Planujemy obchodzić Nowy Rok w Twojej willi. Przyjechałam po klucze, – powiedziała siostra męża.

Planujemy powitać Nowy Rok w waszej wsiance mówię, przybywając po klucze, mówi siostra mojego męża.
Po co jechać na wieś? W dwójkę i w domu świetnie przywitajecie Nowy Rok. A my mamy dużą rodzinę: troje dzieci. Trzeba je jakoś zająć w święta! wtrąca Jagoda, nie ukrywając irytacji. Wyobrażasz sobie, jak to jest mieszkać z trojgiem maluchów?

Nie wyobrażam odpowiada spokojnie Lena. Ja i Michał nie myślimy jeszcze o dzieciach. Najpierw potrzebujemy mieszkania i stałej pracy, a dopiero potem rodzinę.

Ty! wtrąca się Jagoda. Ja i Grzegorz nic nie planowaliśmy!

To żyjecie na zasiłki rodzinne zauważa Lena. Grzegorz przeskakuje z jednej roboty na drugą, nie ma stabilności. Nie chcę tak żyć!

To nasza sprawa. Nie licz naszych pieniędzy! ryczy Jagoda. Więc dajesz klucze od wsianki?

Nie odpowiada stanowczo Lena. Mamy już plany, żeby spędzić tam Nowy Rok z przyjaciółmi.

To się dogadajcie! Jeśli nie oddasz kluczy po ludzku, zadzwonię do Michała i opowiem mu, jak mnie obrażasz grozi Jagoda.

Proszę bardzo, ile chcesz uśmiecha się Lena.

Jagoda marszczy niezadowoloną minę i wychodzi z mieszkania.

***

Wsianka, którą zauroczyła się szwagierka, pochodzi od babci Leny. Babcia Waleria Janina jest już w podeszłym wieku, więc rodzice dziewczyny nalegają, by Waleria przez cały rok mieszkała w mieście pod ich opieką.

Wsianka to nie tylko nazwa, to prawdziwy wiejski dom z pełnym wyposażeniem. Pięć lat temu rodzice Leny rozbudowali budynek, tworząc łazienkę dla Walerii oraz zamontowali klimatyzację.

Babcia Waleria początkowo odmawia wyjazdu do miasta, ale gdy zaczyna odczuwać zmęczenie, coraz częściej rozważa przeprowadzkę. Nakazuje, by dom nie został sprzedany i by ogród był pilnie pielęgnowany, by żadne drzewko nie ucierpiało z zimna.

Lena prosi rodziców, by zaufały jej w opiece nad domem. Przypomina sobie, jak w dzieciństwie spędzała wakacyjne ferie u babci to jedne z najjaśniejszych i najszczęśliwszych wspomnień.

Po rozmowie z Michałem Lena postanawia przeprowadzić kosmetyczny remont: wymienić tapety, pomalować sufity, zmienić żyrandole i odnowić nieco mebli na nowoczesne.

Włożyła sporo pieniędzy i sił, ale teraz dom jest tak przytulny, że można w nim spędzać weekendy o każdej porze roku. Dlatego młode małżeństwo bez wahania zaprasza przyjaciół na spotkanie noworoczne.

Wtedy pojawia się Jagoda i żąda, by Lena oddała jej dom. Jaka zuchwałość! Twierdzi, że Michał jest młodszy i powinien ustąpić starszej siostrze. Lena nie rozumie, co ma wspólnego dom babci, i nie czuje się winna odrzuceniu.

***

Jagoda zarumieniła się z wściekłości. Zamiast zadzwonić do młodszego brata, postanowiła przyjść do jego pracy. Michał najpierw nie wie, co się dzieje, gdy w połowie dnia widzi, jak siostra wdziera się do jego biura.

Michał! krzyczy, przyciągając uwagę współpracowników. Musimy natychmiast porozmawiać!

Cicho! przerywa mu brat. Tu pracują ludzie. Chyba nie wiesz, co to znaczy. Chodźmy do saloniku.

Michał zapala papierosa, czując, że wizyta siostry nie zwiastuje nic dobrego.

Czego chcesz? pyta krótko.

Żądam kluczy do waszej wsianki! wrzeszczy Jagoda.

Jaka wsianka? nie od razu pojmuje, o co chodzi. A! Masz na myśli ten wiejski domek?

Tak, dokładnie potwierdza z niezadowoleniem, marszcząc usta. Już zaplanowałam, jak spędzę Nowy Rok! Musisz porozmawiać z żoną i odebrać od niej klucze krzyżuje ręce na piersi, nie zamierzając się poddać.

Nawet gdybym mógł, nie zrobiłbym tego. Skąd wzięłaś taką śmiałość, by wymyślać takie rzeczy i jeszcze czegoś żądać? pyta oburzony Michał. Dziś jest już 25 grudnia, a normalni ludzie informują o planach z wyprzedzeniem!

Nie ucz mnie żyć, drobiazg! ryczy siostra.

Mamy tylko pięć lat różnicy! Jeśli w dzieciństwie to było zauważalne, teraz już nie próbuje ją uspokoić Michał. Mój przerwa się skończyła, czas wracać do domu.

Jagoda odchodzi jeszcze bardziej niezadowolona, ale nie zamierza się poddać.

