„Mamo, przebaczam Ci!”

Mamusiu, wybaczam ci!
Anna Kowalska leży w łóżku. Wieczorem cicho wzywa córkę.

Jadwigo, kochanie, umieram. Nadszedł moment, by powiedzieć ci wszystko. Boję się, że nie zostanie mi dużo czasu. Przebacz mi, córko!

Mamusiu, nie mów tak! Zaraz wezwę pogotowie!

Nie potrzebujemy pogotowia! Jadwigo, posłuchaj mnie!

Chorująca kobieta zaczyna swoją opowieść: Dawno temu, córko, miałam przyjaciółkę, Halinę. Obie pochodzimy z domu dziecka. Poznałyśmy się tam, potem razem wstąpiłyśmy do pedagogicznego liceum. Po skończeniu obu nas skierowano do wiejskiej szkoły.

Zostałyśmy przydzielone do różnych domostw: mnie wprowadzono do pustego domku przy szkole, a Halinę pod opiekę starszych mieszkańców. Cały wolny czas spędzałyśmy razem. Chodziłyśmy do wiejskiego domku kultury na tańce przy akordeonie. Akordeonista był przystojnym chłopakiem. Gdy go zobaczyłam, od razu poczułam, że to jedyny, na którego czekałam całe życie. Nazywał się kręcony, brązowy oczami Władysław.

W weekendy biegałyśmy do domu kultury. Zawsze nie mogłam oderwać oczu od Władysława i wsłuchiwałam się w jego ciepły głos. Serce mi słodko zamarzało, gdy łapała mnie jego przypadkowy wzrok. Potem zauważyłam, że akordeonista cały czas patrzy na Halinę i uśmiecha się do niej, a przyjaciółka rozkwita przy tym. Zrozumiałam, że Władek wybrał niepozorną i skromną Halinę.

Wielokrotnie próbowałam przyciągnąć jego uwagę, ale nic nie dało kochaniec nawet mnie nie dostrzegał. Jak się gniewałam i zazdrościłam! Nienawidziłam Halinę do szaleństwa. Halina promieniała szczęściem i zdawało się, że nie widzi mojej wyniszczającej nienawiści. Pewnego dnia Halina wbiegła do mnie z radosnym uśmiechem i wyszeptała:

Aniu, wkrótce pobierzemy się z Władkiem.

Zrozumiałam, że to koniec mojego życia. Czułam się kompletnie rozbita, przestałam jeść i spać, a w głowie pulsowała jedna myśl: Władysław musi być tylko mój! Za to mogłabym zrobić wszystko. Dowiedziałam się od wsianki, że w sąsiedniej wiosce mieszka staruszka-wiedźma Stanisława. Udałam się po pomoc.

Wiem, po co przyszłaś powiedziała staruszka.

Najpierw mnie przestraszyło, ale wspominając ukochanego Władka, podjęłam decyzję o czarnym czynie. Stara wiedźma uszykowała zaklęty napar, napełniła nim butelkę i podała mi.

Wlej mu do picia rzekła Stanisława.

Próbowałam wrzucić staruszkę pieniądze, lecz ona wybuchnęła śmiechem:

Nie potrzebuję twoich złotych. Najpierw się dowiesz, czego chcę. Idź.

Wieczorem Halina i Władek weszli w mój dom. To był właściwy moment. Szybko nakryłam stół, podsunęłam mu kieliszek z naparem. Po wypiciu Władek zdawał się przemienić. Halina, wyczuwając coś nie tak, zabrała go do domu. Rano Władek stał na progu mojego domu, upierał się, że potrzebuje tylko mnie. Wiedźma nie okłamała dostałam swego ukochanego! Wkrótce wzięliśmy ślub i żyliśmy bardzo szczęśliwie. Władek nie wyobrażał sobie życia bez mnie, a ja nie mogłam oddychać bez niego.

