Spotkanie Absolwentów. Opowieść.

Kacper drżał na samą myśl, że nie rozpozna Jadwigi. Ostatni raz widział ją, gdy mieli po piętnaście lat; teraz mieli po trzydzieści, a on wyobrażał sobie, jak wygląda w małym sandomierskim mieście. Na pewno ma trójkę dzieci i męża, który nie radzi sobie z alkoholem myślał z goryczą. Nie rozumiał, skąd wzięła się ta wściekłość; przecież to on wyjechał, a nie ona.

W szkole przywitali go jakby był gwiazdą estrady, a Kacper poczuł się niezdarnie wśród oklasków. Jadwiga nie pojawiła się w tłumie absolwentów, co wydawało mu się najwygodniejsze nie musiał zmierzyć się z nostalgią. A potem, nagle, ujrzał ją.

Miała smukłe dłonie, w których niebieskały żyłki, twarz ostry, jakby urosła z lisicy, i krótkie, puszyste blond włosy, które zawsze leżały jak przygnieciony dmuchawiec. Kacper poczuł, że to piękna kobieta, i niechcący wypowiedział: Jaka piękna Jadwiga. Paweł Gajewski, kolega z klasy, wybuchnął śmiechem: Ty to masz jaja! Zobacz Anetę długie włosy, gładka skóra. Jadwiga zaś jest jak blada ćma z pryszczami. Jadwiga rzeczywiście miała drobne wypryski, lecz Kacper uważał, że nie psują one jej urody. Zgodził się więc z Pawłem: No cóż, może masz rację.

Nie wiedział, jak zaprzyjaźnić się z Jadwigą; dziewczyny nie rozmawiały już z chłopcami jak dawniej, a każde podejście kończyło się drwiną o zalotnikach i narzeczonych. Pomysł przyszedł od Pawła, gdy zaprosił wszystkich chłopaków na swoje urodziny. Jego mieszkanie nie było tak przestronne jak Kacpera, ale atmosfera była wesoła: matka Pawła wymyślała zagadki, a potem bawili się klockami Transformers, a Kacper był największym z nich.

Mamo, mogę zaprosić całą klasę? zapytał dzień przed przyjęciem.
Całą klasę? zdziwiła się matka. Gdzie ich postawimy?
Proszę, mamo! błagał.
I tak i tak nie przyjdą dorzekł z oddali ojciec. Zrób im bufet, niech się ruszają, nie przy stole.
A rodzina? spytała matka.
Na inny dzień, a wtedy przynajmniej obrus, serwetki i siedem dań podsunął ojciec.

Kacper obawiał się, że Jadwiga odmówi i nie przyjdzie, bo nie stać jej na prezent. Wszyscy wiedzieli, że pochodzi z dużej rodziny: matka bibliotekarka, ojciec alkoholik, słodycze widzi jedynie przy świętach, a kurtki pożycza od starszej siostry. Gdy podszedł więc do niej, by zaprosić na urodziny, wymamrotał:

Czy mogłabyś narysować mi okładkę do płyty? prosił.
Jadwiga nie zrozumiała, więc Kacper wyjaśnił, że pies, o imieniu Bułeczka, rozerwał dotychczasową okładkę i została zwykła biała kartka.
Nie macie magnetofonu? zapytała nieufnie, pamiętając, że ojciec Kacpra prowadzi sieć restauracji w Sandomierzu i w domu mają najnowszy sprzęt.
Mam, ale wolę winyle odparł. Narysujesz?

Jadwiga dostała piątkę z rysunku, a jej prace zdobiły nie tylko szkolne, ale i okręgowe wystawy.
Dobrze, zrobię zgodziła się.

Na przyjęciu połowa gości grała na konsoli, druga oglądała film na wideomagazynie. Kacper wyciągnął gramofon, puszczając Beatlesy, których kawałki kochał tak samo jak ojciec. Pies Bułeczka podgryzł okładkę albumu, a Jadwiga najpierw przewróciła nosem, ale gdy muzyka zagrała, zamarła, wyprostowała się i wsłuchała jak w marsz. Michał znudził się i wrócił do konsoli, a dziewczyny zaczęły tańczyć, kręcąc się jak porażone prądem, podczas gdy Jadwiga siedziała na skraju łóżka, nie ruszając się.

Kilka dni po urodzinach podeszła do niego:
Czy mogłabyś posłuchać tej płyty? Obiecuję, że będę ostrożna!
To ojcowska płyta, nie wolno jej nikomu oddać odparł Kacper. Ale możesz przyjść do mnie i słuchać, kiedy chcesz.
To trochę niewygodne zaszeptała.
Niewygodne jest noszenie spodni przez głowę i spanie na podłodze, ale wszystko inne wygodne, więc chodź.

Tak zaczęła się ich przyjaźń, najpierw zrodzona z miłości do legendarnych Beatlesów, potem przekształcona w prawdziwe uczucie, bez podstępów i ukrytych intencji.

Mama Kacpra nie kryła niezadowolenia:
Naprawdę interesujesz się tą dziewczyną? Ona patrzy tylko w twoją buzię i kiwa głową. To żadne niepełnosprawne, ale ty przecież z biedaką nie możesz się związać! Trzeba cię wyciągnąć do liceum!

Kacper protestował:
Nie chcę jechać na drugi koniec miasta, nasza szkoła jest dobra, nauczyciele przyzwoici, a ja mam świetną wymowę i bogaty zasób słownictwa.

Matka od lat namawiała go do liceum, ale Kacper trzymał się swojej decyzji nie tylko przez Jadwigę, ale i dlatego, że naprawdę lubił swoją szkołę.

