LOKALNY AMUR

Józia, będziesz winna jego śmierci! Kto, co? Oczywiście, Tomek! Tak, właśnie ty! No i nie dziwię się. A kto wczoraj siedział na ławce w podwórku i nagimi kolanami błyszczał? Czy to w porządku? Tomek ma delikatną duszę On widział same nagie, szkolne kolanka w WF-ie, a to było dawno I co tam, mnóstwo dziewczyn w mini-spódniczkach! Ty je porównałaś! Jasne! Ich kolanka i twoje! To inna historia! Dla Tomka szczególna!

Głos w słuchawce stał się surowy:
Nie wymyślam nic: właśnie widzę go, pisze list przedśmierciowy Tak, tak, w sensie: nie mogę bez niej, mówi! W duszy zadrżał, pisze, a nie patrzy na mnie! Lepiej wypiję piwko czyli umrę! Tak, słowo umrę widać wyraźnie! Co to nie mogę zobaczyć? Mam wujka poległy lornetkę! W niej wszystko dostrzegam!

Telefon na chwilę ucichł, słychać było tylko zadyszane oddechy rozmówczyni:
Ojej, mój wózek i kołeczko Spóźniliśmy się, Ninka, jak zwykle, wzięła ostry nożyk i już zaczęła się wkręcać krew Co, mówisz, że zdążysz? No, biegnij, biegnij, ratuj swojego księcia!

Babcia Łucja, przyciemniając chytrych oczu, z przyjemnością obserwowała, jak do małego Tomka wpadła pulchna Józia, niosąc ze sobą nieodlaną miłość, chęć nakarmić go barszczem i marzenie o gromadzie dzieciaków.

Tomek nie miał szans. Ten chudy marzycielski młodzieniec mieszkał samotnie: pół roku temu jego mama wzięła ślub i wyjechała do męża, zostawiając synka w trzypokojowym mieszkaniu. Jednocześnie ostrzegła go, że musi się szybko ożenić i dać jej wnuki. Przynajmniej jedną. I to natychmiast! Bez zwłoki!

Tomek się zgodził: domowy klimat mu się podobał. Ale dziewczyny nie chciały się pojawić. Geniusz w elektronice, w kontaktach był cichy, nieśmiały i zamknięty w sobie. Sam odważnie nie potrafił podrywać. A od agresywnych dziewczyn uciekał jak od rakiety. Babcia Łucja popierała go: nie chciała mieszkać z bezczelną sąsiadką.

A więc Józia! Pulchna, gospodyni, szanowana. Nie była pięknością, ale sympatyczną, z okrągłą twarzą i piegami. Trzeba było się przyjrzeć, porozmawiać czego młodzi faceci nie potrafią zrobić.

Wszystkie ich gadżety o, co za obrzydliwe słowo! Dostarczały tylko krótkie info. Fotki albo filmiki A te, co Nina w TikToku, nie kręcą, w przeciwieństwie do nachalnych dziewczyn, których Tomek bał się jak ognia. A wygląd! Makijaż! Jak czarownice na sabacie! Współczesne dziewczyny różniły się od Józi jak klaun w cyrku od kasjerki w kinie! Sam fakt, że kasjerka była miła, nie zmienia tego, że zapamiętasz klauna. Z klaunem nie gadał, z kasjerką rozmawiał, chociażby kilkoma zdaniami.

Tomek, spoglądając od czasu do czasu na sąsiadkę Józię, wciąż nie potrafił odnaleźć szczęścia. Zginąłby tak, jak sądziła babcia Łucja z głodu, z zimna i z braku kobiecej czułości!

W domu przypominał zagubionego jeża we mgle. Jadł Cup Noodles i pierogi, jeśli nie zapomniał zdjąć garnek z ognia. A najbardziej w bułkach się czuł specjalistą! Kawa też mu wychodziła nieźle.

Teraz próbował pokroić ogórek do sałatki. Skaleczył się, biegł po opatrunek i zielonkę, gdy nagle ktoś puknął w drzwi wejściowe. Musiał otworzyć, mimo krwawiącego palca, z którego kapała krew.

Na przerażone oczy Tomka rzuciła się Józia. Co jej mówiła, w co go namawiała babcia Łucja nigdy nie dowiedziała się. Lornetka nie oddaje dźwięku, a szkoda! Lecz chytry lokalny Kupid, czyli babcia Łucja, zobaczyła, jak chwilę później Józia w swoim mieszkaniu podaje Tomkowi barszcz, ziemniaki z kotletami, sałatkę jarzynową z kiszoną kapustą i kompot. Chłopak wyglądał na sycącego. Super.

Uśmiech rozświetlał Tomka, z jego oczu ulotniła się samotność, a z życia zagubienie i kompleksy.

Po miesiącu wzięli ślub. Babcia Łucja została zaproszona. Podano jej pyszny tort, a najgrubszy kawałek zostawiła sobie. Na pożegnanie nowożeńca Józia, chichocząc, zapytała staruszkę:
Więc naprawdę miał umrzeć, co? Co mówiłaś o pichaniu się w palec? Tak, w sam palec! No, babciu Łucjo, wstyd mi było, jak mówię, że uratowałam go od śmierci, a on wyciągnął mi rękę! No, babciu Łucja!