Ojej, synku, przyjechałeś – ucieszyła się Zofia.

O, synu, wróciłeś ucieszyła się babcia Jadwiga.
Michał trzymał kapelusz przy drzwiach i mruknął: No witaj, mamo. Ja, to zawahał się nie jestem sam. I popchnął do przodu chudego chłopca w okularach z plecakiem na ramionach.
Ojej, kochana, przywiozłaś mi wnuka. Czy to Jarek, czy może Bartek? Bez okularów go nie rozpoznaję westchnął Michał, siadając na krześle.
Załóż więc te okulary. To Wasyl, mój nieślubny synak. Pamiętasz, jak ja i Zofia rozstaliśmy się na rok? Wtedy spotkałem Wiesława i przydzieliłem się do niego. Tak się urodził. I głupio go po własnym nazwisku zarejestrowałem westchnął.
Babcia Jadwiga odciął go: Co tak gawędzisz przy dziecku? Niech ono jeszcze nie wie nic o twoim niecenzuralnym życiu. Wasylu, idź do salonu i obejrzyj telewizję, a my z twoim ojcem się zajmiemy.
Chłopiec cicho przyszedł do pokoju. Jadwiga szeptem zapytała: A Zosia o nim wie? Ona nie lubiła żony mojego syna, była kłótliwa i porywcza.
Michał drgnął: Co ty, mamo? Gdyby się dowiedziała, dawno by już wyszła z domu na bosaka. A ja go własnoręcznie od fundamentu budowałem.
Babcia westchnęła: No cóż, jesteś niesforny. Nie mężczyzna, a maruder. Całe życie pod butem Zosi. A jak się udało ci po stronie syna mieć takiego dziadka, to już naprawdę cud. Po co go mi przywiodłeś? Zosia się dowie i nie będzie nam miło.
Michał, nerwowo, tłumaczył: Wiesław, ta wąż, chciała wyjść za mąż. Z nowym chłopakiem pojechała na południe. Na miesiąc, wyobrażasz? I zadzwoniła do mnie. Mówiła: Zabierz syna, gdzie chcesz, nawet do domu. Ja jej odpowiedziałem, że oszalałam, bo mam żonę, ona nas razem wyrzuci. A ona, jeśli nie pójdzie po dobrej drodze, pójdzie po złej. Przyniosę twojej Zosi akt urodzenia i niech się ogarnie, jak umie. To koniec dla mnie. Odeszła od Wiesława, pół roku nie rozmawiała ze mną. Dlatego pomyślałem, niech zostanie u ciebie na miesiąc, a potem przyjadę i zabiorę mówił, nie podnosząc wzroku na matkę.
Babcia potrząsnęła głową: Taki był w dzieciństwie, i taki pozostał. Niech ci się przyda, mamo. Dobra, co z nim zrobić? Zostaw go. Tylko on nie jest z naszej rodziny zwlekła chwilę naprawdę twój?
Michał machnął ręką: Mój, nie wątpisz. Wiesław też nie jest cukrem, ale babcia wierna.
Zamilkli. Jadwiga podskoczyła: Po co siedzę? Dajmy mu coś z drogi.
Michał wstał: Przepraszam, mamo, ale muszę jechać. Zosia w domu czeka. I tak ściągnąłem, że jadę po części do miasta. Nakarm Wasylka, a ja już wyjeżdżam.
Babcia objęła swojego nieposłusznego syna i wyszeptała: Do zobaczenia, kochanie.
Wasyl jadł szybko, nie odrywając oczu od talerza.
Jeszcze trochę? zapytała Jadwiga ze współczuciem, widząc, jak pożera jedzenie.
Nie, dziękuję wstał z pod stołu.
Chodź na dwór, pobaw się, a ja przygotuję obiad. Co masz w plecaku? dopytała.
Rzeczy mruknął chłopiec.
Jadwiga skinęła: Będziesz sam prał, czy miałabym pomóc?
Po raz pierwszy spojrzał na nią przerażonymi oczami: Nie umiem. Mama zawsze prała.
Babcia podniosła lekki plecak: Chodź, przyjrzę się i wypłuczę, co brudne.
