– Tak się nie da, Księżniczko. Masz trzydzieści lat, a żyjesz jak staruszka – mówiła, siadając obok córki.

Nie tak, Kaja. Masz trzydzieści lat, a żyjesz jak staruszka powtarzała matka, siadając obok córki.

Kasia wracała ze swojej pracy zmęczona, jak co dzień. Wieczorem w kuchni już unosił się zapach ziemniaków z cebulą, mama smażyła na starej patelni, mrucząc pod nosem, ale zawsze uprzejmie odkładała talerz na stół:

Kaju, weź coś, niech ostygnie.

Mamo, za chwilę, dobra? Najpierw się przebrałabym.

Zdejmując kurtkę i buty, weszła do pokoju. Mały Sławek siedział na podłodze, budując wieżę z klocków i cicho nucąc pod nosem. Gdy zobaczył mamę, wykrzyknął radośnie:

Mamo, patrz, jaka mam forteca!

Kasia uśmiechnęła się i pocałowała syna w czubek głowy.

O, prawdziwy zamek! Może będę w nim księżniczką?

Nie odparł poważnie będziesz dowódcą.

Śmiech rozgrzał jej serce na chwilę. Małe rzeczy tak łagodziły pustkę, która otaczała ją od prawie sześciu lat.

Po odejściu Igi Kasia postanowiła, że nie pozwoli sobie na słabość. Od tego czasu jedynie praca, dom i Sławek. Czasem, kiedy chłopiec zasypiał, siadała przy oknie, patrząc na rzadkie latarnie uliczne, i łapała się na tym, że życie mija obok.

Matka, Wanda, widziała to wszystko i czasem nie mogła znieść stanu córki.

Nie tak, Kaja. Masz trzydzieści lat, a żyjesz jak staruszka powtarzała, siadając obok.

Mamo, czuję się dobrze. Nie narzekam.

Dobrze naśmiewała się od pracy do domu, od domu do pracy. A potem?

Potem Sławek dorośnie, skończy szkołę

I wyjedzie dodała spokojnie matka. A wtedy z kim zostaniesz? Ja nie będę wieczna.

Kasia westchnęła, nie odpowiadając. Wanda nie mówiła tego z złości, po prostu rozumiała, jak szybko płynie życie.

Późnym wieczorem, przy herbacie, matka znów rozpoczęła rozmowę:

Widziałam w okolicy plakat klubu spotkań. Ludzie chodzą, poznają się, piją kawę, oglądają kino. Może się wybierzesz?

Mamo, naprawdę?

Co w tym złego? Każda normalna kobieta czasem potrzebuje uwagi mężczyzny.

Nie chcę przerwała Kasia.

Nie chcesz czy boisz się?

Kasia milcząco odłożyła filiżankę do zlewu. Rozmowy o randkach zawsze ściskały jej gardło.

Mamo, dajmy spokój. Już się spaliłam i nie chcę powtórki.

Nie próbowałaś jeszcze drugi raz, żeby sprawdzić, czy znajdziesz drugą połówkę westchnęła Wanda.

Cisza zapadła, bo córka nie była gotowa słuchać. Wewnątrz jednak burzyło się: kiedyś Kasia była radosna, uśmiechnięta, kochająca. Teraz była jedynie cieniem kobiety, która żyje według rozkładu.

W weekend wybrali się z Sławkiem na podwórko. Śnieg skrzypiał pod stopami, dzieci zjeżdżały z sankami. Wanda machnęła do sąsiadki, która zapraszała wszystkich na festyn w miejscowym Domu Kultury.

Idź, Kaju, nie siedź w domu zachęciła. Sławek się pobawi, a ty choćby odrobinę odetchniesz.

Kasia najpierw opierała się, ale w końcu zgodziła.

W sali było gwarno. Dzieci biegały, dorośli stali w grupach. Sławek od razu rzucił się do stołu z zabawkami. Kasia stała z boku, obserwując syna, i nie zauważyła, że obok pojawił się mężczyzna wysoki, z krótką fryzurą, w kurtce w kolorze khaki.

Przepraszam, czy wie pan, gdzie jest szatnia dla maluchów? zapytał uprzejmie.

Po drugiej stronie, po prawej odpowiedziała Kasia.

Dziękuję. Moja córka ciągle gubi się w tych korytarzach.

