Sąsiedzi: Opowieści z Naszej Ulicy

Sąsiedzi

No właśnie spuścił z ust Wojciech wziął ją za żonę, a ona nie umie ani dobrze ugotować, ani porządnie wyprać. Wojciech siedział na bali na przysionku sąsiada i smutkiem patrzył na swój dom, w którym wciąż nie śpiła młoda żona.

Mikołaj, sąsiad z jednej chaty, przykręcał coś kluczem w motocyklu:

No co, Wojtku, dopiero ślub dopiero skończyliście. Daj swojej pani trochę oddechu po tym wydarzeniu.

Co? Nie chcę już słyszeć o tym weselu. Tego dnia wyrwała mi wszystkie nerwy.

Wyrwała? zapytał Mikołaj ze współczuciem.

Wojciech wypluł łupiny słonecznika i zmarszczył brwi:

Tak właśnie! Zaczęła się wyśmiewać, kiedy przyjechałem po zapłatę za dom, a w jej podwórzu przez pół dnia hałasowało, zagadki głupie rozwiązywała, a potem jeszcze cygańską tańcówkę wymusiła nowe spodnie pękły od zmęczenia.

Oj, oj, oj Dawny ojciec dał mi spodnie, więc wziąłem ją w starej szacie. Gdy tylko dotarłem do jej pokoju, przeszedłem krąg piekielny, a ona już nie było! Wyskoczyła przez okno i uciekła. Całą wioskę szukaliśmy pół dnia, aż ją w końcu znaleźliśmy śmiała się i mówiła, że zmieniła zdanie. Gdy roztrzaskałem jej bukiet, płakała. Nie rozumiesz żartów. Potem na ceremonii udawała, że niechętnie idzie za mąż, a przy przyjęciu nie pozwoliła mi dotknąć sukni, bała się brudu. Powiedziała: Wojtku, twoje palce brudne od ryby, a ja mam suknię, co nie jest serwetką.

Nie wspominaj więc o weselu, Kolo.

Mikołaj odłożył klucz i pod kapeluszem pogłaskał brodę:

A więc milczę. Wiesz, żona moja, Kasia, nigdy nie robiła takich kaprysów.

Wszyscy mówią, że kobiety są normalne, a ja mam taką z dziwactwem. Codziennie wstaję, pracuję, a ona leży i śpi! Chociażby czajnik postawiła.

A pracować nie chce?

Mikołaj zdziwił się.

Nie szuka pracy, mówi, że po studiach potrzebuje odpoczynku. Matka i babcia pod szeptem podrzucają jej pieniądze na biżuterię, bo inaczej by mi tylko hałasowała.

Mikołaj zamyślił się, podszedł bliżej i patrzył w oczy przyjaciela:

Wojtku, wpakowałeś się w kiepską sytuację. Znalazłeś leniwą żonę wypędź ją, dopóki nie zrodzi dzieci. Spróbuj

Skąd miałem wiedzieć, że rodzina Czarneckich wychowuje leniwe dziewczę? Krzycieliwszy, że ich Łucja to złoto. Okazało się oszustwo. A teraz oni się cieszą, jakby zrzucili ją z ciężaru, a ja zostałem w tyle

***

W wiosce słychać było szum rzeki, ćwierkanie koników polnych w trawie, od czasu do czasu muuu owiec, szczekanie psa i pianie koguta. Traktory i motocykle dudniły po zakurzonych drogach, a wiadra brzęczały.

Kolo! zawołała zza okna Kasia obiad gotowy, wchodź do domu.

Już idę odwrócił się leniwie Mikołaj, pochylając się nad motocyklem, i przycisnął ucho do okna sąsiada. Ciekawostki w domu nowożeńców słychać były doskonale.

Ach, Wojtku, obierz ziemniaki, a ja cebulę przyniosę brzmiał łagodny głos Lusy.

Dlaczego to ja muszę obrać ziemniaki? To kobiece zajęcie usłyszał Mikołaj od Wojciecha.

Hehe zaśmiał się Mikołaj oni tylko obiad gotują, a u mnie już czeka!

Jestem zajęta odezwał się delikatny głos dziewczyny uprzątam loki.

Och, przyjdź do mnie, Łucjo!

Bo chcę być ładna, nie szara, jak w kinie. Kiedy kręcę loki, wyglądam jak Sophia Loren. Tak mówią wszyscy. Nie wiesz? Pokażę, mam nagrania i płyty.

Mikołaj pokręcił głową i przyjrzał się przez okno sąsiada.

Co to ma odpowiedzieć?