Ojciec w końcu wyznał:
Kacprze, przeprowadzamy się do Warszawy. Rozszerzam biznes, otwieram nową restaurację, a ty masz już wkrótce podjąć studia w stolicy. Znalazłem już liceum i korepetytorów.

Nie jadę odparł Kacper.
A gdzie się schowasz? zapytał ojciec.

Kacper nie miał dokąd uciec. Jadwiga, dowiadując się o przeprowadzce, płakała; on obiecał dokończyć szkołę i przyjechać po nią. Jadwiga westchnęła:
Nigdy już nie wrócisz

Na pożegnanie podarował jej tę samą płytę, której okładkę narysowała, i przy niej po raz pierwszy się pocałowali.

W rzeczywistości pomysł przeprowadzki wymyslała matka. Kacper poczuł się zdradzony zarówno przez nią, jak i ojca. Gdy w dziesiątej klasie kolega wyjechał na studia do Londynu, powiedział ojcu:
Też chcę tam iść.

Matka przestała płakać, lecz Kacper przypomniał sobie starszego brata, który zmarł z powodu wrodzonej wady serca, i poczuł ukrytą radość z własnej niepewności.

W Londynie Kacper zwiedzał wszystkie miejsca związane z jego idoli, zaczął palić, zmienił fryzurę i co tydzień zmieniał dziewczyny, chcąc uciec od wspomnień o Jadwidze. Po powrocie do Polski pomagał ojcu w restauracjach, miał dwa długotrwałe związki z Greczynką, która przyczepiła się do niego jak kleszcz, oraz z brytyjską studentką Jane, bladą i blond wesołą.

Matka, gdy tylko wrócił, zaczęła mu wybierać żony, a Kacper zamieszkał w mieszkaniu, podarowanym na 18kę. Matka dzwoniła, on nie odbierał. Ojciec namawiał go na łagodność; Kacper odpowiadał:
Chciała, żebym odniósł sukces? Osiągnąłem. Małżeństwo ze mną się nie uda, niech sobie to zapisze na nosie.

Kiedy Michał napisał mu wiadomość, Kacper najpierw nie rozpoznał go avatar nie przypominał twarzy z pamięci. Gdy się zorientowali, Kacper z radością przyjął zaproszenie na zjazd absolwentów, choć nie był wcale pewny, czy tam będzie.

Tam, przy wejściu, zobaczył Jadwigę. Nie zmieniła się wciąż chuda, blada, z niebieskimi żyłkami w dłoniach, choć włosy miała już dłuższe. Rozmawiali długo. Jadwiga była rozwiedziona, miała dziesięcioletniego syna, który nosił imię Kacper. Gdy usłyszał własne imię, zbladł, ale nie mógł się oprzeć, że w sercu poczuł przyjemność.

Jedźmy razem powiedział nagle, choć brzmiało to absurdalnie. Zabierz syna, w Warszawie jest lepiej niż tu.
Zostałaś marzycielem odezwała się smutno.
Mam rozumieć, że to nie?

Jadwiga nie odpowiedziała. Zgromadziła się i ruszyła do domu. Kacper nie mógł jej powstrzymać, nie znalazł słów, by ją zatrzymać.

A może ja pojadę z tobą? zaśmiała się Aneta. W jakim hotelu się zatrzymałaś?
W Central, oczywiście.
Prowadź mnie, proszę dodała, podczuwał jednak, że jest tylko gra.

Kacper nie pytał dalej. Zawołał taksówkę i odjechali. Gdy zapukano w drzwi hotelu, pomyślał, że to sprzątaczki, ale w środku stała Jadwiga w tym samym sukience, włosy splecione w koczek, a w nozdrzach widać było gniew.

A gdzie ona?
Kto?
Aneta! Najpierw męża zabrała, a teraz chce się wtrącać w twoje sprawy?

Kacper roześmiał się:
Nie ma tu żadnej Anety. Chcesz ją sprawdzić? odparł, odsuwał się, dając jej wejść do pokoju. Jadwiga usiadła, uspokoiła się i spojrzała na niego.

Dzwoniła do mnie Yulka, mówiła, że wyjechali razem.
Odwoziłem ją taksówką, jak dżentelmen, i to wszystko.
Nie pocałowaliście się?

Podniósł ręce:
Nie mam winy!

Co z tego? Ma piękne usta i jeszcze coś.

Nie przyjechałem po to odrzekł.
To po co więc? Żeby zobaczyć się po piętnastu latach i przypomnieć obietnicę?

Czyżbyś czekała?

Zapomniałaś mnie już jutro!

No i super, ja też nie pamiętam długo.

Czy mam iść?

Idź. Tylko może najpierw posłuchamy płyty?

Płyty?

Tak. Przyniosłem odtwarzacz.

Jadwiga zmrużyła oczy, spojrzała z drwiną i zapytała:
Czyli mnie zapomniałeś, a odtwarzacz przywiozłeś?

Właśnie tak.

Wyjęła torbę, położyła w niej coś i podała mu. To była ta sama płyta, której okładkę narysowała i którą podarował jej przy pożegnaniu.

Zapomniałaś mnie po dniu, a tę płytę trzymałaś latami? zażartował Kacper.

Ona wzruszyła ramionami. Kacper delikatnie dotknął płyty, przesunął po niej palcami nie było zadrapania. Położył ją na gramofonie, włączył. Z głośników popłynęły dźwięki Beatlesów: All You NeedW ciszy, gdy ostatnie nuty zniknęły, oboje zrozumieli, że ich wspólna melodia nigdy nie zgaśnie.