„Mamusiu, wybaczam Ci wszystko!”

Mamusiu, wybaczam ci!
Anna Kowalska położyła się na podłodze starej chaty. Pewnego wieczoru cicho przywołała córkę.

Jadwinko, kochanie, umieram. Nadszedł czas, by opowiedzieć ci wszystko. Boję się, że zostało mi niewiele. Przebacz, córeczko!

Mamusiu, nie mów tak! Zaraz wezwę karetkę!

Nie potrzebujemy karetki! Jadwinko, posłuchaj mnie!

Chorująca kobieta zaczęła swoją opowieść: Dawno temu, córeczko, miałam przyjaciółkę Halinę. Obie byłyśmy podopiecznymi domu dziecka. Poznałyśmy się tam, a później razem wstąpiłyśmy do szkoły pedagogicznej. Po jej ukończeniu skierowano nas do wiejskich szkół.

Przydzielono nas w różne miejsca: ja dostałam pokój w pustej przybudówce przy szkole, a Halinę przy staruszku ze swoją żoną. Wolny czas spędzałyśmy razem. Chodziłyśmy do wiejskiego domku ludowego, gdzie co tydzień grano na akordeonie. Akordionista był przystojny. Gdy go zobaczyłam, od razu wiedziałam, że to jedyny, na którego czekałam całe życie. Nazywał się ciemno­oczny piękny Wacław.

Z Haliną spędzałyśmy każdy weekend w domu ludowym. Zawsze patrzyłam na Wacława i wsłuchiwałam się w jego melodyjny głos. Serce mi miękło, gdy jego wzrok przypadkowo spoczął na mnie. Potem zauważyłam, że akordionista ciągle patrzy na Halinę i uśmiecha się do niej, a ona rozkwita przy tym. Zrozumiałam, że Wacław woli niepozorną i skromną Halinę.

Wielokrotnie próbowałam zwrócić na siebie jego uwagę, lecz moje starania były bezowocne: kochaniec nawet mnie nie dostrzegał. Byłam wściekła i zazdrosna! Nienawidziłam Halinę do szaleństwa. Halina promieniała szczęściem i zdawała się nie zauważać mojej brutalnej złości. Pewnego dnia Halina wbiegła do mnie z radosnym uśmiechem i szepnęła:

Aniu, wkrótce pójdziemy w kościół.

Zrozumiałam, że to koniec mojego życia. Z rozpaczy poczułam się przygnieciona. Przestałam jeść i spać, a w głowie krążyła jedna myśl: Wacław musi być tylko mój! Za to mogłabym zrobić wszystko. Dowiedziałam się od sąsiadów, że w wsi sąsiadującej mieszka staruszkawiedźma Pelagia. Poszłam do niej po pomoc.

Wiem, po co przyszłaś rzekła staruszka.

W pierwszej chwili ogarnął mnie lęk, lecz przypominając sobie Wacława, podjęłam decyzję o czarnym czynie. Pelagia przygotowała miksturę miłosną, napełniła nią małą butelkę i podała mi.

Wlej mu do picia powiedziała Pelagia.

Spróbowałam wręczyć jej pieniądze, ale staruszka wybuchła śmiechem:

Nie potrzebuję twoich złotych. Najpierw dowiesz się, czego naprawdę chcę. Idź.

Wieczorem Halina i Wacław zjawili się w moim domu. To był idealny moment. Szybko podniosłam stół i niezauważalnie dodałam miksturę do kieliszka Wacława. Po wypiciu mężczyzna zmienił się. Halina poczuła, że coś jest nie tak i odprowadziła go do domu. Rankiem Wacław stał pod progiem mojej chaty, upierając się, że potrzebuje tylko mnie. Pelagia nie okłamała zdobyłam kochanego! Wkrótce wzięliśmy ślub i żyliśmy szczęśliwie. Wacław oddał w sobie całe serce, a ja nie potrafiłam żyć bez niego. Zapytałaś, co z Haliną?