Zostawił motocykl, pochylił się i cicho wszedł na podwórze. Wewnątrz zobaczył żonę Wojciecha kręcącą się w środku pokoju, włosy w puszystej falce zebrane na czubku. Mikołaj zmrużył oczy, szukając Wojciecha, co stał przy stole, pochylony nad miską.

***

Mikołaj bez apetytu zjadł zupę, spojrzał na sycącą się twarz żony i westchnął:

Wiesz, Kasiu, co się stało z Wojtkiem?

Co?

Wziął się za Łucję, nową nauczycielkę z miasta.

pamiętam odparła Kasia przyjechała jako opiekunka, ale nie nauczyła się nic.

Pamiętam ją, trochę szpetną, ale w głowie same tańce i ubrania. A Wojtek to głupi, wziął się za nią po cichu, choć mógłby wziąć siostrę Maniekę, co wciąż siedzi w domku dziewczyn.

Kasja odwróciła się, nie chcąc rozmawiać o siostrze. Maniekę była pulchna, nieporadna, podobna do Kasi. Z wiekiem obie stały się małe, okrągłe jak bułeczki.

W domu sąsiada grała głośna muzyka, a kobiecy śmiech rozbrzmiewał po wiosce. Mikołaj podniósł brew i podszedł do okna, popatrzył i pokiwał głową.

Wojciech, co się dzieje w twoim domu? Głośny hałas w środku dnia rozchodzi się po całej wiosce.

To Kola, przyjechała przyjaciółka z miasta. Głośna jak wiatr, włączyła magnetofon.

Mikołaj spojrzał surowo na sąsiada:

Ile jeszcze będziesz znosił to szaleństwo, Wojtku? Pracujesz w gospodarstwie, a żona zamiast pomagania tylko się śmieje. To już nie do zniesienia!

Wojciech zmarszczył się i odpowiedział:

Co mam zrobić, jeśli taka jest? Niech sobie się bawi.

Nie jest już dzieckiem! Ma być matką i stróżem ogniska! Musisz ją pouczyć, wyrzucić magnetofon z okna, nie dawać przyjaciółek. Moje żony nie mają przyjaciółek, tylko siodło i wełnę!

Wojciech przygniótł się, spojrzał na przyjaciela:

Idź sobie, Mikołaju, zajmij się swoją żoną. Ja sobie poradzę.

***

Następnego dnia lało nieprzerwanie. Szare niebo nie obiecywało słońca; Kasia w kuchni warzyła konfiturę, a Mikołaj krążył po kątach.

Nudzi ci się, Kasiu?

Idź po grzyby. Załóż pelerynę, po deszczu wyjdą świeże grzyby zaproponowała żona.

Nie chcę iść sam.

Zawołaj Wojciecha.

Mikołaj westchnął.

Pewnie on jest na mnie zły.

Spojrzał przez okno i zobaczył Wojciecha z torbą w ręku.

Cześć, sąsiedzie wpuścił się do domu, trzaskając drzwi.

Mikołaj podszedł do gościa.

Kolo, przyniosłem wędzoną rybę, sam ją wędziłem, spróbuj.

Mikołaj rozpromienił się:

Ryba, to mój ulubiony przysmak. Pójdziemy na herbatę?

Chodźmy.

Mężczyźni usiedli przy stole w milczeniu. W końcu Mikołaj zapytał:

Jak tam życie rodzinne? Uciekła?

Uciekła.

Mikołaj wyciskał ręcznik, po czym wrócił do swej roboty.

Co twoja żona robi?

Łucja poszła do sklepu.

Co kupi w sklepie? Pudełko pierogów i pomadkę? Moja Kasia widziała, jak twoja żona przy ladzie zamawia kosmetyki zamiast pieczywa.

Kasia przy garku milczała, wpatrując się w podłogę.

Niech kupuje, taka już jest, pięknie się maluje mruknął Wojciech.

Po co?

Mikołaj podjął temat i rzekł:

Kasia i ja uzgodniliśmy, że nasze kobiety powinny się przyjaźnić. Moja Kasia może gościć twoją żonę i nauczyć ją sprzątać i gotować, a nie tylko się malować.

***

Łucjo, musimy pogadać rzekł Wojciech.

Co tam, kochanie?

Żona odwróciła się, a w jej oczach błysnął blask.

Łucjo jesteś piękna. Co się stało? Nie rozumiem.

Łucja przemieniła się: włosy rude pomalowała na białe, rzęsy podkręciła, brwi podkreśliła.

Podoba ci się? ucieszyła się dziewczyna.