***

Rano, 31 grudnia, Lena w pośpiechu biega po sklepach, podczas gdy Michał kończy ostatni dzień pracy w roku. On zapewnia, że po południu będzie wolny i zdążą wszystko załatwić, ale żona wciąż się martwi.

Na szczęście wszystko idzie zgodnie z planem i o szóstej wieczorem para przyjeżdża do wsi. Muszą trochę popracować, by woda w domu popłynęła. Do dziewiątej wieczorem zaczynają się zbierać goście, by wspólnie nakryć stół, usmażyć kiełbaski i pożegnać mijający rok.

Michał, wygląda na to, że ktoś podjechał zauważa Lena. Pewnie Irmina i Piotr przyjechali wcześniej, żeby pomóc. Są najbardziej punktualni! dodaje z uśmiechem.

Pójdę ich przywitać i pomogę z bagażami odpowiada Michał.

Oczywiście cieszy się dziewczyna, emocje kipią. Wreszcie Nowy Rok odbędzie się tak, jak zawsze marzyła: na świeżym powietrzu, w kręgu ukochanych przyjaciół.

Michał szybkim krokiem zakłada kurtkę puchową i wychodzi na podwórze. Otwierając bramę, zaskakuje go nagły widok.

Cześć, bracie! wykrzykuje Jagoda, przytulając się do obu policzków. Szczęśliwego Nowego!

Michał potrzebuje chwili, by się otrząsnąć od szoku. Gdy Grzegorz wyciąga rzeczy z samochodu, Jagoda gada o przygotowaniach, ale Michał nie słucha, wciąż przetwarzając fakt, że siostra stała na progu ich wsianki.

W końcu potrząsa głową i mówi:

Co wy tu robicie? Rozmawialiśmy o tym tydzień temu!

No wiesz uniosła brwi Jagoda. To ty zdecydowałeś, a ja nie mówiłam, że się zgadzam.

Michał, co wy tu trzymacie? wchodzi Lena. Jagoda? pyta zdziwiona, widząc starszą siostrę męża.

Tak! odpowiada z dumą. Nie wszystko idzie po twojej myśli dodaje złośliwie Jagoda.

Gdy Grzegorz próbuje wnieść pierwszą paczkę do domu, Michał chwyta go mocno za rękę.

Nie wejdziecie mówi surowo.

Jagoda, pomagając dzieciom odpiąć pasy, słysząc tę surowość, od razu atakuje brata.

Natychmiast puść Grzegorza! ryczy.

Nie puścię. Zbierajcie się i odjeżdżajcie natychmiast! podnosi głos Michał.

Co to powiedziałeś? pyta z pogardą Jagoda, chwytając ramię brata.

Co słyszałaś!

Nie jedziemy nigdzie odpowiada wyniosła kobieta. Mamy całą brykę dzieci.

Kocham siostrzeńców, ale dziś będą świętować Nowy Rok gdzie indziej tłumaczy Michał. Nie wejdziecie do domu dodaje groźnie.

Może wezwiesz policję? drwi Jagoda.

Zawołałabym, gdyby nie była wigilijna noc wtrąca się Lena. Lepiej odejdźcie spokojnie, bo zaraz przyjedzie moja przyjaciółka z mężem bokserem. On na pewno was nie przepuści uśmiecha się.

Czy próbujesz mnie zastraszyć? kontynuuje Jagoda.

Nie, ale naprawdę zastraszam. Wyjedźcie! rozkazuje Lena.

Razem z Michałem zamykają bramę, nie wpuszczając nieproszonego gościa. Jagoda i Grzegorz nie mają wyboru, więc wracają do swojego domu. Po drodze Jagoda wyładowuje się na Grzegorzu.

Nie mógłbyś go po prostu popchnąć? krzyczy. Co za nieudacznik!

Wracają do domu, w którym mieszkają od kilku lat. Oprócz nich mieszka tam i matka Jagody oraz Michała Eugeniusza Ludwika, która nie rozmawiała z synem od pięciu lat, odkąd się ożenił.

Teraz też nie będę gadała z Michałem mówi matka, rzucając płaszcz na róg pokoju.

Co? spyta Eugeniusz z przymrużeniem oczu.

Wypędzili nas z wsianki. Wyobrażacie sobie? wybucha emocjami. To niedorzeczne! A ta jego żona też jest gorsza! Chciała zadzwonić na policję, jakbyśmy byli złodziejami.

Dlatego z nim nie gadałem. Pamiętasz, jak chciałam się do nich wprowadzić, a oni zaczęli się sprzeciwiać? Mówili, że mamy małe mieszkanie, brakuje miejsca. Myśleli, że w trójmiejskim kieszonce z dziećmi będzie nam wygodnie!

Ojej, nie mów, mamo! Ta Lena całkiem zepsuła naszego Michała.

Dzieci w międzyczasie robią swoje, a Jagoda z Eugeniuszem wylewają szampana i oglądają Ironię losu. W kuchni Grzegorz nie przestaje pracować.

W międzyczasie Lena i Michał czekają na gości i przygotowują się do świętowania. Wokół panuje radość, śmiech i uśmiechy. Lena delikatnie przyciąga Michała z tłumu i szepcze:

Muszę ci coś powiedzieć.

Podaje mu zdjęcie z USG.

Naprawdę? patrzy zdumiony. Będziemy mieli dziecko?

Tak kiwa głową radośnie.

Michał przytula żonę i całuje ją.

To najpiękniejszy prezent! mówi z uśmiechem.