Ireno, nie odchodź, nie chcę cię stracić, proszę! Chcę, żebyś była ze mną zawsze, mamo!

Dzwonek telefonu wystraszył zarówno Borysa, jak i Mykała.

Dzwonił lekarz, głos był zmęczony i bezradny, a serce Borysa podskoczyło jakby na piątek

Czy to już koniec? Czy Irena nie przetrwa operacji?

Borysie? Tu doktor Michał Kowalski, operacja była trudna, ale zakończyła się sukcesem, twoja żona wytrzymała.

Była na krawędzi, po raz pierwszy zobaczyłem coś takiego, jakby ktoś z góry pomagał w momentach, kiedy wydawało się, że życie może się przerwać.

Gratuluję, widać, że ma jeszcze szansę, coś jest, dla czego warto żyć.

Dziękuję, dziękuję, doktorze! Borys przytulił Mykała.

Rozumiesz, wszystko w porządku, nasza mama Irena żyje! Co za szczęście, że jesteś z nami, mały.

Przepraszam, słyszałem, że prosiłeś o mamę Irenę, dziękuję ci, mój kochany synku!