Wyszedł, a ona zaczęła przeglądać proste rzeczy: dwie koszulki, szorty i parę slipów.
Niewiele mruknęła, potrząsając głową nawet ciepłej koszuli nie włożyłaś. Widać, że jeszcze jest jakaś matka. Po namoczeniu rzeczy w wiadrze zabrała się do ciasta z wiśniami.
Nagle z ulicy rozległ się krzyk. Jadwiga wybiegła, nie otrząsając rąk od mąki.
Co się stało?
Wasyl jęczał i trzymał się za nogę: Gęsiak mnie przygryzł. Boli łzy spływały strumieniami.
Dlaczego podszedłeś do nich? Pasły się tam, a ty byłeś w podwórku zapytała, przyglądając się czerwonej plamie.
Chciałem je pooglądać szlochał chłopiec.
Nie widziałeś gęsiów od dziecka? zdziwiła się.
Widziałem, ale nie podchodziłem wyszeptał.
Dobrze, idźmy do domu, nałożę maść wzięła go za rękę.
Po kolacji położyła go na kanapie i długo nie mogła zasnąć. Co za dziwna życie? Nie wydałaby swojego Kolka do obcej babci. Matka chyba ma jeszcze w sobie jakieś pieprzowe pazury. Dziecko obok, spodnie droższe. Nagle usłyszała szloch. Słuchała, jak chłopiec płacze. Podeszła cicho: Co się stało, synku? Nie podoba ci się u mnie? Poczekaj, miesiąc minie i mama cię zabierze z powrotem.
Chłopiec podniósł się i wyszeptał: Nie zabiorą. Słyszałem, jak babcia i wujek Witold rozmawiali, że jak przyjadą, oddadzą mnie do jakiegoś domu dziecka. Będą mnie zabierać tylko na wakacje. Nie chcę, bo w domu z mamą było dobrze. Tylko wujek Kolka mnie nie potrzebuje, nie woła mnie po imieniu. Wy, babciu, jesteście dobrą, ale i tak mnie nie chcecie. płacze coraz głośniej.
Serce Jadwigi się ścisnęło. Objęła jego chude ciało.
Nie płacz, Waselku. Nie zostawię cię w dole. Porozmawiam z twoją mamą, zostaniesz u mnie. Mamy dobrą szkołę i miłych nauczycieli. Będziemy iść po grzyby, jagody, doić krowę. Jesteś taki słaby, a po parze mleka poczujesz siłę. Nie wierzysz? Jutro przedstawiam cię Pawłowi. On jest fajnym chłopakiem, kręci się od mleka jak kulka. Chcesz?
Chłopiec objął ją za szyję: Chcę. A nie oszukasz mnie?
Jadwiga pocałowała go delikatnie w czubek głowy: Oczywiście, że nie.
Lata minęły. Zofia przyjeżdżała od czasu do czasu, niosąc prezenty, ale zawsze spieszyła się, bo wóz ciągnął już wujek Witold. Michał pojawiał się rzadko. Zosia dowiedziała się o Wasylku i obwiniała nie męża, ale siebie, Jadwigę, bo według niej niepotrzebne są jej własne wnuki, a wszelkie przybysze w sam raz.
Jadwiga już nie przejmowała się tym. Z małego chlapca wyrosł prawdziwy twardziel. A dziś, od rana przygotowując ulubione potrawy wnuka, co chwilę zaglądała przez okno. Nagle przyszedł młody żołnierz i cicho zawołał: Babciu, przyjechałem, gdzie jesteś?
Jadwiga wybiegła z pokoju i przytuliła go do szyi: Waselku, mój kochany wnuku!
Czy jedziesz do mamy? zapytała. On odłożył widelec i zdziwiony spytał: Do której? Do tej, co raz w roku przywoziła mi drobiazgi i mnie porzuciła? Nie, nie jadę. Moja mama to ty, i tego się nie zmienia odpowiedział spokojnie, wracając do jedzenia.
Jadwiga ukradkiem wytrzeć łzę, jak wielka radość, że ma takiego wnuka. Ukojenie i pomoc w podeszłym wieku. Krwiutko jej, ukochane.