Szczęścia nie ma w samotności

W samotności nie ma szczęścia

Niezbyt młoda, ale z błyskiem w oczach Regina Nowak po śniadaniu umyła filiżankę po herbacie, spokojnie zaparzyła kawę i rzuciła okiem przez okno.

— Ile lat, a wszystko to samo. Zegar, szyba, otwarta książka na parapecie i samotność. Jakże tęsknię za moim mężem, który tak wcześnie zostawił mnie samą — często myślała.

Dziesięć lat temu pochowała ukochanego męża. Ból z czasem osłabł, ale do samotności trudno się przyzwyczaić. Pierwsze lata czuła, jakby był obok, lecz potem to minęło. Pewnego dnia nawet to zauważyła i pomyślała:

— Ukochani nie odchodzą z domu, po prostu cicho znikają z duszy, oczywiście z czasem.

Ostatnie lata męczyły ją samotnością. Już nawet rozważała znalezienie równie samotnego mężczyzny. Regina spokojnie, bez pośpiechu, przyglądała się wokół, zatrzymując oczy na mężczyznach.

— A może jest jeszcze taka sama dusza, taka sama samotność, a może… — myślała, i od tych myśli zapominała o samotności, wyobrażając sobie, jak siedzi obok mężczyzny, a w jej zmęczonej samotnością duszy gra delikatna melodia.

Przy okazji Regina od dawna zauważyła samotnego pułkownika w sąsiedniej klatce. Jej przyjaciółka Alina mieszka z nim na tym samym piętrze, a jej mąż Zygmunt przyjaźni się z emerytowanym oficerem.

Alina dawno opowiedziała Reginie o swoim sąsiedzie.

— Jan też jest samotny, uważaj, Reginko, też wdowiec. Ma córkę, ale mieszka daleko z rodziną. Rzadko ją odwiedza. Bardzo poważny mężczyzna, ale z moim Zygmuntem od dawna się dogadują, czasem żartują, a nawet wyjeżdżają na ryby. Przyjrzyj mu się, Regina. Dlaczego wciąż chodzisz na spacery z samotnością pod rękę? Lepiej we dwoje…

— Nie wiem, Alinko, jak ja pierwsza mam do niego podejść z taką sprawą. Poza tym inicjatywa powinna wyjść od mężczyzny — odpowiadała Regina.

Taka już była jej natura — była dawną nauczycielką języka polskiego i literatury, inteligentną kobietą w eleganckim wieku. Rozmowa z nią była interesująca.

Jan Kowalski, faktycznie pułkownik w stanie spoczynku. Szczupły, wysoki i siwy w okularach. Chodził wyprostowany, niemal po wojskowemu. Ale wdowiec był interesujący. Regina zawsze dyskretnie śledziła go wzrokiem, gdy przechodził obok, skinąwszy głową i mówiąc zawsze to samo:

— Szczęść Boże… — odpowiadała podobnym pozdrowieniem.

Czasem patrzyła na niego znacząco, ale był nieprzenikniony. Babcie na ławce pod blokiem miały o nim różne historie. Oczywiście nie tylko jego komentowały, ale gdy przechodził, zaczynały się plotki. Stefania mówiła:

— Słyszałam, że ten pułkownik kiedyś na służbie dostał uraz głowy w jakiejś misji i kompletnie stracił wrażliwość.

— Skąd ty to wiesz, Stefciu? — przerywała starsza Wanda, też emerytka. — Mój syn mówił, że długie patrzenie przez optykę mocno popsuło mu wzrok, dlatego nosi okulary.

— Ojej, dziewczyny, a ja słyszałam, że ma usterkę w sprawach męskich, dlatego nie patrzy na kobiety — plotkowała Halina, samotna, niedawno na emeryturze, od dawna szukająca towarzystwa.

Rozmowy o pułkowniku krążyły bez końca. Pewnie dlatego, że był samotny, a wolnych kobiet sporo. Regina też czasem o nim myślała.

— Ten Jan Kowalski to tajemniczy człowiek. CiekawPowoli, ale pewnie ich przyjaźń przerodziła się w coś więcej, a gdy pewnego wieczoru Jan wyznał Reginie miłość pod kwitnącą jabłonią, zrozumiała, że samotność w końcu odeszła na zawsze.