Wilk w Miasteczku: Zagadki i Tajemnice pobliskich Lasów

Wiesz, jak zaczęła się historia małego Wojtka Kowalskiego? Po prostu odrzucili go. Bez powodu. Mama urodziła go w środku nocy, ledwo co po godzinie po myciu, i nie zważając, żyje dziecko, owinęła go w jakąś szmatę i kazała współlokatorowi wyrzucić ten pakunek do śmietnika.

Rano odbiorą śmieci, więc będzie czysto! Co ty, wstawaj! Idź, zanim ludzie się podniosą! krzyczała. Na szczęście w domu, do którego nie chciała się zbliżyć matka Wojtka, ludzie wstawali wcześnie. A współlokator, choć nie najbystrzejszy, nie wrzucił malucha do kosza, tylko położył go obok i przykrył starym płaszczem, który ktoś tam zostawił. Dzięki temu Wojtek nie zmarzł i czekał, aż przyjdzie ciocia Basia, która rano wyprowadzała swojego nieustraszonego psa Burego. Burek nagle miał taką potrzebę, że nie wytrzymał i zaczął szczekać na cały podwórze, a Basia, nie mając innego wyjścia, złapała mokry pysk psa, uciszyła go na chwilę i, w szlafroku i kapciach, wybiegła na dwór, narzekając, że mąż mógłby dać jej na urodzinowy prezent coś poważniejszego niż ten futrzasty kłopot.

Burek, w wielkiej radości, pobiegał po podwórzu, załatwił swoje sprawy i nagle stanął obok kosza ze śmieciami, nie zwracając uwagi na zimną, drżącą właścicielkę. Podeszła i krzyknęła: Dokąd pędzisz, szalona?! Stój! Komu się to podoba?! Burek nie zamierzał się zatrzymać, dotarł do kosza, obrócił się wokół paczki, w której chrupał się Wojtek, i nagle wyziało tak, że Basia złapała się za serce.

O Boże! Co tam jest?! Co znalazłaś?! krzyknęła. Ciekawość zwyciężyła ostrożność, więc Basia odsunęła płaszcz, podniosła brzeg szmaty i zakrzyknęła, jakby Burek był jedynym, co słyszy: Pomocy, dobrzy ludzie! Co się dzieje?!

Mąż Basi, wujek Michał, zwykle spał głęboko. Nie obudził go ani szczek Burego, ani wiertarka, której sąsiedzi używali tylko w weekendy, ani żadne domowe zamieszanie. Jedyną rzeczą, na którą reagował natychmiast, był płacz żony.

Basia! Zaraz idę! westchnął, jeszcze półprzytomny, zrzucając się z łóżka w kolorowych, haftowanych majtkach, które uszyła mu żona. Nie wiedział, co się stało, ale był pewien, że kobieta potrzebuje pomocy.

Kiedy zobaczył małego Wojtka, nie tylko w pełni się obudził, ale i odrzucił plany z ojcem, które mieli na ten dzień. Wujek Michał wziął trochę jedzenia, po czym, nie krzycząc, owinął chłopca w swój szlafrok i pobiegł do klatki schodowej, krzycząc na Burego: Do domu!

Karetka przyjechała szybko, a Wojtka zabrano do szpitala. Basia płakała jeszcze chwilę przy mężu, potem położyła się przygotować śniadanie, podając Buremu prawie całą resztę wędliny w domu, bo serca pękało. Kogo żałowała bardziej psa, nowo odnalezionego chłopca, czy siebie? Nawet ona nie wiedziała.

Wszystko zdawało się kończyć, bo Wojtek nie miał po co wracać do tego podwórka, które prawie odebrało mu życie. Ale los miał inne plany. Ten mały chłopiec trzymał się życia tak, jak niektórzy dorośli nie potrafią. Leżał w szpitalnym łóżku, patrzył na biały sufit, jadł posiłki z apetytem i spał mocno, rozczulając pielęgniarki swoją spokojną naturą.

Co za skarb, a nie dziecko! Taki spokojny! Nie płacze prawie wcale. Inne płaczą, a on tylko w razie potrzeby. Kto odmawia takiego prezentu? mawiali. Wojtek nie mógł na to odpowiedzieć, nie wiedział o matce, a ojciec, którego nie chciał znać, rozrzucał dzieci po całej Polsce, nie interesując się ich losem. Opiekunowie nadali mu nazwisko Kowalski, bo tak wydał sąd.

W domu dziecka Wojtek był lubiany. Nie kaprysił, nie wymagał specjalnie, po prostu czekał, aż ktoś się do niego zbliży.

Szybko go wezmą, bo jest piękny i zdrowy. Gdzieś znajdą mu rodziców, szeptały opiekunki. Los jednak zabrał go szybko. Po pół roku nowa mama, po załatwieniu papierów, zrezygnowała z wychowywania obcego dziecka i oddała go z powrotem tam, skąd go wzięła, jakby to był niewłaściwy zakup w sklepie.

Nowy tata nie miał nic przeciwko temu. Cieszył się, że wkrótce zostanie prawdziwym ojcem po dziesięciu latach czekania, choć lekarze twierdzili, że nie zostanie ojcem, bo natura tak chciała. Wojtek, choć nie rozumiał wszystkiego, był smutny, że przestali go podnosić w nocy i śpiewać kołysanki. Szybko to zapomniał, bo ludzie częściej pamiętają złe chwile niż dobre.

Znowu patrzył w biały sufit, jadł kleik i cieszył się, gdy ktoś go delikatnie pogłaskał. Nie było co płakać, trzeba było działać, a nie marudzić.