Uśmiechnął się ciepło.

A pan jest stąd? dopytał.

Tak zawstydzona Kasia przyznała. Mieszkam nieopodal.

Szczęście, bo ja ciągle się gubię.

Podjął rękę:

Aleksander.

Kasia.

Wymienili kilka słów, a potem Aleksander pomógł nieść pudełko z prezentami do samochodu.

Ciężko samemu z dzieckiem, prawda? zapytał delikatnie.

Przyzwyczaiłam się odparła krótko.

Nie zadawał więcej pytań, tylko życzył powodzenia i uśmiechnął się na pożegnanie.

Po powrocie do domu matka natychmiast zapytała:

Jak tam impreza?

W porządku.

A ten przystojny mężczyzna?

Kasia spojrzała zdziwiona:

Skąd wiesz?

Widać po oczach. Po raz pierwszy od dawna uśmiechnęłaś się bez powodu.

Kasia wzruszyła ramiona, ale w głębi coś się poruszyło. Czuła lekkie, ciepłe mrowienie, jakby mały płomień przebił się przez mur samotności.

Wieczorem, gdy Sławek zasnął, powtórzyła w myślach imię: Aleksander szepnęła je cicho, jakby smakowała to słowo.

Po zimnym festynie minął tydzień. Kasia wróciła do codzienności: praca, dom, opieka nad synem. Aleksander stopniowo wymazał się z pamięci, niczym przypadkowy przechodzień. Tylko kiedy wieczorem padał śnieg, przypominała sobie jego spokojny uśmiech, który zdawał się obiecywać, że życie jeszcze ma coś w zanadrzu.

Rutyna znów przytłoczyła ją. W pracy panował kryzys, w księgowości nowa szefowa chce się wykazać, więc Kasia prawie nie wychodziła z biura. Do domu wracała późno, a tam Sławek z lekcjami, a Wanda z wieczornym warczeniem:

Kaju, nie dbasz o siebie. Twarz przybiera kolor zmęczenia, pod oczami kółka.

Mamo, nic nie szkodzi, to koniec miesiąca.

Pewnego wieczoru, wracając autobusem, telefon zadzwonił. Nieznany numer.

Halo?

Kasia? To Aleksander. Spotkaliśmy się na festynie. Pamiętasz?

Zaskoczona, nie rozpoznała głosu od razu.

Tak, pamiętam Dzień dobry.

Widziałem cię przy przystanku Tęcza, wyszedłeś szybko. Chciałem się odezwać, jeśli nie masz nic przeciwko.

Kasia nie wiedziała, co odpowiedzieć. Z jednej strony było niekomfortowo, z drugiej miło.

Nie, nie mam przeciwko w końcu rzekła.

Świetnie. Może się spotkamy? Jutro będę w twojej okolicy.

Następnego dnia spotkali się w kawiarni. Aleksander przyszedł w mundurze strażaka, z teczką pod pachą. Mimo pośpiechu kupił dwa kawy.

Proszę, rozgrzeje.

Dziękuję uśmiechnęła się Kasia.

Usiedli na ławce przy parku. Rozmowa płynęła lekko, jakby znali się od lat. Aleksander opowiadał, że po rozwodzie został z córką, której ma osiem lat.

Ty też wychowujesz samotnie? zdziwiła się Kasia.

Tak. Na początku było ciężko, ale potem zrozumiałem, że to nie koniec świata, a raczej impuls do życia.

Mówił spokojnie, bez żalu. Kasia czuła, że przy nim jest bezpiecznie. Nie było wrażenia oceny, jedynie zrozumienie.

Po powrocie do domu Wanda już czekała przy kuchni.

No? zapytała, gdy Kasia zdjąła kurtkę.

Mamo

Nie mów, że to on, z klubu.

Jaki klub? zdziwiła się Kasia.

No, nie udawaj świętą. Widziałam, jak rozmawiałaś przy przystanku.

Kasia westchnęła, lecz tym razem nie kłóciła się.

Mamo, on miły. Tylko znajomy.

Znajomy uśmiechnęła się Wanda. Zanim się spotkacie, lepiej poznać człowieka.

