Na cudzy chleb nie wyciągaj zębów!

Nie wchodź w cudzy chleb, wkurzona Tamara nie próbuje ukrywać gniewu. Kogo teraz miałaby zagrać? Wszystkie postaci już opuściły mieszkanie. Wiedziałaś przecież, jak bardzo potrzebujemy tego lokum! My! Nie tego

To, swoją drogą, moja siostra zmęczony westchnął Olek. Ma już dość słuchania żalów żony po raz trzeci. I ona najbardziej zasługuje na tę kamienicę! To Irena opiekowała się babcią, kiedy ta ledwo chodziła. Irena robiła zakupy, płaciła rachunki, woziła babcię do szpitala. A ja proponowałem, żebyś to ty się tym zajęła! Ty i tak siedzisz w domu

Mam troje dzieci! Troje! A ty jeszcze chcesz, żebym była staruszką! obrażona krzyknęła kobieta, krzyżując ręce na piersi.

Dwóch chodzi do szkoły, trzeci do przedszkola szyderczo dodał Olek. A ty cały dzień w domu się harujesz. Mogłabyś przyskoczyć do babci na dwie godziny, zobaczysz, i mieszkanie byłoby nasze. Nie ma co już cierpieć! Przestań liczyć cudze pieniądze! Nie podoba ci się nasz dom? Może już wyjdziesz do pracy? wtedy kupimy coś większego.

Coż ty za facet! Nie zarabiasz, a żonę wypędzasz do roboty! wykrzyknęła Tamara, zadyszana. W rzeczywistości mąż zarabiał przyzwoicie, lecz żona nie umiała oszczędzać i nie chciała tego przyznać.

Dobra, temat zamknięty! mężczyzna uderzył łyżką w stół i odsunął talerz z zupą, którego nawet nie dotknął. Straciłem apetyt. I zapamiętaj, nie chcę więcej słyszeć, że moja siostra ma nieprawdopodobne szczęście. Ona uczciwie zasłużyła na spadek, rozumiesz?

Tamara przy ostatnich słowach męża milczy, tylko marszczy brwi. Oczywiście, że zasłużyła! Dwudziestoletnia dziewczyna dostała trzypokojowe mieszkanie w centrum Warszawy, z przemyślaną rozkładem! Po co jej te cztery ściany sama? A Tomek ma troje dzieci i przyzwoity dom, kupiony przez męża przed ślubem.

Ile razy kobieta powtarzała, że dzieci potrzebują więcej miejsca! Każde z nich potrzebuje własnego pokoju, zwłaszcza najstarsza córka ma już trzynaście lat! Musi jednak dzielić pokój z młodszą siostrą, której dopiero pięć. Czy małe dziecko rozumie, że niektóre rzeczy są zakazane? Oczywiście, że nie, bo Lidia rozrzuca wszystko po kątach

Tamara marzy o przeprowadzce do tego mieszkania. Dzieci rodziła tylko po to, by mieć szansę na własne cztery kąty, licząc, że starsza babcia odda mieszkanie rodzinie wielodzietnej. Nie wyszło.

Potem dowiaduje się, że babcia poważnie zachorowała i ma rok do życia. Nadzieja odżywa! Tylko że Irena nie chce zajmować się chorym Tomkiem. Twierdzi, że nie ma innych obowiązków.

Zaskakuje cię, że testament jest na Irenę? wtrąciła przyjaciółka Tomka, stając po stronie babci. Serio? Skąd miałaś w ogóle tę kawalkę? Nic na to nie wniosłaś! Mówiłam ci, zabierz babcię do siebie i się nią zajmij. Może już byś przeprowadziła się.

Skąd ma tu przyjść kolejna osoba? oburzyła się Tamara, myśląc, że przyjaciółka ją popiera. A babcia odmówiła nam przyjścia. Powiedziała, że chce spokoju i ciszy.

Ja na jej miejscu odmówiłabym. Pięciu gości w mieszkaniu, w tym troje dzieci, to za dużo. Zostaw Irenę w spokoju. Idź do pracy, w naszej firmie właśnie wakat, dodatkowe pieniądze, weźmy kredyt hipoteczny.

Pomyślę wymamrotała Tamara i rozłącza się. Rozmowa nie poszła po jej myśli. Zamiast konstruktywnej rady usłyszała oskarżenia. Pracować? Nie, nie chce pracować! Lepiej jeszcze jednego dziecka urodzi!