Po raz drugi przychodzili po niego, kiedy miał już trzy lata.

Ja jestem Wojtek! oznajmił poważnie, podając rękę facetowi, który miał być jego ojcem. Jesień!

Facet spojrzał zdziwiony, podniósł brew i wymienił słowa z piękną żoną: Czy on ma jakichś problemów? Nie, potrzebujemy zdrowego dziecka! Ten chłopiec nie pasuje.

Wojtek nie wiedział, że chciał po prostu podzielić się nową wiedzą od swojej ulubionej opiekunki, która pokazywała mu liście na oknie i mówiła: Widzę, Wojtku, jesień już przyszła! Deszcz płacze, liście się układają w dywan. Piękna, prawda? Jesień to twoja przyjaciółka! Urodziłeś się we wrześniu, mały. Może los da ci szczęście i kochających rodziców?

Los, usłyszawszy te słowa, odwrócił się od chłopca. Ci, którzy mieli go zabrać, po prostu odjechali. Wojtek, nie rozumiejąc, kim byli ci ludzie, potem o nich zapomniał. A jego opiekunka, widząc to, postanowiła zajrzeć do podwórka, gdzie go znaleziono.

Co zobaczyła? Basia, jak zwykle rano wyprowadzała Burego, stała pośrodku podwórka, patrzyła w stronę koszy i wzdychała, bo los tej kobiety był już zapisany w historii. Kiedyś, młodą, była pełna życia, studiowała i pracowała, marzyła o wielkiej miłości. Nie była najpiękniejsza, ale nie brakowało jej pewności, że znajdzie szczęście. Mama jej powtarzała: Krótsza suknia, dłuższe nogi, ładniejsze włosy… ale i tak Masz piękne oczy, gęste włosy, ładne rzęsy. Znajdź odpowiedni strój i będziesz najpiękniejsza. Basia nauczyła się podkreślać swoje zalety, ubierać się tak, by przyciągać mężczyzn. Ukończyła studia, wzięła pracę, ale mężczyzny nie spotkała. W końcu rodzice kupili jej używany samochód, bo transport w małej miejscowości był kiepski.

Basia szybko nauczyła się prowadzić i dbać o auto, szukając dobrego mechanika. Znalazła go w Michała. Ich związek był spokojny kwiaty, czekoladki, spotkania z rodzicami. Wszyscy się cieszyli, gdy Basia ogłosiła, że wychodzi za mąż.

Basia, gratulacje! Michał to dobry człowiek! mówili. Z czasem, gdy lekarze powiedzieli, że nie będą mieli dzieci, Basia i Michał po prostu przytulili się i powiedzieli: Nie potrzebujemy dzieci, ważne, że jesteśmy razem.

Minęły lata, ból się uspokoił, rodzice odszli, zostawiając po sobie miłe wspomnienia. Do domu przybył Burek. Wszystko szło tak, jakby los nie miał innych planów, ale pewnego dnia Burek zaszczekał w momencie, gdy przyszedł na świat Wojtek. Od tej chwili Basia nie mogła spać spokojnie. Często śniła chłodne, jesienne poranki, pachnące liśćmi, i słyszała delikatny płacz dziecka, który wzywał ją gdzieś. Budziła się spocona, szukając odpowiedzi, a Michał patrzył na nią: Co się stało? To tylko sen Czy to zły sen? Nie wiem, Basia

Po raz pierwszy Basia nie mówiła mężowi o swoich lękach. Trzymała małą główkę w dłoni, kiedy Michał otulił malucha w szlafrok. To przeżycie nie dało jej spokoju. Michał też milczał, bał się podnieść temat, bo wiedział, jak bardzo bolało ją to, że ktoś wyrzucił ich dziecko.

Wtedy zniknął Burek. Basia wypuściła go na podwórko, pozwoliła mu załatwić swoje sprawy, a kiedy skończyła sprzątać, zorientowała się, że pies nie ma już w ogrodzie. Szukała wszędzie, zaglądała pod krzaki, wołała. Zadzwoniła do Michała, by razem szukać, ale pies zniknął jak woda w studni. Dwa dni i dwie noce Basia płakała i włóczyła się po okolicy, aż trzeciego dnia Burek wrócił brudny i mokry, ale żywy.

Bureczku! Radość moja! przytuliła go Basia. Gdzie byłeś?

Pies oblizał jej nos, a Basia przypomniała sobie nagle głowę Burego, co trochę przypominało małą twarz chłopca, który był w jej dłoniach tylko chwilę.

Michał! zawołała Basia, ale Michał już podbiegł, czując, że zaraz usłyszy coś ważnego. Tego wieczoru Basia opowiedziała mu o wszystkim: o lękach, marzeniach i o chłopcu, którego znalazła pewnego jesiennego poranka z psem.

Myślisz, że już go przyjęli do rodziny? zapytała, ocierając łzy ręcznikiem.

Nie wiem, ale mogę się dowiedzieć. Mam znajomych w opiece społecznej. Jeśli już go mają, to niech Bóg im błogosławi! A jeśli nie przerwał, przytulając żonę.

No to chodźmy spać, bo rano będzie jaśniej zażartował.

Po pół roku Wojtek spojrzał w oczy kobiecie, której już nie pamiętał, i wyciągnął rękę w stronę wysokiego, silnego mężczyzny:

Jestem Wojtek.

Michał delikatnie uścisnął jego dłoń, po czym spojrzał na Basię: Dość płaczu, mamo, czas wracać do domu.