Zapytasz, co z Haliną? Przyjaciółka unikała nas, ale musieliśmy się spotykać. Do dziś widzę jej smutną twarz i rozpływające się łzy. Staruszkowie, u których mieszkała Halina, wypluwali mi w twarz i nazywali mnie czarownicą. Wioską rozeszły się plotki, że Halina zaszła w ciążę z Władkiem i prawie popełniła samobójstwo. Czułam żal, ale męża kochałam ponad życie.

Pewnego dnia przybył do nas starszy pan Maciej, z którym mieszkała Halina.

Chodź ze mną rzekł.

Po co? spytałam.

Twoja przyjaciółka umiera. Woła cię odparł Maciej.

Spojrzał na mnie i wstałam cicho, podążając za nim. W domu starszych płakało dziecko. Na łóżku leżała Halina, blada, ledwo oddychała. Serce mi się ściśnęło, chciałam odejść. Wtedy Halina otworzyła oczy i szeptem powiedziała:

Aniu, umieram. Weź moje dziecko. Niech ojciec Natalii będzie przy nim wyciągnęła do mnie drżącą rękę, ale ręka padła bezsilnie.

Odszedł, serca przeklęli staruszkowie.

Babcia Matylda wyła głośno i podała mi krwawiący pakunek. To byłaś ty, córko. Nie chciałam cię brać, ale dziad przyciągnął:

Nigdy nie powierzyłbym ci tego dziecka! Lecz wola zmarłej Haliny musi zostać spełniona! Była dobrą duszą, niech jej dusza spocznie w niebie. Zabierz dziewczynkę i wracaj do domu! I nie zadzieraj, nie damy ci kłopotu!

Tak pojawiłaś się w moim życiu. Twój ojciec gniewał się, że cię wzięłam. Drażnił go twój nieustający płacz, i mnie też. Władek zmienił się, zaczął pić, rzadko nocował w domu. Moje szczęśliwe życie rozpadało się na naszych oczach, a ja nic nie mogłam zrobić. Córko, nie wyobrażasz sobie, jak cię znienawidziłam!

Marzyłam o własnym dziecku, a nagle wpadłaś mi na ręce. Po pewnym czasie odkryłam, że jestem w ciąży. Władek, dowiedziawszy się o tym, przestał pić. Marzył o synie. Wydawało się, że szczęście znów zagościło pod naszym dachem. Tuż przed porodem miałam koszmar: znalazłam się w lesie na polanie, a obrzydliwa bestia patrzyła na mnie i wyciągała czarne, gęste futrzane łapy.

Rozpoznajesz mnie? Przyszłam po swoje rzuciła bestia głosem Stanisławy.

Obudziłam się, krzycząc z bólu, a wieczorem urodziłam martwego chłopca. Twój ojciec ponowił picie z rozpaczy i wkrótce zmarł, zamarzając w płacie śniegu. Za nim poszli Maciej i Matylda. Zostałam sama z tobą na całym białym świecie. Natalko, stałaś się sensem mojego grzesznego życia, bez ciebie nie wyobrażam sobie już istnienia.

Rosłaś i przypominałaś swoją matkę. Cały czas próbowałam ci powiedzieć prawdę i poprosić o wybaczenie, ale nie udało mi się. Wyszłaś za mąż, urodziłaś wspaniałego wnuka. Teraz nie mam już czasu na długie rozmowy, a strach przed odejściem z tym ciężkim brzemieniem w sercu przytłacza mnie. kobieta na moment milczy.

Jestem winna śmierć twoich rodziców. Czy mi wybaczysz, córko? Grzech mój jest wielki przed Bogiem i przed wami.

Natalkę ogarnia drżenie nerwowe. Z oczu młodej kobiety leje się strumień łez. Zbiera wszystkie siły, obejmuje kobietę z błagalnym spojrzeniem i szepcze:

Mamusiu, wybaczam ci.

Anna Kowalska odchodzi w nocy, śniąc. Na jej twarzy zatrzymuje się uśmiech.