Syn zupełnie nie jest podobny do mojego męża, dlatego teściowie nie kochają wnuka

Jestem drugą żoną mojego męża. Pobraliśmy się 5 lat temu, a rok później urodziłam syna, któremu daliśmy na imię Jan – po dziadku męża.

Tylko, że Jasia od samego początku nie zaakceptował ani dziadek, ani babcia. Przed naszym małżeństwem mój mąż już miał rodzinę, jego córka Jagoda została z mamą.

Dziewczynka jest podobna do ojca, jak dwie krople wody. Dlatego moi teściowie ją uwielbiają, a swoją nadmierną troskę o Jagodę uzasadniają tym, że jest ich pierwszą wnuczką, oraz tym, że teraz dorasta bez ojca.

Tylko, że jakoś nikt nie zwraca uwagi na to, że poznałam mojego męża, kiedy był już po rozwodzie. Nie wchodzę zbytnio w szczegóły tamtego związku, nie wiem nawet, dlaczego się rozwiedli i w ogóle uważam, że to, co się wcześniej wydarzyło w życiu mojego męża, w żaden sposób mnie nie dotyczy.

Tak czy inaczej, z biegiem czasu coraz bardziej zauważam, że Jaś w ogóle nie jest podobny do swojego taty i dlatego teściowie jeszcze bardziej oddalają się od własnego wnuka.

Jagoda ma już 11 lat, ale dziadkowie odwiedzają ją prawie codziennie. Naszego Jasia widzą raz na dwa miesiące. Denerwuje mnie to, ponieważ uważam, że to niesprawiedliwe. Teraz Jaś ma trzy latka i już wszystko rozumie. Jest przyzwyczajony do moich rodziców i oczywiście reaguje na nich bardziej radośnie. A może dziecko czuje, kto naprawdę je kocha.

Starałam się podejść do tej postawy moich teściów wobec wnuka z minimalnym chociaż zrozumieniem. Jednak jedna sytuacja na zawsze położyła kres naszym relacjom. To było Boże Narodzenie, zostaliśmy zaproszeni do teściów. Na świątecznym obiedzie była Jagoda, ja, Jaś i mój mąż. Jego była żona nie przyjęła zaproszenia. Myślę, że jest jasne, z jakich powodów.

Po obiedzie wyszłam na chwilę z pokoju, żeby porozmawiać przez telefon, a Jasia zostawiłam pod opieką jego babci i siostry. Nagle usłyszałam, że mój syn zaczął płakać i postanowiłam sprawdzić, co się dzieje. Kiedy zajrzałam do pokoju, byłam zdumiona tym, co zobaczyłam. Jagoda zabrała Jasiowi słodycze i zabawki, które dostał w prezencie. Teściowa, zamiast zwrócić uwagę jednak już dużej dziewczynce, zagroziła Jasiowi, że postawi go w kącie, jeżeli nie odda wszystkiego swojej siostrze.

– Już odebrałeś jej ojca, więc możesz chociaż oddać cukierki! – powiedziała moja teściowa.

W tym momencie Jagoda popchnęła Jasia. Podbiegłam i nie mogłam się powstrzymać, klepnęłam ją w  tył głowy.

– Co ty robisz? Całkowicie straciłaś rozum? Dlaczego bijesz dziecko!? – zaczęła teściowa.

Krzyczała tak głośno, żeby mój mąż na pewno usłyszał. Teść i mąż natychmiast przybiegli.

– Jeszcze raz zobaczę, jak chociaż jedno z was ośmieli się skrzywdzić mojego syna… – zaczęłam, ale teściowa mi przerwała:

– Nikt go nawet nie tknął! Jakby był komuś potrzebny! Poza tym ani jego, ani ciebie, wcale tu nie zapraszałam! Wynoście się stąd!

Pospiesznie zabrałam syna pod akompaniament aktorskiego płaczu Jagody, która doskonale wszystko rozumiała i zachowywała się tak, jak oczekiwała babcia. Ich występ nie zrobił jednak wrażenia na moim mężu i wyszedł razem ze mną z mieszkania swoich rodziców.

Mąż mi uwierzył i przez jakiś czas nie odzywał się do rodziców.

Ale ostatnio był u nich na kolacji, na której była również jego była żona i Jagoda. Wydaje mi się, że chcą, żeby mój mąż do nich wrócił.

A ja nie wiem, co mam teraz zrobić.