Oczywiście byłaś ładna, a teraz jesteś piękna

To moja przyjaciółka Ania z salonu, pomogła mi zrobić te zmiany.

W sąsiedzkiej kuchni Łucja rozbawiła Kasię:

A czemu nie? Jestem za, za! Idę do niej.

Łucja pachnąc perfumą, przebrała się w piękną suknię, pomalowała usta i poszła.

Wróciła poważna, zdjąwszy suknię i włożywszy szlafrok, umyła twarz, spłatała włosy w kok.

Wojtku usiadła na brzegu kanapy, gdzie odpoczywał co, narzekasz na mnie przed sąsiadami?

Co?

Słyszałam o sobie różne plotki Jeśli się mną nie satysfakcjonujesz, powiedz! Nie narzekaj na innych, Wojtku

Łza spłynęła po policzku, a od tego dnia Łucja zmieniła się diametralnie. Przestała stać przed lustrem i podziwiać się, zaczęła sprzątać dom, piec placki, codziennie chodziła do sąsiadów, wracała przygasła, milcząca, zamyślona.

Uśmiech i radość zniknęły. Nie słychać już kobiecego śmiechu ani muzyki w domu Wojciecha.

Pewnego ranka Wojciech wstał, ale żony nie było w łóżku. Nie było jej w domu, ani podwórzu, jedynie kartka przy drzwiach:

Wojtku, przemyślałam wszystko nie nadaję się na żonę. Ciągle się kłócimy, narzekasz sąsiadom, nie mogę już tak żyć. Nie szukaj mnie, i tak mnie nie znajdziesz. Żegnaj.

Co to za koszmar? jęknął Wojciech, wołał: Łucjo, Łucjo!

Pierwszy, co przybiegł pocieszyć przyjaciela, był Mikołaj:

Uciekła, niech ucieka. Niech ma drogę po prostu. Pewnie wyjechała do miasta, tam jest weselej Mówiłem ci, że to nie będzie dobra żona, miałeś rację. Nie martw się, znajdziemy ci nową, pracowitą.

A w dom Wojciecha wdarła się żona sąsiada, Kasia, nie sama, ale z młodszą siostrą, okrągłą Manieką.

Maniek, a nie żona? rzucił żartobliwie Mikołaj. Wojciech się gniewał, odwracał twarz.

Mikołaj spoglądał z okna na dom sąsiada i zmarszczył brwi:

Dlaczego nie zostaje w domu? Nie mam z kim iść na ryby. Kasia!

Co krzyczysz? odpowiedziała zmęczona z kuchni Kasia.

Ostatnio między małżonkami w wiosce panowało niczym czarna kocia burza: po krótkiej przyjaźni z uciekającą Łucją, Kasia też zmieniła charakter, co niepokoiło Mikołaja.

Co, Kasia, co? zapytał z żalem. Jakbyś nie mogła bez mnie żyć Zrzuciłaś na mnie całą pracę, nie mam już chwili wytchnienia.

Kasia podniosła wzrok:

A ja nie jestem twoją mułą? Jestem kobietą, Kolo. Chcę perfumy i makijaż Chcę zobaczyć się w lustrze, pojechać do miasta, przymierzyć sukienki

Ach tak, rozumiem. To Łucja cię rozprasza.

Nie chodzi o Łucję. Nie widzę już w tobie życia. Stoję przy kuchni, przy zwierzętach Kiedy ostatnio tańczyłam? Na szkolnym balu z tobą Ojej, Kolo

Wojciech wrócił do wioski pełen zapału, szybko zaczął wbijac młotem okna i drzwi w swój dom. Mikołaj nie zobaczyłby go, gdyby nie huk młotka, i natychmiast pobiegł.

Co robisz, Wojtku?

Mikołaj zaniemówił przy bramie, patrząc zdumiony na przyjaciela.

Wyjeżdżam, sąsiadko.

Dokąd?

Mikołaj przerażony otworzył usta.

Ja, Kola, przeprowadzam się do miasta. Tam jest klub, kawiarnia, trochę życia.

Jaką żonę? Łucja uciekła.

Znalazłem ją

Wojciech odwrócił się i szeroko się uśmiechnął:

Znalazłem moją Łucję! Wyobraź sobie, pracuje w mieście, wynajęła mały dom Jadę do niej.

Zdziwienie Mikołaja nie znało granic, aż podniósł głos:

Czy ty oszalałeś, Wojtku? Zaufasz takiej głupiej kobiecie! MóWojciech wsiadł na konia i ruszył w stronę miasta, zostawiając za sobą szum wiatru i echo dawnych trosk.