Dni mijały. Aleksander dzwonił, pytał o Sławka, przysyłał czasem pomoc: naprawił kran, przestawił półkę. Wanda, choć obserwowała, udawała, że nie zwraca uwagi. Pewnego razu, kiedy Aleksander odszedł, Wanda szepnęła:

Oto ci znajomy. Nie mówię ci, że dobrzy mężczyźni nie przemijają.

Kasia zarumieniła się, nie odpowiedziała. Wewnątrz mieszały się wstyd, zakłopotanie i dawno zapomniane ciepło.

Pewnego wieczoru Aleksander zaprosił ją i Sławka na lodowisko.

Moja córka często przychodzi, a wasz Sławek pewnie lubi się wytrzegać. Niech się pobawią razem.

Kasia długo się wahała, ale w końcu zgodziła.

Wieczór był cichy, mroźny. Na lodowisku grała muzyka, dzieci się śmiały. Aleksander trzymał rękę swojej córki Natalii, ucząc Sławka stać na łyżwach. Potem podał rękę Kasi:

Proszę, nie bój się.

Nie jeździłam od lat

Tym lepiej, zaczniemy od nowa.

Kasia wzięła jego dłoń i poczuła prąd, który niemal doprowadził ją do łez. Proste dotknięcie niosło tyle ciepła, że serce podskoczyło.

Po powrocie do domu Aleksander zapytał:

Kasia, nie chcę pośpiechu, ale czuję się dobrze przy tobie i przy Sławku. Nie czułem się potrzebny od dawna.

Kasia nie wiedziała, co odpowiedzieć, tylko lekko skinęła głową, patrząc w szczere oczy.

Późną nocą, gdy Wanda weszła, Kasia stała przy oknie, uśmiechając się do siebie.

Serce już topi się? zapytała matka łagodnie.

Mamo nie wiem. Chcę wierzyć, że nie wszystko jest stracone.

Wanda usiadła obok, przytuliła ją.

Jeśli kobieta potrafi się uśmiechnąć bez powodu, to życie jeszcze przed nią.

Wiosna nadeszła wcześnie, ziemia zamokła, a w domu po raz pierwszy od dawna panował lekki powiew. Aleksander pojawiał się coraz częściej: przynosił pierogi z domu, jabłka od Natalii, naprawiał zepsuty żelazko, woził chłopca do szkoły. Wanda, obserwując to, przestała podgryzać córkę, stała się łagodniejsza, jakby wierzyła, że szczęście faktycznie wraca do Kasi.

Nie muszę planować tłumaczyła Kasia, sprzątając stół.

Nie planuj, wszystko przyjdzie samo. Najważniejsze, nie wypędzaj odpowiedziała Wanda, nalewając herbatę. Mężczyzna ładny, ręce nie z kieszeni rosną.

Kasia tylko się uśmiechała. Lubiła, że Aleksander nie wkrada się w jej myśli, nie wymaga niczego. Było z nim spokojnie. Czasem czekała na jego telefon, a serce biło szybciej.

W sobotę zaproponował wyjazd za miasto.

Natalia też przyjedzie. Upieczemy kiełbaski, pospacerujemy po lesie. Dzieci nie powinny cały czas wpatrywać się w ekran.

Tego dnia wszystko układało się idealnie: słońce, śmiech, zapach dymu i zielonej trawy. Sławek z Natalią ganiali piłkę, Wanda siedziała w samochodzie, a Kasia z Aleksandrem stała przy ognisku w milczeniu.

Nagle odwrócił się i rzekł cicho:

Wydaje mi się, że przyzwyczajam się do was.

Do nas?

Tak. Do ciebie i Sławka. Trochę to przeraża.

Kasia uśmiechnęła się, a w środku wszystko się przewróciło. Nie chciała nic mówić, po prostu stać obok.

Niedługo potem do domu wkroczył Andrzej, były mąż Kasi, który przyszedł po syna.

Cześć, Kaju powiedział niepewnie, spuszczając oczy. Musimy porozmawiać.

Kasia spojrzała na niego, a w jej umyśle wróciły lata. Ten sam zapach wody kolońskiej, te same oczy.

Co chcesz?

Chcę nie wiem, jak to powiedzieć, ale chciałem wrócić. Sławek potrzebAndrzej odszedł, a Kasia w końcu zrozumiała, że prawdziwe szczęście zaczyna się od odwagi, by przyjąć nowe szanse i pożegnać przeszłość.