Podjęliśmy właściwą decyzję, żeby pomóc tej małej!

Od dzieciństwa jesteśmy z siostrą tylko we dwoje. Najpierw, jak mieliśmy po 5 lat, rodzice oddali nas do domu dziecka. Ciągle prosiliśmy, żeby nie oddawać nas żadnym ludziom, chyba że zechcą zabrać nas oboje. W końcu jesteśmy bliźniakami i nie możemy żyć osobno. No i wyszło tak, że mieszkaliśmy w sierocińcu do osiemnastego roku życia. Do szkoły chodziliśmy też razem, poszliśmy do technikum gastronomicznego. Od dzieciństwa wiedzieliśmy, że będziemy karmić ludzi! Kucharki w domu dziecka też uczyły nas gotować, a w ostatnich latach właściwie je zastępowaliśmy.

No, a teraz mamy po dwadzieścia cztery lata i dzięki programowi wsparcia dla osób takich, jak my, otworzyliśmy naszą włoską restaurację. Teraz radzimy sobie świetnie. Ale ta historia ma być nie tylko o tym.

Pewnego dnia byliśmy bardzo długo w pracy, bo organizowaliśmy jakieś firmowe przyjęcie. I chociaż menu było wcześniej omówione i wszystko było przygotowane, to naszym gościom tak smakowało, że zamawiali coraz więcej. Dlatego oboje z siostrą zostaliśmy w restauracji aż do czwartej nad ranem. Wreszcie, gdy z ulgą zamknęliśmy za sobą drzwi, zanieśliśmy resztki jedzenia, które zostały po imprezie, w miejsce, w którym zawsze je kładziemy dla bezpańskich psów i kotów.

Kiedy wreszcie skierowaliśmy się w stronę domu, usłyszałem, że ktoś szybko biegnie do miejsca, w którym zostawiliśmy jedzenie. Gdy tylko odwróciłem głowę w tamtą stronę, ten ktoś szybko się schował. I na pewno nie był to pies. To było dziecko, mała dziewczynka, może siedmioletnia.

To, że byliśmy z siostrą zdziwieni tym, że o takiej godzinie takie małe dziecko samotnie spaceruje po ulicy, a do tego je odpadki z restauracji, to mało powiedziane. Dziewczynka przestraszyła się nas, ale zaczęliśmy ją prosić, żeby się nie ukrywała, bo chcemy z nią tylko porozmawiać. Kiedy zobaczyliśmy ją z bliska, byliśmy po prostu przerażeni.

Ubranie miała całe podarte, na nogach letnie trampki, mimo że to była połowa jesieni. Od razu zrozumieliśmy, że do domu na pewno szybko nie wrócimy. Ale wiedzieliśmy, że zanim porozmawiamy z dzieckiem, trzeba je nakarmić. Na szczęście z tym nie było kłopotu. Otworzyliśmy restaurację i zrobiliśmy dla dziewczynki naszą największą i najsmaczniejszą pizzę. Milenka (tak nam się przedstawiła) była bardzo zadowolona. Później siostra wyjęła z szafy trochę ubrań, które mogły choć trochę pasować na dziecko. Sklepy przecież były zamknięte.

Wtedy Milenka opowiedziała nam swoją historię. Mieszka w sierocińcu, jednak z niektórymi z dzieci nie potrafi się zaprzyjaźnić. Pobiły więc ją i kazały wynosić się z domu, bo inaczej zrobią jej coś złego. Nie musieliśmy się długo zastanawiać. To był ten sam dom dziecka, w którym my mieszkaliśmy. Moja siostra i ja nie mamy jeszcze swoich rodzin i na razie ich nie planujemy. Dlatego postanowiliśmy – zadzwonimy tam i poprosimy o opiekę nad dziewczynką. Nas, co prawda, nikt nie zabrał, ale chociaż możemy uszczęśliwić to dziecko.

Zanim dostaliśmy zgodę, trwało to jakieś pięć miesięcy. W końcu dzieci zazwyczaj adoptują małżeństwa, a nie brat i siostra. Ale teraz wszystko jest super, Milenka mieszka z nami i jest dla nas jak młodsza siostra. Wszyscy troje dbamy o siebie nawzajem. I wygląda na to, że mamy teraz w restauracji nową szefową kuchni.