Postanowiła porozmawiać z Ireną. Może uda się przekonać dziewczynę do rezygnacji z mieszkania? Albo w ostatniej chwili zamienić się. Irena miałaby przeprowadzić się do domu, a oni do mieszkania.

Jednak Irena nie chciała nawet słuchać Tamary. Z ostrożnością stwierdziła, że dokładnie spełni ostatnią wolę babci.

Tamara próbuje jeszcze raz rozmawiać z mężem, ale wpada w kłótnię. Olek po raz pierwszy krzyczy na żonę, tak głośno, że dzieci się przerażają. Mała Krystyna łka i nie może się uspokoić, a Lidia patrzy na rodziców szeroko otwartymi oczami.

Dość! Mam tego dość! Twoje głupie pomysły z lenistwa! Nie dam już ani grosza! Produkty i ubrania kupię sam, a ty zarabiaj na własne potrzeby!

Tego dnia Olek wyjeżdża do rodziców i nie wraca do domu, tak bardzo rozgniewany na żonę. Czego jej brakuje? Dobry dom, wszystkie udogodnienia, duży ogród Dlaczego tak desperacko pragnie zamieszkać w kwadracie obok sąsiadów?

Tomek również się wścieka. Mężczyzna powinien stać po stronie żony inaczej nie ma rodziny! Jeśli żona chce mieszkanie, musi je dostać! I dla tego celu można posunąć się do wszystkiego

Irena wraca do domu po zmroku. Niewielu przechodniów, ciemne witryny sklepów nie wprowadzają spokoju.

O, Irenka! wyłonił się z rogu szczupły facet z uśmiechem. Cześć, zgadniesz, czego ode mnie potrzebuję? Nie drż tak! wyśmiał mężczyzna. Twoje zalety mnie nie interesują. Do zobaczenia.

Czego pan chce? Pieniędzy?

Pieniądze zapłacił już inny człowiek. Ten potrzebuje, żebyś zrezygnowała z tej wspaniałej kawalerki. Rozumiesz, o co mi chodzi?

Irena tylko skinęła głową. Stała sama na ciemnej ulicy, nikt nie spacerował z psem. Gdyby zaczęła się zachowywać, nie wiadomo, jak to się skończy.

No więc, mądra dziewczynko uśmiechnął się mężczyzna, dotykając ją po policzku. Jeśli zrobisz wszystko, co mówię, nie spotkamy się ponownie. A jeśli nie spędzimy razem miło czas. Tak mówię.

Irena wbiegła do domu, przekonana, że facet ją ściga i zaraz dopadnie. Czy Tamara naprawdę tak postąpiła? A Olek? Wiedział? To jej brat, czy mógłby na to pozwolić?

Olek! Czy ty też jesteś w to zamieszany? płacząc, wołała, gdy brat odebrał telefon. Też ci potrzebne jest to mieszkanie? Oddam wam wszystko, tylko zostawcie mnie w spokoju!

Iren, co się stało? mężczyzna przestraszył się na serio. Iren, słyszysz mnie? Gdzie jesteś?

W domu Olek

Dobra, jedźmy.

Mężczyzna przyjechał w dziesięć minut. Po drodze kilkakrotnie złamał przepisy drogowe, ale go to nie obchodziło. Siostra jest dla niego ważniejsza niż mandaty!

Gdy Irena uspokoiła się i opowiedziała o spotkaniu, Olek od razu zrozumiał, co się dzieje. Zrozumiał, dlaczego żona jest tak zadowolona.

Złóż zawiadomienie powiedział stanowczo. Na każdym rogu są kamery, tego faceta szybko znajdą, a on, myślę, podda Tomka łatwo w rękę.

Ale zdezorientowana przerywała dziewczyna. Nie postawią jej do więzienia, ale

To nie twoja sprawa! Niech poniesie konsekwencje własnych działań. Ja się z nią rozwiodę! Nie mogę pozwolić, by moje dzieci wychowywała taka kobieta. Czego ją nauczy?

—

Na Tamara otwierają sprawę karną, choć ona zaprzecza z całych sił. Nie zdawała sobie sprawy, że facet, którego wynajęła do tej delikatnej roboty, nagrał wszystkie ich rozmowy.

Dzieci odmawiają z nią kontaktu, a rozwód przebiega szybko.