Przyjaciółka unikała nas, lecz spotkania i tak zachodziły. Do dziś widzę jej smutną twarz i płaczące oczy. Staruszkowie, u których mieszkała Halina, spluwali mi w twarz i nazywali mnie czarownicą. W całej wsi krążyły pogłoski, że Halina zaszła w ciążę z Wacławem i prawie popełniła samobójstwo. Czułam żal, lecz kochałam męża ponad życie.

Pewnego dnia pojawił się w naszym domu dziadek Maciej, przyjaciel Haliny.

Chodź ze mną rzekł.

Po co? spytałam.

Twoja przyjaciółka umiera. Wzywa cię odparł dziadek.

Spojrzał na mnie i w milczeniu poszłam za nim. W domu staruszków płakało dziecko. Na łożu leżała Halina, blada, ledwo oddychająca. Serce mi się ściskało, chciałam odejść. Wtedy Halina otworzyła oczy i szepnęła:

Aniu, umieram. Zabierz córkę ze sobą. Niech jej ojciec będzie przy Natalii wyciągnęła rękę, lecz drżała i spadła.

Niech Bóg ją błogosławi wymamrotały staruszki.

Babcia Matylda ryknęła i podniosła skrzynię pełną krzyku. To byłaś ty, córeczko. Nie chciałam cię zabrać, ale dziadek ryknął surowo:

Nie powierzyłbym ci tego dziecka! Lecz wola zmarłej Haliny musi zostać spełniona! Niechaj spoczywa w niebie. Zabierz dziewczynkę i wracaj do domu! I nie śmiertelniku nie zagrażaj!

Tak więc pojawiłaś się w moim życiu. Twój ojciec był wściekły, że wziąłem cię pod opiekę. Rozpierał mnie twoim nieustannym płaczem, a mnie też. Wacław się zmienił, zaczął pić i coraz rzadziej zostawał w domu. Moje szczęśliwe dni rozpadały się na kawałki i nic nie mogłam zrobić. Córeczko, nie masz pojęcia, jak bardzo cię nienawidziłam!

Marzyłam o własnym dziecku, a ty spadłaś mi na głowę. Po pewnym czasie odkryłam, że jestem w ciąży. Wacław, dowiedziawszy się o tym, przestał pić i zaczął marzyć o synu. Wydawało się, że szczęście znów zagościło w naszym domu. Krótko przed porodem nawiedził mnie koszmar. Stałam w lesie na polanie, a okropna bestia patrzyła na mnie i wyciągała czarne, kudłate łapy.

Rozpoznasz mnie? Przyszłam po swoje rzekła zjawa głosem Pelagii.

Obudziłam się z przerażającym krzykiem, a wieczorem urodziłam martwego chłopca. Twój ojciec znowu się wlał z żalu i wkrótce zmarł, zamarzając w zasypanej śniegiem zagrodzie. Za nim poszli dziadek Maciej i babcia Matylda. Zostałam sama z tobą na białym świecie. Natalko, stałaś się sensem mojego grzesznego życia, którego bez ciebie nie mogłam wyobrazić.

Dorastałaś i przypominałaś swoją matkę. Starałam się ci wszystko wyznać i poprosić o wybaczenie, lecz nie udało się. Wyszłaś za mąż, urodziłaś wspaniałego wnuka. Teraz nie mam już siły odkładać ciężkiej rozmowy, a przeraża mnie myśl o odejściu z takim ciężarem na sercu przerwała nagle kobietę.

Jestem winna śmierć twoich rodziców. Czy mi wybaczysz, córeczko? Grzech mój wielki przed Bogiem i przed wami wszystkimi.

Nadal trząsła mnie nerwowa drżliwość. Z oczu młodej kobiety lały się strumienie łez. Zebrała wszystkie siły, objęła kobietę, patrzącą na nią z prośbą i nadzieją, i wyszeptała:

Mamusiu, wybaczam ci.

Anna Kowalska umarła w nocy, we śnie. Na jej twarzy utknęła łagodna uśmiech.