– Wezmę twoją córeczkę do mojej klasy, jeśli masz nic przeciwko – powiedziała nauczycielka, która usłyszała rozmowę mojej mamy, dyrektorki i jeszcze jednej nauczycielki.

Wezmę waszą dziewczynkę do mojej klasy, jeśli nie macie nic przeciwko powiedziała nauczycielka, która przypadkiem usłyszała rozmowę mojej mamy z dyrektorem i inną nauczycielką.

Tamta nauczycielka, do której klasy mama próbowała mnie zapisać, kategorycznie nie chciała mnie przyjąć.

Ale ona będzie u was dwóją, nawet czytać nie umie, liter nie potrafi złożyć w sylaby oto jej argument. Gdzie to słyszane, żeby w klasie „A” byli dwójarze?

Miała rację. Ani czytać, ani pisać nie umiałam, mama nie miała czasu się ze mną uczyć, bo uparcie odmawiałam siedzenia nad elementarzem w letnie dni. Wolałam biegać po podwórku. Mama zawsze mówiła: „Od rana do nocy na dworze łazisz”. A ja tylko chciałam poznać każdy zakamarek naszego osiedla, a potem nie tylko naszego, i wdrapać się na każde drzewo. Z takimi marzeniami nawet od świtu do zmierzchu nie dało się wszystkiego zrobić.

Ale Zofia Michałowska chyba coś we mnie wtedy dostrzegła. Tak trafiłam do klasy „B”. Zachowanie miałam okropne, ale uczyłam się świetnie. Wszystko przychodziło mi łatwo i z zaciekawieniem, bo ona potrafiła znaleźć klucz do każdego dziecka.

Jakże ją kochaliśmy! W naszej klasie do piątej klasy nie było nawet trójarza, sami prymusi. U Zofii Michałowskiej po prostu nie dało się uczyć inaczej.

Zofia Michałowska była już na emeryturze, gdy kończyliśmy szkołę podstawową. Nie miała własnych dzieci, nigdy też nie wyszła za mąż. Całe życie poświęciła nauczaniu.

Często spędzaliśmy z nią weekendy w jej domu, a to było prawdziwe święto. W jej mieszkaniu zawsze stały świeże kwiaty, były stosy cukierków choć w tamtych czasach to był prawdziwy rarytas.

Nierzadko spotykaliśmy u niej dawnych uczniów, którzy zostawali i opowiadali nam historie ze swoich szkolnych lat, o wycieczkach w różne zakątki Polski. My też marzyliśmy, że kiedyś wrócimy tu z własnymi opowieściami i paczkami cukierków.

Mieszkała sama w trzypokojowym mieszkaniu, które odziedziczyła po rodzicach. Urządzone skromnie, ale z klasą. Mogliśmy przeglądać różne pamiątki na półkach rzeczy przywiezione przez uczniów lub samodzielnie przez nich wykonane. W jednym pokoju stały tylko regały pełne książek, a obok nich wygodny fotel.

Tam siadała, a my jak pisklęta rozkładaliśmy się na miękkim dywanie u jej stóp. Wyciągała jakąś ciekawą książkę i czytała nam, a potem żywo dyskutowaliśmy. Rozmawialiśmy też o sztuce opowiadała o malarzach, poetach, kompozytorach, puszczała nam płyty, zanurzając nas w świat kultury.

Na początku każdej pory roku cała klasa szła z sztalugami do pobliskiego parku. Tam, wsłuchując się w ciszę natury, przenosiliśmy na płótno to, co widzieliśmy. Tylko zimą malowaliśmy u niej w domu, patrząc przez okno na zaśnieżony park. A jej obrazy były przepiękne czasem któryś z nas dostawał jeden w prezencie. Graliśmy w warcaby, a zwycięzca otrzymywał nagrodę.

Po skończeniu szkoły często ją odwiedzaliśmy. Po naszym roczniku wypuściła jeszcze jedną klasę i odeszła ze szkoły. Ale nie na emeryturę zaczęła uczyć dzieci w domu.

Zofia Michałowska odeszła w wieku osiemdziesięciu lat. Siedząc w swoim ukochanym fotelu, z książką w dłoniach, zamknęła oczy, jakby zasnęła. Obok była jedna z jej uczennic, Kasia. Mająca już ponad czterdzieści lat, pracowała jako lekarz i po dyżurze zawsze wpadała do swojej dawnej nauczycielki.

Nigdy nie widziałem tylu płaczących ludzi na pogrzebie, ani tylu kwiatów i wzruszających słów.

Taka była Zofia Michałowska jej rodzina to nie kilkoro ludzi, lecz dziesiątki uczniów, którzy ją kochali. Pamiętała każdego, dla każdego miała dobre słowo. Nigdy nie musiała podkreślać swojego autorytetu był oczywisty. Jej przykład od najmłodszych lat pokazywał nam, jak kochać świat i ciągle się uczyć.

Jak powiedział jeden z jej uczniów: „Zofia Michałowska nie była tylko nauczycielką. Była naszym pierwszym przewodnikiem na drodze do poznania tego pięknego, życzliwego i niezwykłego świata”.